Undirsíður
Eftir sama höfund
- Er hjónaband einkaeign gagnkynhneigðra?
- Á ég að gæta systur minnar?
- Heilsa kvenna, heilsa mannkyns: Stöðvum ofbeldið
- Sú þjóð sem í myrkri gengur sér mikið ljós
- Jólagleði og jólasorg
- Sunnudagur í lífi prests
- Brjótum veggi - byggjum brýr
- Hugrekki eða kjarkleysi – þitt er valið
- Verum ávallt glöð
- „Ég bið fyrir þér mamma“
Skyldir pistlar
- Ást, rómantík og ferðalög
- Nú er þörf fyrir einingu og samhug
- Að skilja ríki og kirkju
- Þjóðkirkjan biður ekki um hlífð heldur sanngirni
- Íslensk trú
- Biðin er systir trúarinnar
- Umkomuleysi barnsins
- Gamlir prestar
- Er kirkjan traust?
- Rödd Þjóðkirkjunnar
Pistlar á trú.is eru birtir undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.
Leita í pistlum
Sigrún Óskarsdóttir
Þrek og snerpa í þágu kirkjunnar
16. júlí 2011
Ég er búin að skrá mig í maraþonhlaup í Berlín í september. Reynslan segir að það sé ekkert varið í að taka þátt í hlaupi nema undirbúningurinn sé í lagi. Það er mikilvægt að hafa þokkalegan grunn og byggja svo sérhæfða æfingaáætlun ofan á hann. Á léttri sumargöngu í Heiðmörk fór ég að hugsa um hvað hlaupaæfingar og aðstæður okkar í kirkjunni eiga sameiginlegt.
Okkar grunnur er sá besti sem völ er á. Við byggjum á frelsaranum Jesú Kristi, lífi hans, starfi, gleði, þjáningu, dauða og upprisu. Nú þurfum við að setja okkur langtíma markmið, við erum ekki í spretthlaupi, þetta er maraþon. Sprettæfingar eru engu að síður mikilvægar.
Við þurfum að þjálfa snerpu. Heimurinn sem við búum í er heimur hraða. Við þurfum að segja sannleikann, ef við treystum okkur ekki til þess þá viðurkennum við það frekar en að segja ósatt. Við þurfum líka að muna að við ætlum að bera byrðarnar saman, sum eru góð í sprettum og við eigum að lyfta þeim upp þegar snarpra viðbragða er þörf. Þegar við þörfnumst meiri yfirlegu er gott að vita af þeim sem hafa meira þol og úthald.
Við þurfum að byggja upp þrek, það er löng leiðin framundan. Brekkuhlaupin eru erfið en þau skila sér í auknu þreki, við skulum ekki forðast brekkurnar. Leggjum óhrædd af stað og munum að verðlaunin eru að fá að hlaupa niður í móti þegar brekkubrún er náð. Löngu æfingarnar gefa mikið, við finnum smám saman hvernig við getum haldið lengra áfram og í stað ónota finnum við vellíðan. Hvíldin er miklivægur þáttur, ofþjálfun er ávísun á álagsmeiðsli og betra er að vera skynsöm heldur en að vera úr leik.
Þjóðkirkjan er með vindinn í fangið. Sársauki okkar sem þykir svo vænt um kirkjuna er nánast áþreifanlegur. Það er mikilvægt að við berum hvert annars byrðar og uppfyllum þannig lögmál Krists, svo vísað sé í orð postulans. Í því hlaupi sem stendur yfir núna þurfum við bæði snerpu og þrek. Við eigum mikið verk fyrir höndum. Við verðum að leitast við að endurheimta trúnað og traust.
Í einlægri trú á kærleika Guðs og samfélag Heilags anda í kirkjunni okkar, veit ég að við náum í mark.
2 viðbrögð við “Þrek og snerpa í þágu kirkjunnar”
Allur réttur áskilinn © 2000-2012 Höfundar og þjóðkirkjan. Flettingar 612.
18. 7. 2011 kl. 11.56
Sæl og blessuð Sigrún og þakka þér pistilinn. Ég leyfi mér að velta aðeins vöngum yfir setningunni þinni, þar sem þú skrifar:
Ég leyfi mér að setja hann í samhengi við ,,Ísland, best í heimi” þankaganginn sem hefur vissulega ekki hjálpað samfélaginu áfram. Ég geri mér grein fyrir að þú skrifar þetta af þinni einlægu trúarfullvissu. Mér þykir vænt um að kirkjan á fólk eins og þig sem er sannfært um trúna okkar. Ég deili þeirri sannfæringu að kristni sé það besta sem gat gerst fyrir mig. En um leið þekki ég einstaklinga sem segja það sama um sig og sína trú, sín lífsviðhorf, sem eru önnur, byggð á öðrum grunni. Þegar Kristur segir:
,,Ég er vegurinn, sannleikurinn, lífið, ljósið …” þá tek ég það vissulega sem ákall til mín og skil að hann vill að ég velji aðeins hann sem minn trúarlega veg, aðeins hans sannleika sem þann sannleika sem ég trúi á. Við það verð ég sem kristinn einstaklingur að standa. En á sama tíma vil ég efla samtalið milli ólíkra menningarhópa, milli ólíkra trúfélaga, milli þeirra sem eru ekki sammála um hvaða veg við eigum að velja í lífinu. Og þar þykir mér munur á hvort að ég segi: ,,Mitt er best” (og dreg þar með úr ágæti annarra lífsskoðanna) eða hvort ég segi: ,,Það sem ég hef valið hentar mér best” - Kannski er þetta bara orðhengilsháttur? Má vera, en ég vil varpa þessu inn í umræðuna með bróðurkveðju.
18. 7. 2011 kl. 13.33
Takk fyrir þetta Pétur Björgvin. Þetta er mikilvæg ábending og ég er upptekin eins og þú af samtalinu sem ég trúi að sé lykill að betra samfélagi. Ég tek einfaldlega undir af heilu hjarta að það hefði verið mun heppilegra og réttara að undirstrika að þessi leið hefur reynst mér vel og sannarlega mörgum sem ég þekki. Ég þekki einnig mörg sem hafa valið aðra leið sem er þeirra réttasta. Höldum samtalinu áfram. Takk:)