Mig langar bara að spurja af hverju það er svona erfit fyrir kirkjuna að gefa saman fólk af sama kyni. Það eru orðin 10 ár síðan þingheimur gaf samkynhneigðum kost á því að staðfesta samvist.

Gummi. Samkynheigður starfsmaður kirkjunar.

Hæ Gummi, takk fyrir þessa fyrirspurn.

Ég ætla að reyna að ræða um fyrri hluta bréfsins þíns, þar sem þú segir:

> Mig langar bara að spyrja af hverju það er svona erfit fyrir kirkjuna að gefa saman
> fólk af sama kyni. Það eru orðin 10 ár síðan þingheimur gaf samkynhneigðum
> kost á því að staðfesta samvist.

Einfaldast er að svara því til að ástæðan fyrir því að kirkjan gefur ekki saman fólk af sama kyni er að sá lagalegi rammi sem þjóðkirkjan starfar innan hefur ekki náð yfir sambúð fólks af sama kyni. En þótt að lagaumhverfið breyttist er ekki þar með sagt að það verði einfalt mál fyrir kirkjuna að gefa saman eintaklinga af sama kyni í "hjónaband". Hugmyndin um "hjónaband" tveggja af sama kyni er ný og breytt framsetning á því hvað "hjónaband" er. Þjóðkirkjan hefur hingað til gengið út frá þeim skilningi að "hjónaband" sé stofnun tveggja einstaklinga af gagnstæðu kyni. Spurningin um "hjónaband" sem einstaklingar af sama kyni stofna til er einfaldlega ný af nálinni og krefur kirkjuna um að skilgreina og útskýra þá guðfræði hjónabandsins sem hún boðar og kennir. Í þeirri umræðu sem hefur farið fram í kristnum kirkjum um þetta málefni takast á sjónarmið sem byggja á hefðbundinni biblíutúlkun og samlífsguðfræði annars vegar (sem vilja standa vörð um "hjónabandið" sem gagnkynhneigða stofnun) og sjónarmið sem byggjast á viðleitni til að endurskoða guðfræði og boðun kirkjunnar um samlíf manneskjunnar (og vilja sjá "hjónabandið" óháð kyni eða kynlaust).

Í fyrra tilfellinu vega hefðbundin sköpunar- og getnaðarrök þungt þar sem lífði sjálft og sköpunarverkið er talið hvíla á þeirri tilhögun að maðurinn sé skapaður karl og kona og sem slík eigi þau að vera farvegur fyrir framrás lífsins (í getnaði og meðgöngu). Þetta fyrirkomulag er síðan álitið "normatívt" þ.e. segja fyrir um hvernig samlíf fólks EIGI að vera. Í seinna tilfellinu sjáum við að tilgangi og markmiði hjónabandsins er fundinn staður í öðrum hlutum en getnaði og þungun - svo sem félagslegum tengslum og tilfinningum - og slíkt talið geta átt við sambönd þar sem tveir einstaklingar af sama kyni eiga í hlut.

Í þessari umræðu virðist vera gerður greinarmunur á því hvort talað sé um "hjónaband" samkynhneigðra eða sambúð með hjónabandsígildi. Ég bendi á að engin andstaða hefur verið tjáð af hálfu þjóðkirkjunnar í garð þeirra réttarbóta sem samkynhneigðum hefur áunnist á síðustu árum eða í garð þess lagafrumvarps sem ríkisstjórnin hefur boðað og mun loksins jafna réttarstöðu samkynhneigðra til jafns við aðra þegna þessa lands. Þá hefur kirkjan samþykkt og iðkað fyrirbæn og blessun með fólki sem hefur verið skráð í staðfesta samvist af borgaralegum yfirvöldum (og eins og núverandi lagaumhverfi gerir ráð fyrir). Það er því ekki um að ræða hik eða andstöðu við þá staðreynd að samkynhneigðir séu alvörufólk sem vill alvörusambúð með alvöru maka.

En erfiðleikarnir liggja sem sagt í því að gefa upp á bátinn hugmyndina um að "hjónabandið" sé eingöngu fyrir karl OG konu, sem uppfyllir hina hefðbundnu sköpunarheimsmynd kirkjunnar um æxlunarmöguleika manneskjunnar og gagnkvæmni kynjanna. Að víkja frá þessum skilningi er hvorki einfalt né auðvelt - en alls ekki ómögulegt.

Með bestu kveðjum,

Kristín Þórunn Tómasdóttir