Kannski höldum við bara jólin af því að við elskum jólin sagði fimm ára drengur á Laufásborg þegar hann var spurður af hverju við héldum jólin. Við elskum jólin það er alveg rétt, við elskum jólin og í pistli á pressunni nýverið birtist grein eftir Benedikt Grétarsson sem hét leyfðu þér að elska jólin þar kemst hann svo að orði þegar vesenið bar á góma í kringum jólin.

Já, þetta er vesen en þetta á líka að vera smá vesen. Haldið þið að öll yndislegu jólin sem þið eydduð í barnæsku hafi verið vesen-laus hjá foreldrum ykkar? Ég játa það fúslega að ég á það reyndar til að hleypa í brýrnar þegar betri helmingurinn kemur með 15 blaðsíðna to-do lista sem þarf að leysa við fyrsta tækifæri. En á endanum lyftast brýrnar, jólaandinn kemur yfir mig og ég leyfi mér að njóta hátíðarinnar þrátt fyrir allt „vesenið.“

Það er magnað að við skulum nánast öll standa í undirbúningnum fyrir jólin allt fram á síðustu stundu.
En jólin eru haldin og mikið er í þau lagt og þau hafa verið haldin við ýmsar aðstæður og stundum hafa aðstæður hreinlega ekki verið fýsilegar.

Ég nefndi áhrifaríka franska mynd hér í gær sem var sýnd nú á aðventunni í ríkissjónvarpinu sem heitir gleðileg jól og fjallaði hún um hermenn í fyrra stríði og það sem gerðist hjá þeim jólin 1914. Mig langar aðeins að segja ykkur meira frá þessari mynd en hún hafði mikil áhrif á mig og fylgdi mér langt inn í aðventuna.

Myndin segir sögu þýskra, skoskra og franskra hermanna sem höfðu borist á banaspjótum í skotgröfunum og myndin fjallaði um þetta örlagaríka kvöld aðfangadagskvöldið 1914.

Þegar þeir höfðu skreytt skotgrafirnar og sest að snæðingi fannst skosku hermönnunum við hæfi að syngja og þeir sungu ættjarðarsöng og spiluðu á sekkjapípurnar. Skotgrafirnar voru það nálægt hver annarri og því heyrðu hinar hersveitirnar vel hvað fram fór.

Eftir söng Skotanna hóf upp raust sína frægur söngvari í þýska herliðinu og hann söng sálminn Heims um ból.

Og þá gerðist eitthvað í hjörtum þeirra allra eitthvað brotnaði allt vék fyrir helgi jólanna og þessi góði söngvari gekk fram á einskismannslandið syngjandi adeste fideles frá ljósanna hásal og óvinir hans tóku undir söng hans. Svo varð úr að stríðandi herir sömdu þarna um vopnahlé á hinni helgu nótt. Prestur í liði skotanna flutti messu og hermennirnir skiptust á varningi eins og þeir væru að gefa hvor öðrum gjafir og sýndu hvor öðrum myndir af fjölskyldum sínu. Þar fór m.a.s. fram fótboltaleikur.

Ungir menn sem vildu ekki þetta stríð heldur frið manna á milli og vináttu allra manna tóku til sinna ráða og héldu jólin í skugga þess mikla hildarleiks sem stríð eru.

Helgi jólanna, koma jólanna lét þá ekki ósnortna frekar en hirðanna forðum daga.

En eins og með komu frelsarans forðum var heimurinn ekki tilbúinn og voru hersveitirnar leystar upp og hermönnunum dreyft á vígstöðvarnar enn börðust herirnir í fjögur ár sem engu skiluðu nema meiri hörmungum.

Ef bara menn hefðu gert þeirra breytni að sinni breytni.

Stríð eru líka sá vettvangur þar sem mennska mannsins er það fyrsta sem lýtur í lægra haldi. En einnig þar skein ljós jólanna skært og lýsti upp hjörtu mannanna.

Nei heimurinn hefur ekki alltaf verið tilbúin að taka við orði Guðs um skilyrðislausa elsku Guðs til allra manna og okkar á milli.

Um það eru alltof mörg dæmi að heimurinn hefur ekki verið tilbúin að taka við Orði Guðs Jesú Kristi.
En jólin sameina okkur sem manneskjur við skynjum návist Guðs og það besta sem eigum fær að taka yfir örlæti og samlíðan t.a.m.

Örlæti nefndi ég hér áðan. Hann Örn Elías Guðmundsson sýndi mikið örlæti og í raun þakklæti þegar hann ákvað að bjóða allri þjóðinni á tónleika í Hörpunni þann 22.desember s.l. Það þótti mér vel til fundið og hlýtur að vera með merkilegri jólagjöfum sem þjóðin hefur fengið lengi.

Og þegar menn finna hjá sér örlæti eins og Mugison gerði þá finnum að við erum kannski þrátt fyrir allt bara á réttri leið og allt dægurþrasið víkur einhvern veginn þegar menn eins og Mugison gera svona góða hluti og sýna með fordæmi sínu að þeir vilja sýna sínar bestu hliðar. Þar er þakklæti hans til okkar allra sem höfum tekið svona vel á móti nýjasta diskinum hans sem ræður för.

Kannski er ég líka svolítið litaður af því að ég hef sérsakt dálæti á þessum nýja diski Mugisons en þar hefur honum tekist ákaflega vel upp og veltir þar m.a. upp ýmsum tilvistarspurningum. Samlíðan er gott orð yfir tónlistina hans Mugison hann nær einhvern veginn að slá á þá strengi hjarta okkar um það sem við eigum sameiginlegt.

Já, við elskum jólin af því að þau eiga svo stóran stað í okkar hjarta hvað þyrfti eiginlega til að Íslendinga hættu jólahaldi hvað þyrfti til að íslendingar hættu að taka þennan tíma frá. það þyrfti ótrúlega mikið til vegna þess að í jólunum eigum við allt það besta í lífi okkar að svo mörgu leyti.

En jólunum skynjum við kannski best að við eigum einn föður á himnum. Við skynjum að við erum eitt og í því að Guð nálgast okkur sem maður sem lítið barn er fólgin þessi yfirlýsing um elsku Guðs til okkar. Þá verður samkennd okkar og samlíðan kannski aldrei eins mikil eins og á jólum og þessar tvær sögur þessi frá vígstöðunum 1914 og þetta flotta framtak Mugisons segja okkur og sýna okkur að svo er.

En eins og 5 ára drengurinn sagði við höldum jólin kannski bara af því að við elskum jólin. og í elsku okkar til jólanna þessari Guðs gjöf til okkar allra felst líka elska okkar hvert til annars.

Hið sanna ljós, sem upplýsir hvern mann, kom nú í heiminn. Hann var í heiminum og heimurinn var orðinn til fyrir hann en heimurinn þekkti hann ekki. Hann kom til eignar sinnar en hans eigið fólk tók ekki við honum. En öllum þeim sem tóku við honum gaf hann rétt til að verða Guðs börn, þeim sem trúa á nafn hans. Þau urðu ekki til á náttúrulegan hátt né af vilja manns heldur eru þau af Guði fædd.

Og Orðið varð hold, hann bjó með oss, fullur náðar og sannleika og vér sáum dýrð hans, dýrð sem sonurinn eini á frá föðurnum.

Um höfundinn

Viðbrögð