Hvaða afstöðu hefur kirkjan gagnvart kraftaverkum? Við sjáum það í Postulasögunni að fyrir hendur postulana gerðust mörg kraftaverk þar sem blindir fengu sýn og lamaðir styrk. Hvernig er þetta í dag? Getur fólk læknast ef beðið er fyrir því dag eða var þetta eingöngu á tímum postulanna?

Kirkjan játar trú á Guð sem birtir sjálfan sig í Jesú Kristi. Og það er trú á kraftaverk. Trúin á Guð er að treysta því að honum sé ekkert um megn.

Sögurnar af Jesú, frásagnir guðspjallanna og Postulasögunnar eru frásagnir af miskunnsemi og mildi, líkn og læknandi mætti. Jesús kallaði lækningar sínar og kraftaverk tákn. Tákn um að Guð er að verki hér á jörðu í syni sínum, Jesú Kristi. Hann hvetur okkur til biðja, og heitir bænheyrslu. Og hann segir: „Yðar himneski faðir veit....” hvers við þörfnumst.

Og við megum treysta því að hann viti, og að hann vilji hjálpa, lækna og bjarga. Guð réttir hönd sína til okkar. Bænin í Jesú nafni er að grípa í þá hönd í trú. Og þegar trúin grípur um hönd Guðs, þá eru engin takmörk fyrir því sem getur gerst.

Nýja testamentið hvetur okkur til að biðja fyrir öðrum. Og þar segir líka „Kröftug bæn réttláts manns megnar mikið.” (Jak.5.16) Fyrirbænin ber enn árangur, mörg dæmi eru til sem staðfesta það.

Kraftaverk Guðs birtast í svo margvíslegum myndum. Oftast fer svo lítið fyrir þeim að við köllum það „tilviljanir”. Þannig vinnur Guð gjarna í kyrrþey. Stundum ryður hann hindrunum úr vegi, læknar meinið, reisir á fætur. En stundum tendrar hann ljós svo við komum auga á leið framhjá hindrununum, og stundum gefur hann þrek, þolgæði og sálarstyrk til að bera byrðarnar og takast á við vandann. Stundum sendir hann ósýnilega, himneska engla. En oftar sendir hann bara gott fólk með hjálp og huggun.

Bænin og trúin eru ætíð leyndardómur. Við getum aldrei skilið þann leyndardóm né skilgreint til hlítar. Og gott er að hafa í huga heilræði guðsmannsins forna: „Bið eins og allt sé undir Guði komið, og vinn eins og allt sé undir þér einum komið.”