Trúin og lífið
Lífið og tilveran

Eftir sama höfund

Skyldar færslur



Leita

Sigrún Óskarsdóttir

„Ég bið fyrir þér mamma“

Women of the LWF

Það er dagurinn okkar í dag. Dagur kvenna um víða veröld. Dagur baráttu, dagur sigra og sorga. Dagur fortíðar, samtíðar og framtíðar.

Málefni kvenna í samfélaginu eru einnig sístæð á kirkjulegum vettvangi. Ég hef átt því láni að fagna að taka þátt í alþjóðlegu kvennastarfi á vegum Lútherska heimssambandsins. Síðustu ár hef ég verið formaður Norðurlandadeildar kvennastarfsins og tekið þátt í fundum og ráðstefnum með konum víða að úr heiminum.

Það er lærdómsríkt, gefandi og hvetjandi að hitta þessar systur okkar. Af tilefni 101 árs afmælis alþjóðlegs baráttudags kvenna ætla ég að deila nokkrum minningarbrotum um ógleymanlegar systur í trúnni á Jesú Krist.

Margret frá Botswana

Fyrst höldum við til Indlands, til borgarinnar Chennai, þar sem ég tók þátt í ráðstefnu árið 2004. Þar komu saman 14 konur úr öllum heimshornum. Sú elsta í hópnum hét Margret og var frá Botswana í Afríku. Þið sem þekkið söguna af kvenspæjara nr. 1 getið séð hana fyrir ykkur svona 30 árum eldri en spæjarinn í sögunni. Hún var lúin, svaf oft á fundum, dottaði jafnvel aðeins á fundinum sem hún stýrði sjálf!

Í guðsþjónustu fyrsta sunnudag í aðventu þar sem öskureiður indverskur prestur skammaði söfnuðinn úr prédikunarstólnum sat Margret og svaf. Ég dáðist að henni að sofa undir reiðilestrinum. Hún var svo hlý og það var stutt í dillandi gleði og galsafullan húmor.

Þegar hún frétti að ég ætti dóttur sem var nafna hennar kallaði hún mig alltaf mömmu. Við kvöddumst með þeim orðum að hún ætlaði að biðja fyrir litlu nöfnu sinni á Íslandi og ég ætlaði að biðja fyrir henni og segja dóttur minni frá henni. Ég bið fyrir henni og hugsa oft til hennar með hlýju í hjarta. Það var líka átakanlegt að heyra hana lýsa þeim hörmungum sem fylgdu útbreiðslu HIV/AIDS í heimalandi sínu. „Það er eyðnismitað fólk í öllum stöðum og stéttum,“ sagði hún, „það er smitað fólk í minni eigin fjölskyldu.“

Maria frá Þýskalandi

Í Bossey í Sviss hittust lútherskar konur haustið 2009 til að undirbúa heimsþingið í Stuttgart í júlí 2010. Þar hitti ég Mariu Jepsen, biskup frá Hamborg í Þýskalandi. Hún var fyrsta konan sem tók biskupsvígslu í lútherskri kirkju. Maria sagði okkur sögu sína. Hún fæddist í stríðslok, árið 1945 og ólst upp hjá einstæðri útivinnandi móður. Hún lærði guðfræði og latínu og vígðist til prestsþjónustu árið 1972. Hún hafði það að markmiði að starfa eins og venjulegur prestvígður karl. Biskupinn hennar bað hana að taka þátt í kvennastarfi kirkjunnar. Honum þótti kvennastarfið róttækt og hafði um það miklar efasemdir, en þar sem hann vissi að Maria stóð ekki fyrir róttæka stefnu í þessum málaflokki treysti hann henni til starfans. Hún lærði mikið af því að kynnast konum í ólíku samhengi. Hún skipti um skoðun og breytti um áherslur. Samkirkjuhreyfingin hafði mikil áhrif á hana. Maria hvatti okkur sem hlustuðum á hana til að vera vakandi og virkar í að styrkja samstöðu kvenna.

Maria var fyrsta konan til að verða prófastur í sinni kirkju. Seinna var hún beðin um að gefa kost á sér sem biskup. Maðurinn hennar hvatti hana eindregið til að stíga fram, annars yrði sagt að konur vildu ekki taka þátt, væru hlédrægar, kærðu sig ekki um að verða biskupar. Það fór svo að hún var valin.

Maria biskup var mjög hvetjandi. Hún brýndi okkur sem á hana hlýddum í Bossey. Brýning hennar um að við þurfum sem konur að breyta kirkju og samfélagi, að við þurfum að tala um fátækt, gefa minnihlutahópum rödd, tala um HIV/AIDS, tala um öll þau sem Guð elskar, hitti í mark. Við megum ekki þreytast á að tala um þetta, sagði hún. Börnin okkar eiga það skilið. Við þurfum að mæta ólíkum hópum, mismunandi skoðunum og ólíkum trúarbrögðum. Við þurfum að bera virðingu fyrir mismunandi aðstæðum á heimsvísu.

Solveig frá Noregi

Í ágúst 2008 var haldin í Skálholti norræn kvennaráðstefna. Það voru góðir dagar og ég var stolt af systrum mínum í þjóðkirkjunni sem héldu fróðlega fyrirlestra og önnuðust guðsþjónustu með Kvennakirkjunni.

Þarna vakti athygli mína Solveig Fiske, biskup frá Hamar í Noregi. Það gustaði af henni. Hún hélt góðan fyrirlestur, var skemmtileg og lífleg. Guðfræðin hennar byggði á einlægri trú frá barnæsku sem hún hafði nært og þroskað á leið sinni í gegnum háskólanám, lestur fræðibóka og þann skóla sem lífið býður uppá. Hún snerti strengi með því að tengja lífsreynslu og trúarreynslu í órofa heild. Hún féll engan veginn að þeirri staðalmynd af biskupi sem ég átti í fórum mínu. Klæðaburður og fas var frjálslegt og „öðruvísi“. Ég hitti hana aftur í Stavanger í Noregi á samsvarandi ráðstefnu í ágúst sl. Hún flutti fallega hugvekju undir berum himni þar sem hún aftur kallaði fram áhrif með einlægri trú og þeirri sýn að guðrfræðinni sé ekkert mannlegt óviðkomandi. Þá sagði ég við hana: „Ég hef ákveðið að gera þig að fyrirmynd minni í starfi“. Við fylgjumst með hvor annari á facebook og það er alltaf jafn uppörvandi að fá línur frá henni.


Áfram stelpur, stöndum saman!

Gleðilegan alþjóðlegan baráttudag kvenna 2011!

Um höfundinn



7 viðbrögð við “„Ég bið fyrir þér mamma“”

  1. Arnfríður Guðmundsdóttir skrifar:

    Bestu þakkir fyrir þennan frábæra pistil. Bæði uppörvandi og hvetjandi fyrir okkur allar til að gera okkar besta í þeim aðstæðum sem við erum í. Það er svo margt sem við höfum séð breytast til batnaðar, en um leið svo margt eftir. Eitt af því sem við eigum eftir að sjá gerast hér á landi er að sjá konu vígða til biskups. Það skiptir máli. Það skiptir máli fyrir okkur allar. Það skiptir máli fyrir ungu stelpurnar sem eru að leita sér að fyrirmyndum. Það skiptir máli fyrir kirkjuna alla að í öllum störfum hennar standi konur og karlar hlið við hlið. Ég hef mikla trú á því að við munum sjá konu vígða til biskups í Skálholti í sumar!

  2. Ragnheiður Sverrisdóttir skrifar:

    Ég fékk tár í augun þegar ég las titilinn “ég bið fyrir þér mamma”. Víst bið ég fyrir mömmu minni - hún lifir en er mjög minnisskert. Við getum sungið saman og það er yndislegt. Hún hefur beðið fyrir mér allt mitt líf. Dóttirdóttir mín var skírð á þessum degi 2008. Hún heitir Hulda og er “fædd til skulda”. …ekki lítil birgði það. Ég bið fyrir henni.

  3. Guðrún Karlsdóttir skrifar:

    Takk fyrir þennan góða pistil Sigrún. Takk fyrir að minna okkur á stóra samhengið á þessum mikilvæga degi, alþjóðlegum baráttudegi kvenna.

  4. Kristín Bruvik Whitehead skrifar:

    Það eru sterk orð , ég bið fyrir þér mamma…ég missti móður mína fyrir 42 árum en bið ennþá fyrir henni hvar sem hún er ,eða blessa bara það sem hún gaf mér í vöggugjöf. Mæður eru alltaf einhvernveigin hjá okkur hvort sem dánar eða lifandi.

  5. Irma Sjöfn skrifar:

    takk fyrir þennan frábæra pistil. Yndislegar sögur af konum sem kenna okkur að lífið færir okkur visku og hugrekki til að vera við sjálfar og þannig að breyta ásýnd kirkjunnar. Góður pistill líka 9. mars og alla daga :)

  6. Fanney Halla Pálsdóttir skrifar:

    Ágæta Sigrún og Arnfríður

    Við erum sköpuð í Guðs mynd sem þýðir m.a. að hversu forsmáð, hædd og nídd við erum, þá erum við, okkar eðli, gerð og eiginleikar, hluti af Guði, hluti af því göfugasta, kærleiksríkasta og hjartahreinasta sem til er.

    Maðurinn er skapaður í Guðs mynd og er tvö kyn. Sama er hvort karlmenn eru ímynd þess sem álitið er hvert sinn ímynd karlmennskunnar eða ekki eða hvort kvennmenn séu ímynd þess sem álitið er kvennleiki hvert sinn eða ekki, þá tryggir okkar kristni lagabálkur okkur virðingu fyrir okkar kyni.

    Maðurinn (vísa í Orðabók Menningarsjóðs varðandi orðið maður þó prestlærðir þekki merkingu þess vel af okkar helgasta riti) hefur alltaf notað sér þau valdatæki sem til eru hvert sinn, tilfinningar og væntingar sem búa með þjóðinni hvert sinn.

    Við eigum og höfum alltaf átt, á öllum öldum góðar konur í valdastöðum. Hins vegar, sú sókn í völd undir formerkjum að það sé fyrir konur, er og hefur valdið okkur jafn miklu tjóni og önnur sókn í völd, valdanna vegna.

    Við, stór hluti þjóðarinnar, almenningur, höfum lagt mikið til og leggjum mikið til í vinnu dags daglega, hvort sem er í launaðri vinnu eða öðru daglegu lífi okkar. Í hvert sinn sem við höfum fengið áorkað því sem ekki verður litið fram hjá þannig að við fengjum virðingu og styrk fyrir, þá eru tækifærissinnar fljótir að einka sér þá vinnu undir ýmsum formerkjum.

    Ég knúði dyra hjá ykkur kvennprestum fyrir nokkru, hjá formanni prestafélagsins, eftir að góðir menn höfðu m.a. veitt mér virðingu og brautargengi til þess (og mikil vinna hjá mér að baki til að ná því) og sýndi henni fram á hlut af mínum styrk. Hún hafði ekki hug á að veita mínum styrk brautargengi. Þess í stað fór hún í samstarf við æsingaröflin í þjóðfélaginu sem og æsifréttamennskuna.

    Það er ekki öllum gefið að hlusta eftir því sem bærist með okkur þjóðinni jafnhliða tryggja að góður siðferðisgrunnur sé alltaf í þeirri vinnu. Við þjóðin höfum mikinn styrk í biskupi Íslands, herra Karli Sigurbjörnssyni og byggjum hluta af okkar vinnu á hans vinnu sem hann að auki leggur vinnu í að orða fyrir okkur í ræðum sínum til að auðvelda okkur okkar vinnu. Biskupsritari er okkur að auki ómetanleg hjálp.

    Góðar kveðjur,
    Fanney Halla Pálsdóttir

  7. Kristín Þórunn skrifar:

    Takk fyrir þessar svipmyndir af Margreti, Mariu og Solveigu. Það er svo mikilvægt að rifja upp og halda til haga sögunni okkar og muna að aðstæður kvenna eru á marga lund í heiminum í dag.

    Reynsla kvenna - og það að konur fá að móta og vera leiðtogar - hefur áhrif á hvert kirkjan beinir sjónum sínum og hjálpar okkur að skilgreina upp á nýtt hver er náungi okkar og minnsta systir og bróðir.

    Svipmyndirnar af Margreti, Mariu og Solveigu sýna okkur einmitt það.

    Takk Sigrún!

Allur réttur áskilinn © 2000-2006 Þjóðkirkjan. Flettingar 3796.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar