Hverjir voru Musterisriddarar?

Komdu sæl.

Tuttugu árum eftir að krossfarar unnu Jerúsalem 1099 komu nokkrir franskir riddarar á fund patríarkans í borginni, en hann fór með æðstu kirkjuvöld á þessum slóðum, og unnu tvöfalt heit í hans viðurvist. Annars vegar hétu þeir að halda hinar almennu reglur kristinna munka, þ.e. um skírlífi, fátækt og hlýðni. Hins vegar sóru þeir að verja Landið helga með vopnum og vernda pílagríma, er þangað kæmu.

Þetta varð upphaf kristinnar riddarareglu, er fékk nafnið Musterisherrarnir, af því að þeir settust að þar innan marka Jerúsalemsborgar sem musteri Salomons hafði staðið forðum. Kjörorð Musterisherranna var síðar alkunnugt og sungið af kristnum mönnum víða um Vesturlönd: „Non nobis, sed nomini Domini gloria,“ ekki okkur, heldur nafni Drottins sé dýrðin. Þjóðhöfðingjar og aðrir velunnarar auðguðu regluna með stórgjöfum.

Með tímanum urðu Musterisherrarnir 20.000 að tölu og þekktir fyrir kjark sinn og kærleiksþjónustu. Smám saman varð reglan stórauðug og komst yfir jarðeignir víðs vegar um Vesturlönd, einkum þó í Frakklandi þar sem reglan átti meira en 10.000 herragarða. Þegar stundir liðu fram ráku Musterisherrarnir verslun með vörur frá Austurlöndum og fluttu pílagríma sjóleiðis austur yfir hafið. Þeir ráku líka bankaþjónustu og hverskonar önnur viðskipti.

Öfundlaust varð veldi Musterisherranna ekki, eins og síðar átti eftir að koma fram. Með falli Landsins helga í hendur múslima 1291 var tilverurétti Musterisherranna stefnt í tvísýnu. Þessi tilvistarkreppa varð Musterisherrunum til falls. Páfinn í Róm og Filippus frakkakonungur, sem kallaður var hinn fríði, blésu til ofsókna gegn Musterisherrunum. Voru þeir ákærðir fyrir hvers konar upplognar sakir. Með þeim ósköpum hófst harmsaga, sem engir síðari tíma sagnfræðingar geta skýrt á annan veg en þann, að undirrótin hafi verið ágirnd og valdafíkn páfans og frakkakonungs, sem báðir lögðu hug á hinn mikla auð Musterisherranna og vildu hnekkja veldi þeirra.

Árið 1310 voru Musterisherrarnir brenndir í stórhópum í París og víðar, og leið regla þeirra undir lok að svo búnu.

Kveðja,
Þórhallur