Trúin og lífið
Lífið og tilveran

Eftir sama höfund

Skyldar færslur



Leita

Jón Aðalsteinn Baldvinsson

Með sínu lagi

Jólaskraut

Ég varð þeirrar ánægju aðnjótandi að vera kallaður til þjónustu við söfnuði Íslendinga í Englandi nú á aðventunni. Þeir hafa nýverið misst prest sinn heim til Íslands og vegna fjárhagsörðugleika treystir Þjóðkirkjan sér ekki til að manna stöðu sendiráðsprests í London fyrst um sinn. Það þykja að sjálfsögðu vond tíðindi þar úti.

Í tuttugu og sex ár hefur kirkjustarfið verið límið sem haldið hefur Íslendingunum saman á þessum slóðum. Þess vegna fannst þeim ekki annað koma til greina en að fá prest til að kalla þá enn á ný saman til aðventufagnaða.

Í Hull fylltist danska kirkjan af Íslendingum á öllum aldri, þó mest bæri á ungu barnafólki. Flest þetta fólk býr á Humbersvæðinu, þ.e. í Grimsby, Hull og byggðunum þar í kring. Íslenski kórinn í London kom til liðs við mig og styrkti heimafólkið í fagnaðarsöng, sem snart viðstadda og gerði þeim stundina dýrmæta. Á eftir buðu Freyjurnar, íslenska kvenfélagið við Humberfljót, til stórveislu í safnaðarsalnum. Stiginn var dans í kringum jólatré og jólasveinninn kom í heimsókn. Allt var þetta eins og vera ber á aðventu og það glitruðu tár á hvörmum gömlu kvennanna um leið og þær lýstu því hvað það væri þeim mikils virði að fá að fagna komu jóla með þessum hætti.

Í London endurtók sagan sig. Þar fyllti söfnuðurinn aðalkirkju Svía í borginni. Eitthvað á þriðja hundrað manns fagnaði komu jóla með íslenskum hætti og naut veitinga og skemmtunar við jólatréð.

Gleði fólksins var fölskvalaus og þakklætið sem það sýndi varð mér enn á ný áminning um það hve vitnisburður trúarinnar, ekki síst í táknmáli aðventu og jóla á sterk ítök í hugum fólks, - líka margra þeirra sem að öllu jöfnu telja sig lítið hafa með trú að gera.

Það er ekkert leyndarmál að í útlandinu er samfélagsvitund landans sterkari en heimafyrir. Þess vegna kemur þar til “kirkjunnar sinnar” fjöldi fólks, sem telur sig ekki eiga þangað erindi heima á Íslandi. Margt af því fólki uppgötvar þá veruleika sem það hafði tapað af eða ekki þekkt áður og reynist því síðan dýrmætt veganesti á lífsleiðinni. Landarnir eiga það sammerkt að finna sig ekki eiga fullkomna samleið með öðrum þjóðum í helgihaldi, ekki einu sinni nágrönnunum frá Norðurlöndunum. Spurðu því hver kæmi til að messa hjá þeim á jólum.

Þessi reynsla er alþjóðleg. Þess vegna eiga flestar kristnar þjóðir sínar eigin kirkjur í heimsborginni London. Og nú, mitt í öllu veraldarvafstrinu, standa þær sínum föstu, öruggu fótum í bakgrunni ljósadýrðar kaupahéðnanna, iða af lífi og óma af lofgjörð ótölulegs fjölda fólks. Söfnuðir heimsbygðarinnar ganga þar til móts við boðskap aðventunnar hver með sínu lagi; meðtaka hann á sínu eigin tungumáli og með þeim háttum og siðum sem við eiga og þeim eru í blóð bornir; siðvenjum sem aðrir skilja ekki til fulls og engar aðrar geta komið í staðinn fyrir.

Allt ber þó að sama brunni: Hjálpræðið er nær – jólin eru að koma.

Um höfundinn



Allur réttur áskilinn © 2000-2006 Þjóðkirkjan. Flettingar 2801.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar