Sjá ég stend við dyrnar og kný á !

Heyrðu mamma ég var að velta því fyrir hvort væri nokkuð búið að skipta um skrá á útihurðinni og það hafi gleymst að segja mér frá því ???

Í símanum var unglingssonur minn sem stóð fyrir utan heima og fékk húslykilinn ekki til að passa í skránna. Nei ég gat huggað hann með því að ekki væri búið að skipta um skrá, hann þyrfti bara að reyna betur því lásinn væri orðinn eitthvað stífur. Ég gat þó ekki neitað því að líklega væri lærdóm af þessu samtali að draga. Þann lærdóm að drengnum fannst það vel koma til greina að ekki væri aðeins búið að skipta um skrá heima hjá honum, heldur líka að það hefði gleymst að segja honum frá því og þess vegna væri hann læstur úti. Örlítil ábending um að hraðinn og annirnar á heimilinu séu á stundum alveg í það mesta. Því er ekki að neita að heimilislífið hefur verið svolítið skrautlegt í vetur. Það hefur því ekki ósjaldan verið hlutskipti tengdaforeldra minna að hlaupa undir bagga. Já eða þá að ormarnir hafa þurft að endurnýja kynnin við klassíska rétti eins og fiskibollur í bleikri sósu eða fiskbúðing í dós. Rétti sem mér til sífelldrar undrunar öll börn virðast elska.

Því er ekki að neita að þetta eru afar sjálfbjarga og duglegir fimm krakkar sem ég á, sem öll þurfa að leggja sitt af mörkum í samræmi við aldur. Ekki dugir að væla yfir því að eiga ekki hrein föt ef maður hefur ekki sett í vél eða því að enginn mæti á foreldrafund ef að maður gleymir að afhenda blaðið um fundinn í tíma. Það þarf að bjarga sér og ekki síður að hjálpast að.
Því fannst piltunganum það ekkert stór mál að það væri búið að skipta um skrár hann vildi bara vita hvar hann finndi nýjan lykil. Ekkert stress!

Lærdómur samtalsins var því kannski helst að tekist hafi að ala upp sjálfstæðan pilt sem þrátt fyrir að komast ekki inn heima hjá sér efast ekki eina mínútu um að á því séu skýringar og lausnir.
Efast ekki um sjálfan sig eða elskuna sem til hans er borin.
Vonar hið besta !

Það er vandi að hafa réttu lyklana meðferðis.
Lykla samskipta, með því að segja það rétta, hlusta eftir því rétta.
Lykla tengsla, hugrekkis og vonar til að takast á við lífið sjálft.
Lykla þeirrar vitneskju að við erum elskuð ávallt.

Sjá ég stend við dyrnar og kný á !

Þessi orð minna mig oft á það þegar bjöllunni er hringt, óvæntan gest ber að garði og á þeim ca. fjörtíu sekúndum sem líða þar til einhver fer niður og opnar er ég búin að taka til í hálfu húsinu, þurrka upp pissið eftir hundinn af stofugólfinu, senda alla í augsýn inn í herbergi með heilu staflana af dóti, kveikja á kerti og komin með„velkomin vertu brosið”. En þá er ég líka tilbúin. Örítið sveitt og móð kannski en hvað um það.

Sjálfri finnst mér mikilvægt að sjá fegurðina í æðinu öllu saman. Fegurðina í að vilja vera tilbúin og vilja láta þeim sem vænst er líða sem allra best.

Aðventa er tími undirbúnings, sem oft líður bara eins og um fjörtíu sekúntur sé að ræða en ekki heilan mánuð. Lykilhugsun tímans er þó hvers við væntum og til hvers allur undirbúningurinn er.
Aðventan boðar að undirbúningurinn, ferðin sjálf sé jafn nauðsynleg og áfangastaðurinn í útjaðri Betlehem. Boðar okkur að staldra við, taka tíma til þess og horfa til himins áður en við komum á leiðarenda. Að finna að í hjörtum okkar býr það sem við héldum að við ættum ekki, eða hefðum glatað. Að undirbúa, svo hið nýja sem breytir öllu megi eiga greiða leið.

Kyrrð. Friður og sátt.

Aðventan tjáir að hið gamla sé að hverfa og hin nýja á leiðinni.
Nýr tími í nánd. Tími væntinga og vona. Tími til að ganga aftur upprétt því við erum sköpuð góð til góðs.
Undirbúningurinn er því ekki til þess eins að upplifa nokkra daga veisluhalda og gleði. Heldur er þetta undirbúningur að breytingum, raunverulegum breytingum.
Undirbúningur sem felur það í sér að einmitt þegar að við héldum að það væri búið að læsa okkur úti, áhyggjur og tilgangsleysi væri hið eina, einmitt þá blasir það við Guðsríkið sjálft, sem býr með þér sjálfri, með þér sjálfum.

Sjá ég stend við dyrnar og kný á !

Þarna birtist þverstæðan og leyndardómur trúarinnar og í raun lífsins alls. Hann er að koma, er þó kominn og kemur aftur.
Það merkilega við þann sem nú knýr á er að hann hefur gefið þér lykilinn. Lausnarinn sjálfur hefur endurleyst þig. Endurlausn er orð sem felur í sér þau djúpu sannindi raunverulegra tengsla okkar við Guð. Lausn frá Guði komin, algerlega óháð hegðun, verkum eða atburðum í lífi okkar sjálfra. Endurlausin veitir aftur það sem tilheyrir okkur. Veitir aftur það sem var okkar og af einhverjum ástæðum hvarf tímabundið úr eigu okkar.

Mannhelgi, elska og von.

Færir okkur aftur þá vitneskju að við erum sköpuð góð til að gera gott. Elskuð og elskandi. Færir okkur sannindin um að það er ekki búið að skipta um skrá í samskiptum okkar við Guð. Lykillinn gengur og að við eigum hann sjálf í okkar eigin hjarta.

Þess vegna skaltu bara fara til dyra þessa aðventuna, jafnvel þó þér finnist þú þurfa að taka til í æðiskasti áður en þú ert tilbúin. Jafnvel þó þú sért alls ekki tilbúin. Hann stendur nefnilega ekki fyrir utan heldur innra með þér. Taktu við honum ytra sem innra og taktu við þeim breytingum sem koma hans færir.

Kyrrð og von í öllum aðstæðum.

Að jafvel þó að á eftir þér skellist í lás þá veistu ávallt að þú ert aðeins læst/ur úti smá stund. Missir ekki vonina, heldur festir hana þér í brjósi og nærir hana með því að finna nýjar leiðir, nýjar skýringar og hugsa með þér að það sé ávallt leið.
Eins og unglingspilturinn. Ég er læstur úti en ég hef engar áhyggjur ég veit að þetta verður allt í lagi ég þarf bara smá leiðbeiningar varðandi hvar nýji lykillinn er”.

Sjá ég stend við dyrnar og kný á !

Því skaltu sækja sjálfsmynd þína í þessi orð. En ekki í aðstæður þínar, í tölvuna eða í þá staðreynd að þú hefur og munt áfram mæta læstum dyrum stund og stund.

Hlustaðu á rödd samvisku þinnar en um leið láttu orðin hljóma í hjarta þér. Orðin sem segja frá náð Guðs sem alla daga endurleysir og lýkur upp jafnvel harðlæstum dyrum.

Megir þú ljúka upp dyrunum fyrir honum þessa aðventu og leyfa honum að búa í hjarta þér.

Amen.

Um höfundinn

Viðbrögð