Trúin og lífið
Lífið og tilveran

Eftir sama höfund

Skyldar færslur



Leita

Halldór Elías Guðmundsson

Einfaldur

Eitt af því sem er hvað erfiðast við að stíga út fyrir mörk öryggisins, er að horfast í augu við eigin barnaskap og einfaldleika. Í janúar dvaldist ég í Detroit og neyddist til að horfast í augu við forréttindi mín og rasisma á algjörlega nýjan hátt. Ég gæti skrifað lærða kafla um ungbarnadauða í fátækrahverfum BNA, misbeytingu valds af hendi lögreglunnar, spillta stjórnmálamenn, kynþáttamisrétti, sálarmorð á samkynhneigðum og margt fleira sem ég sá með eigin augum þegar ég heimsótti heilsugæslu, barnaspítala, geðdeildir, félagsmálaskrifstofu, gistiheimili fyrir heimilislausa, skrifstofu borgarstjóra og tók í hendina á einhverjum spilltasta stjórnmálamanni BNA, fékk að fylgja lögreglunni á vakt á föstudagskvöldi og ræddi við kirkjugesti og presta í jafnt svörtum og hvítum kirkjum í þessu ríkasta landi heims. Ég var enda reiður fyrstu fjóra dagana, ég kallaði samnemendur mína fífl fyrir að taka þátt í svona samfélagi og bregðast ekki við. Ég benti þeim á að ungbarnadauði í Detroit væri sjö sinnum meiri en í mínu heimalandi, ég hneykslaðist á misskiptingunni í skólakerfinu sem við heyrðum um frá skólastjórum almenningsskóla í borginni og svo mætti lengi telja.

Það var ekki fyrr en á fjórða degi að ég þorði að horfast í augu við sjálfan mig og mínar aðstæður í besta landi í heimi. Ég hugsaði til þess að auður sumra Íslendinga er byggður á atvinnulausum símamönnum í Austur-Evrópu, mér varð hugsað til þess hvernig stjórnmálamenn á Íslandi hafa selt sjálfum sér ríkiseignir. Ég mundi eftir fréttum um ráðherra á Íslandi, sem segist aðhyllast jöfnuð, hafa uppi stórar hugmyndir um að innleysa milljarðahagnað í orkuveitum í fátækustu löndum heims. Vissulega er Detroit Íslendinga ekki staðsett í Norður-Atlantshafi, okkar Detroit er í Búlgaríu.

Í leit minni að réttlætingu staldraði ég við þrælahaldið. Við vorum alla vega ekki þrælahaldarar, við fluttum ekki milljónir manna frá heimkynnum sínum. En sú hugsun varði ekki lengi. Á safni um sögu Bandaríkjamanna af afrískum uppruna í Detroit eru flögg nokkurra stórtækra Evrópuþjóða í þessum ómanneskjulegustu þjóðflutningum sögunnar. Þar mátti sjá bæði danska og sænska fánann. Ég hef lesið mér til síðan þá, bæði sænska og danska krúnan byggðu fjármálaveldi sitt á þrælaflutningum yfir Atlantshafið. Skyndilega fékk frásagan um endurheimt Guðríðar Símonardóttur úr ánauðinni í Alsír nýja vídd. Auðvitað var danski konungurinn með þrælakaupmenn á sínum snærum.

Ég vil því með þessum pistli biðja fermingarbörn síðustu ára í Vatnaskógi afsökunar. Ef fræðarinn ykkar sagði sögu Guðríðar eins og hún er skráð í kennsluefninu sem ég tók þátt í að útbúa, þá var það ekki sagan öll. Við vorum ekki saklaus fórnarlömb þrælahaldara, heldur hluti konungsveldis sem var í bransanum.

Um höfundinn



Allur réttur áskilinn © 2000-2006 Þjóðkirkjan. Flettingar 3126.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar