Má ég fara út á hárinu mamma?

Heyrðist í götunni minni um daginn. Ég gat ekki annað en brosað með sjálfri mér, vorið er greinilega komið. Krakkar spretta eins og gorkúlur út úr húsum, út í garða og á stéttir að leika. Það gefur vissuna um að sumarið er ekki langt undan og meira að segja dagatalið segir það komið! Mér finnst þetta ein fallegasta kveðjan okkar: Gleðilegt sumar. Öll getum við rifjað upp æskusumur þegar það að fara út á peysunni já eða hárinu gaf tilfinningu frelsis og vellíðunar. Sama hvað annars gekk á þá gat áhyggjuleysið orðið algert bara við það eitt að finna sólina hækka á lofti og leikir komu í stað skólabókanna.

Eftirsóknarverð tilfinning sem við eltumst við með margvíslegum hætti ævina á enda. Það að fara bara út á peysunni virðist oft ekki nægja lengur þegar við verðum fullorðin eða hvað? Í fyrradag fór ég út á peysunni og hugleiddi tilfinninguna, tilfinningu áhyggjuleysis og frelsis, og ég fann hana í kroppnum. Þó atvinna mín sé ótrygg og dimm ský á lofti þegar litið er til framtíðar, finn ég að ég umvafin elsku hans sem helgaði sér mig í skírninni. Gaf mér leið til að lifa sumar óháð árstíð.

Hvernig er sumarlandið þitt?

Spurði lítill strákur mig einhverju sinni. Við vorum nýbúin að lesa bók sem að sagði frá Sumarlandinu, landi sem þau sem deyja flytja til. Land eilífa lífsins. Landið sem við sáum eins og svipmynd af á hamingjustundunum. Mér fannst þetta frábær spurning og síðan hef ég velt því fyrir mér hvernig mitt Sumarland sé. Það er góð spurning fyrir okkur öll raunar, hvernig er mitt sumarland, draumaland, himnaríki, algleymið, hamingjan. Hvernig lítur það líf út þegar öll sorg, allar áhyggjur allt það sem á okkur hvílir er á bak og á burt. Þegar við höfum lagt allt það slæma í hans hendur. Hvað er það sem að ég er þá að gera, hvað segi ég og hvernig líður mér. Það felst mikil von í slíkum spurningum því í slíku landi er nóg að fara út á peysunni eða á hárinu. Ég er þakklát fyrir að fá að fara út á hárinu bæði í dag og á morgun frjáls frá áhyggjum og vonleysi þó ekki sé nema stundarkorn. Segi við sjálfa mig gleðilegt sumar Guðbjörg og brosi út að eyrum.

Um höfundinn