Trúin og lífið
Pistlar


Undirsíður

Eftir sama höfund

Skyldir pistlar

Pistlar á trú.is eru birtir undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.



Leita í pistlum

Guðrún Karls Helgudóttir

Einhver vill vera vinur minn

16. febrúar 2010

Facebook

Ég hef skemmt mér konunglega á samskiptasíðunni Facebook undanfarna mánuði.

Ég reyni að skrifa eitthvað sniðugt og gáfulegt í stöðuna hjá mér sem gengur misjafnlega vel. Svo bíð ég spennt eftir því hvað fólki finnst um það sem ég skrifaði, hvort einhverjum líki það. Stundum fæ ég fullt af „like“ en stundum er eins og enginn hafi séð það sem skrifaði. Kannski fannst engum ég sniðug eða allir voru í mat.

Best er að hafa þessa stöðulýsingu óræða eða margræða svo hún veki forvitni og helst umræðu.

Svo eru það vinaboðin. Hjartað tekur örlítinn kipp þegar mín bíða vinarboð. Hver ætli þetta sé? Er þetta kannski löngu týndur eða gleymdur vinur. Einhver vill vera vinur minn!

Facebook er bæði hægt að nota persónulega og af fyrirtækjum, stofnunum og hópum sem vilja ná til margra með boðskap sinn. Því er sjálfsagt fyrir söfnuði sem vilja ná til fólks, að stofna hóp á fésinu. Þarna nær kirkjan til enn fleira fólks en með auglýsingum í blöðum eða með veggspjöldum út um borg og bæ. Nú hef ég stjórnað facebook síðu fyrir Grafarvogskirkju í rúmlega eitt ár og þeim fer fjölgandi sem senda fyrirspurnir um athafnir, viðtöl og námskeið með skilaboðum á facebook. Það tekur mig ekki langan tíma að senda boð til mörg hundruð manns þegar eitthvað er að gerast í söfnuðinum.

Kostirnir við að vera með persónulega síðu á facebook eru margir. Ég get sagt skoðun mína á því sem mér þykir skipta máli. Ég get orðið meðlimur í hópum og síðum sem snúast um málefni sem ég tel vera mikilvæg. Ég get auðveldlega fylgst með því sem er að gerast í menningarlífinu og á því sviði sem ég hef áhuga á og ég get verið í samskiptum við vini um allan heim á einfaldan og kostnaðarlítinn hátt.

En facebook heimurinn er ekki alvöru heimur.

Ég get búið til hvaða mynd af mér sem ég vil að mínir nánustu, u.þ.b. - 500+ - vinir-, hafi.

Ég get verið þessi áhugaverða sem er alltaf á opnunum í menningarheiminum, sú sem les gáfulegar vefsíður og klassískar bókmenntir og veit alltaf hvaða staðir eru mest inn akkúrat núna. Þessi sem sjaldan skrifar um stöðu sína og ef hún gerir það, þá er það mjög órætt.

Ég get líka verið góða móðirin og hamingjusama eiginkonan sem er alltaf að setja inn eitthvað gáfulegt um uppeldi barna. Ég er þá alltaf að vitna í börnin mín og minn yndislega maka. Ég bý til þá mynd af mér að ég sé alltaf í sundi, í fjallgöngum og að baka með börnunum. Á kvöldin fer ég gjarnan á veitingastað með eiginmanninum því hann er svo rómantískur.

Svo get ég verið þessi ofsalega pólitíska hefur skoðanir á öllu og öllum. Þessi sem er alltaf að setja inn greinar og fréttir og skrifar síðan athugasemdir við þær. Þá hef ég skoðanir á öllu sem aðrir segja og er ég með í fjölda hópa sem meira og minna allir fjalla um réttlætismál. Svo á ég svo ótrúlega marga vini því ég er svo mikilvæg.

Svo get ég verið einhver blanda af þessu öllu eða eitthvað allt annað.

Ég get búið til mynd af mér sem er alls ekki rétt en verður kannski sönn þegar ég er búin að vinna að henni nógu lengi.

Mér finnst ég kannski vera fullkomna mamman, með yndislega eiginmanninn sem alltaf er verið að bjóða í partý og á svo ótrúlega marga vini, þó ég sitji bara alltaf í sófanum heima hjá mér og taki ekki stóran þátt í lífinu, sem ekki fer fram á netinu.

Ég held að, þrátt fyrir kosti samskiptasíðna eins og þessarar, þá verðum við samt að gæta okkur á því að láta þær ekki koma í staðin fyrir umgengni við fólk. Vissulega er facebook alvöru samfélag að því leyti að við erum sannarlega í samskiptum við fólk, þó við horfum ekki í augun á því. Við getum þó aldrei verið alveg viss um að allir „vinir“ okkar á facebook séu þeir sem þeir segjast vera eða gefa sig út fyrir að vera, nema ef við látum okkur nægja að vera eingöngu í samskiptum við okkar allra nánustu á þessari síðu.

Sjálfsagt getum við búið til allskyns myndir af okkur sannar og falskar þó við séum ekki á netinu allar stundir. Gáfaður maður benti mér t.a.m. á að þetta var kannski það sem margir gerðu í samskiptum við pennavini hér áður fyrr fyrir tíma tölvupóstsins.

Ég hef ekki hugsað mér að hætta að eiga samskipti og samfélag á facebook og mögulega öðrum þesskonar síðum en ég vil sannarlega reyna að vera alltaf meðvituð um að þessi skemmtilegi netheimur er bara viðbót við hinn heiminn, þennan sem er örlítið sannari.

Um höfundinn



2 viðbrögð við “Einhver vill vera vinur minn”

  1. Toshiki Toma skrifar:

    Sæl, kæra Guðrún.
    Takk fyrir skemmtilega og þarfa hugleiðingu um net-heiminn.

    Ég hugsa oft um Facebook líka sjálfur. Sumir segja að þetta sé eins konar “gervi-samskipti”. Líklega er það satt. Hins vegar get ég ekki naitað því að samskiptin í Facebook gefa mér skemmtun og gleði.
    Þegar ég átti afmæli fékk ég fjölmarga hamingjuóskir frá Facebook-vinum og flest þeirra þekki ég ekki persónulega. Þvert á móti sendi örfátt fólk, sem ég þekki í raun, kveðjur sínar. Nokkrir góðir vinir mínir sendu mér SMS skilaboð. Ég verð að játa það að hamingjuóskir frá Facebook-vinum glöddu mig meira en SMS frá vinum í raun.

    Ég giska á það að margir standi í sömu sporum og ég og þurfi að horfa annars vegar á gervi-vináttu gegnum netið, og hins vegar á kaldan raunveruleika í kringum sig. Hvort á að vera heillandi?

  2. Björn Erlingsson skrifar:

    Sæl og blessuð Guðrún, - takk fyrir ágætan pistil og yfirferð um netveröldina á Facebook. Mér finst Facebook vera frábær viðbót í nútímasamfélagi þar sem við hreyfumst meira á stærra svæði og samskipti geta átt undir högg að sækja. Samfélag snýst um samskipti. Hvernig og hvert þessum samskiptum er beint er í höndumn okkar með óendanlegum valkostum. Hvernig maður klæðir sig er í netheimum eins mikið mál og í raunheimum og tjáning á því sem maður stendur fyrir eða vill standa fyrir. Hér eins og ætíð er best að koma til dyranna eins og maður er klæddur og við eigum að vera á varðbergi yfir dulargerfum sem geta hér tekið á sig skelfilegar myndir. Ég þekki ekkert tæki sem gefur manni færi á að deila jákvæni, gleði og hvatningu til fólks í þeim aðstæðum sem það vill deila með öðrum án þess að umgangast það endilega í það skiptið. Ég held auk þess að Facebook skapi samfélög sem styrkja starfsemi sína í raunheimum. Ég er þeirrar skoðunar að netið geti verið mikilvægt og gagnlegt hjálpartæki í kirkjstarfi og Facebook er eitt af undratækjum netsins sem fólk tekur upp á arma sína og notfærir sér, - helst og best til góðra verka. En þar liggur ábyrgð okkar hvers og eins og einnig sem samfélags. Kirkjan á að vera mótandi samfélagsafl þar sem annar staðar til að bróta leið þess góða áfram. Það er margt framsækið og gott í gangi á vetvangi kirkjunnar og það er vel.

Allur réttur áskilinn © 2000-2017 Höfundar og þjóðkirkjan. Flettingar 3747.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar