Spurningin er,er of seint að yðrast eftir dauðan?.

Komdu sæll.

Ég þakka þér fyrir athyglisverða spurningu. Í Nýja testamentinu erum við hvött til iðrunar. Við erum hvött til þess að skoða okkar innri mann og breytni okkar með það að leiðarljósi að við göngumst við mistökum okkar, synd og sekt og tökum þar með ábyrgð á öllu lífi okkar, breytni okkar, orðum og gjörðum. Þetta getum við gert þar sem við lifum í náð Guðs og lifum fyrir fyrirgefningu Guðs og elsku. Í dæmisögunni um týnda soninn í Lúkasarguðspjalli (15. kafli vers 11-32) er dregin um eftirminnanleg mynd af iðruninni og fyrirgefningu föðurins. Sonurinn hafði sólundað arfi sínum og farið illa með líf sitt og eignir. En hann kemst til sjálfs síns þ.e.a.s hann iðrast gjörða sinna og ákveður að fara aftur til föðurs síns. Og það skemmtilega og einstaka í sögunni er, að þegar sonurinn var enn langt í burtu en á leið til föðurhúsanna, þá sá faðir hans hann, kenndi í brjóst um hann og hljóp fagnandi á móti honum. Þannig lýsti Jesús því fyrir okkur hvernig okkar himneski faðir tekur fagnandi á móti okkur þegar við snúum okkur til hans, jafnvel þó okkur finnist enn vera langt á milli okkar. Ef við aðeins iðrumst og erum tilbúin að snúa til hans, þá mætir hann okkur með fyrirgefningu sína og elsku.

En spurningin er hvenær eigum við að iðrast? Iðrunin er tengd Guðsríkinu eins og við sjáum af orðum Jóhannesar skírara sem sagði: Gjörið iðrun því himnaríki er í nánd (Matt. 3:2). Það ríki varð lifandi veruleiki í persónu Jesú Krists. Hann færði okkur ríki Guðs til þess að lifa í og njóta hjálpræðisins sem í því felst. Jesús bindur siðfræði sína beint við Guð og ríki hans sem er nú þegar okkar að lifa í. Hann kallar alla menn til iðrunar með því að gera þá kröfu til þeirra að þeir lifi í þeirri náð sem þeim er gefin. Þess vegna er enginn vafi á því að við eigum ekki að bíða með iðrunina heldur gangast óhrædd undir hana. Varðandi spurninguna hvort það sé of seint að iðrast eftir dauðann er mikilvægt að við höfum í huga að við lifum í Guðs ríki hér og nú fyrir trú okkar á Jesú Krist. Guðsríkið er ekki aðeins okkar að njóta eftir dauðann heldur er það bæði náð okkar, frelsi og fögnuður í dag að lifa einmitt nú í þessu ríki Drottins. Þar er að finna fyrirgefninguna, kærleikann og þar er leið ábyrgðarinnar, umburðarlyndisins og iðrunarinnar. En iðrunin á að leiða okkur til Jesú. Því ef við iðrumst af hjartans einlægni eins og t.d. Pétur sem gekk út og grét beisklega eftir að hafa afneitað Jesú þrisvar sinnum (Lúk. 22:61-62) þá mun Jesús líta í elsku sinni til okkar. Eins var það með ræningjann sem krossfestur var við hlið Jesú, hann iðraðist gjörða sinna og bað til Jesú á krossinum: Jesús minnstu þú mín, þegar þú kemur í ríki þitt. Og Jesús svaraði: Í dag skalt þú vera með mér í Paradís (Lúk. 23:42-43).

Fyrir okkur er of seint að iðrast eftir dauðann því þá förum við á mis við það að lifa og reyna fyrirgefningu Guðs okkur til blessunar. Hvernig Jesús mætir okkur eftir dauðann er hins vegar á hans valdi og það vald er bundið skilyrðislausum kærleika hans.

Ég vona að þetta svari spurningu þinni.

Bryndís Malla Elídóttir