Um daginn þá fór ég með læðuna Lukku til dýralæknis til að láta taka hana úr sambandi.

Það er svo sem ekki í frásögur færandi nema það að þegar ég sótti svæfingar-váknaðan köttinn mætti dýralæknirinn mér með alvörusvip. Ég var farin að halda að eitthvað mikið væri að, kötturinn jafnvel allur, en á daginn kom að leiðslurnar sem klippa þurfti á í þessu tilviki voru utanáliggjandi. Dýralæknirinn sagði : Lukka litla er högni. Ég tapaði mér algerlega úr hlátri á dýralækningarstofunni því það sem þau vissu ekki fólkið þar er að þetta er ekki í fyrsta sinn sem við sérfræðingarnir á mínu heimili upplifum svipað.

Minnti dálítið á það þegar högninn okkar hann Plummi eignaðist fjóra kettlinga á stofugólfinu.

Það er alveg ótrúlega oft sem að lífið er bara allt öðruvísi en við teljum. Auðvitað eru ekki mörg svona miklir kjánar eins og við en þó kannski bara á öðrum sviðum.

Lærisveinarnir hafa alveg örugglega verið flinkir í að kyngreina ketti en þeir voru samt dálitlir sauðir, eða kannski bara venjulegar manneskjur eins og við sem er alltaf að verða eitthvað á. Í guðspjöllunum er aftur og aftur vísað til þess sem að gerist þegar að einhver öðlast sjón, sá sem áður var blindur fer allt í einu að sjá. Öðlast sjón trúar.

Þetta upplifum við margsinnis á ævinni í einhverjum skilningi.

Horfum á okkur sjálf með gagnrýni, sjáum bóluna á nefinu og það hvernig við vildum vera öðruvísi.
Síðar með gagnrýnisleysi þar sem við leyfum okkur markaleysi um umhyggjuleysi gangvart öðrum.
En þegar augu kærleikans koma til skjalanna þá sjáum við okkur sjálf með augum Guðs. Sem fallegt fólk að utan sem innan sem þarf á aga kærleikans að halda til að líða vel og taka tillit.

Eins er þegar að við verðum ástfanginn þá er eins og að við sjáum þann sem við elskum í rósrauðum bjarma, þegar að ástin fölnar sjáum við viðkomandi gjarnan í svart hvítu en þegar frá líður og augu kærleikans fá hann loks litið réttu ljósi kemst jafnvægi á lífið.

Líkt er með foreldranna, fullkomin þegar að við erum kríli, svo alveg fullkomlega óþolandi hafandi vit fyrir okkur í sífellu. En síðar þegar augu kærleikans líta þau þá sjáum við að öll gerðu sitt besta við getum jafnvel gert upp það sem áður virtist óbærilegt. Þakkað fyrir að hafa átt það sem við áttum.

Það er verkefni að hafa augu kærleikans í lífinu, þegar að við horfum á okkur sjálf, fjölskylduna og náungann.

Nú í fermingarvertíðinni voru ótal mörg fermingarbarnanna sem völdu sér versið :„Allt sem þér viljið að aðrir menn gjöri yður það skulið þér og þeim gjöra“.

Við vitum öll hvað það merkir að koma fram við annað fólk eins og við viljum að þau komi fram við okkur. Það er ótrúlegt að sannindi þess að lifa góðu lífi felist í einni stuttri setningu, engin geimvísindi eða flókar formúlur aðeins ofureinföld sannindi, sem gera það að verkum að við hreinlega sjáum heiminn í nýju ljósi !

Stór partur þess að hafa þá sjón er að vita vel á hvaða grunni við stöndum, hvað það er sem við trúum á. Hvað það er sem við teljum skipta mestu máli og lifa í samræmi við það. Vera heilsteyptar og ábyrgar manneskjur.

Þetta er verkefni okkar allra.

p.s. báðir kettirnir komu af prestsheimilum ; )

Um höfundinn