Spurningar - Trúin og lífið

Undirsíður

Önnur svör

Svör sem birt voru í sama mánuði

Kvíðir fólk dauðanum?

Ingi Hrafn spyr:

Kvíður fólk mikið fyrir því að deyja?

Guð gefi ykkur öllum gæfu og gleði,
Ingi Hrafn

Komdu sæll.

Margir kvíða því að deyja, en þegar nánar er að gætt kemur oft í ljós að kvíðinn tengist frekar aðskilnaðinum frá lífinu en dauðanum sjálfum. Fólk kvíðir því hvernig ástvinir þess muni spjara sig og hugsar með söknuði til þess sem því endist ekki aldur til að taka þátt í.

Það sem kannski hjálpar mest til að koma í veg fyrir kvíðann, er að njóta hvers dags, segja þeim sem við elskum frá því að við elskum þau. Fyrirgefa hverjum þeim sem gerir á okkar hlut og biðjast fyrirgefningar ef við gerum á hlut einhvers. Lifa þannig að við geymum aldrei ekki til síðari tíma það sem við viljum hafa lokið við áður en við deyjum.
Eins og með annan kvíða getur verið gagnlegt að ræða hann við utanaðkomandi aðila, það hjálpar okkur til að átta okkur á hvað við getum gert til þess að minnka óttann og gera okkur grein fyrir hvað það er sem við erum hrædd við.

Sjálfur segir Jesús okkur að vera ekki hrædd við dauðann, vegna þess að hann er farinn á undan okkur til þess að búa okkur stað þar sem hann tekur á móti okkur þegar við deyjum.

Kveðja,
Guðrún

30/1 2006 · Skoðað 3302 sinnum

Ummæli frá lesendum

Jórunn Sörensen skrifar:
Kannanir sýna að þeir kvíða mest dauðanum sem ekki hafa lifað lífinu. Þeir sem eru beiskir og bitrir og vinna ekki úr þeim áföllum sem þeir lenda í lifa ekki lífinu. Þeir eru aldrei sáttir. Þeir, hins vegar, sem vinna sig út úr erfiðleikum lífsins og geta horft til baka og verið sáttir við líf sitt - með öllum erfiðleikunum - þeir eru einnig sáttir við að lífi þeirra ljúki. Trú á framhaldslíf hefur ekkert með þetta að gera.
Árni Svanur skrifar:
Það væri gaman að sjá þessar kannanir Jórunn og fá að vita meira um þær. Gætirðu ekki frætt okkur um það hvar þær hafa verið birtar?
Petur Einarsson skrifar:
Fólk þarf í sjálfu sér ekkert að kvíða fyrir dauða sínum. Nú...hvernig þá? Dauðinn er að vissu leiti enda stöð þessa lífs, og upphaf þess sem tekur við. Það er hægt að undirbúa sig undir dauðann með samtali með sóknarprestinn eða með einhverjum öðrum sem maður treystir. Stundum þarf viðkomandi að biðjast fyrtigefninga gagnvart vini og ættingjum. Það getur stundum verið erfitt fyrir viðkomandi. Það er gott að standa upp öðru hvoru og skoða sina lífsgöngu og vega og meta eftir því, hvort eitthvað mætti betur fara. Lífið er svo stutt, en svo mikilvægt. Kær kveðja

Langar þig að bera fram spurningu? Gerðu það þá hér.

Þín ummæli

Forsíða · Skoða svarflokka · Höfundar · Leit