komdu sæl/l

Móðir kærasta míns lést núna nýlega eftir langar barráttu við krabbamein.Var hún búin að vera að berjast við þetta síðastliðinn 8 árin.
En málið er að ég veit ekki almennilega hvernig ég á að vera.
Á ég að vera bara venjuleg,á ég að vera að knúsast og kjassast í honum?
hvað á ég að gera?
Væri vel þegið að fá einhverja ábendingu...

þín Rakel Ósk

Sæl Rakel Ósk.

Þú spyrð hér spurningar sem er mikilvæg og margt fólk veltir þessu sama fyrir sér. Það er ekki óalgengt að fólk viti ekki hvernig það á að koma fram við vini eða aðstandendur sem hafa orðið fyrir missi.

Þú spyrð hvort þú eigir að vera bara venjuleg og hvort þú eigir að vera að knúsast og kjassast í honum. Svarið er að bæði er ágætt. Það er mikilvægt að þú sért eins og þú átt að þér. Það er allt í lagi að brosa og hlæja þótt einhver hafi dáið. Allt hefur þó sinn tíma. Þegar kærastinn þinn er áberandi leiður þá er kannski ágætt að knúsa hann og kjassa ef hann vill það. Fólk bregst afar misjafnlega við sorg. Sumt fólk þarf alltaf að hafa einhvern hjá sér og vill tala mikið. Annað fólk vill gjarnan vera eitt með sjálfu sér og það er mikilvægt að bera virðingu fyrir þörfum hvers og eins.

Það er þó tvennt sem ég vil benda þér sérstaklega á í þessu samhengi. Annað er að þú getur ekki huggað eða tekið sorgina og söknuðinn frá kærastanum þínum. Þú getur bara verið með honum í sorginni, haldið utan um hann þegar hann þarf á því að halda, leyft honum að gráta þegar hann þarf það og hlustað á hann þegar hann vill tala um hvernig honum líður og um móður sína.

Það er mikilvægt að þú hlustir og gefir honum tækifæri til að tala um þetta allt saman ef hann vill og sýna honum þá aldrei að nú sért þú orðin þreytt á að heyra hann tala um þetta einu sinni enn. Það getur verið gott að tala um það sem hefur gerst og hvernig manni líður aftur og aftur. Það er bæði eðlilegt að við verðum sorgmædd þegar við missum einhvern og það er mikilvægt að við fáum að vera sorgmædd svo lengi sem við þurfum.

Hitt er að það er kannski ekki svo vitlaust að trúa kærastanum þínum fyrir því hvernig þér líður. Þú getur kannski sagt honum að þér þyki þetta óþægilegt þar sem þú hafir ekki lent í þessu fyrr og að þú vitir ekki alveg hvernig þú eigir að vera. Það getur jafnvel opnað fyrir umræðu ykkar á milli um líðan ykkar beggja í tengslum við þessa sorg, þennan missi.

Vonandi hjálpa þessi orð eitthvað.
Með kveðju,
Guðrún Karlsdóttir,
prestur í Grafarvogskirkju