Prédikanir á trú.is eru birtar undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.
Flutt 30. janúar 2011 í Hafnarfjarðarkirkju
Ég vildi að ég gæti gengið á vatni, hugsaði ég með mér.
Ég vildi að ég hefði svo óbilandi trú að ég tryði því sem Jesú segir við mig.
Vatnið er eitt kröftugasta tákn lífsins. Ógurlegt og eyðandi en um leið raunveruleg undirstaða alls lífs og því ekki hægt að hugsa sér líf án vatns. Vatnið er grundvallandi allri tilveru og því hluti grundvallar mannréttinda hverrar manneskju. Það er því umhugsunarefni að einhver geti átt vatn. Kannski svolítið eins og ef einhver ætti súrefni.
Vatnið sem í aðeins örfáum dropum á koll barns við skírnarfont táknar elsku og blessun. Það er mér alltaf undrunar og gleðiefni af hversu miklum áhuga og einlægni foreldrar taka þátt í skírnarsamtali áður en þau bera barn sitt til skírnar. Hvernig það fær merkingu í þeirra huga að barnið sem borið er til skírnar sé líkt og sent út í lífið með nesti trúarinnar. Vatnsbrúsa trúar í fjallgöngu lífsins, með blessun sem er svalandi á sólardögum og gefur kraft þegar brekkur þarf að klífa.
Ég vildi að ég gæti gengið á vatni.
Ég vildi að ég hefði svo óbilandi trú að ég tryði því sem Jesú segir við mig.
Þema alls lífsins.
En svo man ég eftir Pétri þarna í guðspjallstextanum, sem var manneskja bara eins og við hin. Horfir á Jesú ganga á vatninu og þegar hann sjálfur eftir hvatningu frelsarans stígur skref út á vatnið þá er það einnig svo, hann gengur á vatni. Trúin entist þó aðeins nokkur skref og svo hóf karlinn að sökkva. Svona eins og lýsing á síðustu viku hjá okkur mörgum. Efinn er því kannski bara orð yfir það þegar að við förum að sökkva.
Sökkvum í glímunni við að trúa og lifa hið góða, því það er ekki laust við að vonleysið banki uppá reglulega.
,,Allt verður ógæfu Íslands að vopni“ sagði einn stjórnlagaþingsmannanna í viðtali nú í vikunni. Við erum enn svo augljóslega að slíta barnskónum hvað varðar lýðræðislega menningu og framkvæmd, þrátt fyrir að státa okkur af einni elstu lýðræðisþjóð í heimi. Stjórnlagaþing eða ekki var þó ekki það sem stóð uppúr í síðustu viku hjá viðmælendum mínum sem mest áhrif höfðu. Það var umræða um biðraðir eftir mat.
Smánarblettur á íslensku samfélagi.
Í samtali við fjölmiðla nú í upphafi árs sagði Vilborg Oddsdóttir félagsráðgjafi hjá Hjálparstarfi kirkjunnar nú að vel sé hægt að útrýma biðröðum hjálparsamtaka strax á þessu ári. Hún lagði áherslu á mikilvægi þess að mæta fólki með virðingu og spyrja út í aðstæður og finna leiðir til lausna til framtíðar. Það að rétta einn matarpoka leysi ekki neitt. Hún bendir einnig á að hluti þess fólks sem stendur í biðröðum eftir matargjöfum sé ekki í neyð en þurfi ef til vill aðstoð við að læra að fara með peninga. Þetta hljómar harkalega en þetta er reynsla margra sem mæta fólki sem óskar eftir mataraðstoð. Uplifunin er hversu gagnslítið það er að rétta poka eða kort eða hvað sem er því að lausnin endist aðeins í nokkra daga. Í viðtalinu segir Vilborg að það krefjist sameiginlegs átaks hjálparstofnanna að og hins opinbera því til þurfi bæði peninga og hugarfarsbreytingu. Hjálparstarf er neyðaraðstoð en getur ekki og má ekki verða hluti framfærslu. Því er það að mæta fólki með virðingu að skilyrða neyðaraðstoð því að fólk sýni fram á að það þurfi á aðstoð að halda.
Hún bendir auk þess á mikilvægi þess að fagfólk starfi hjá hjálparsamtökunum sem reyni að aðstoða fólk til að breyta lífi sínu og komast úr þeim aðstæðum sem valda því að það þarf að leita sér aðstoðar. Ég er sammála Vilborgu í því að biðraðir brjóti niður virðingu fólks og hafi eyðileggjandi áhrif ekki aðeins á fólkið í röðinni heldur hafði neikvæð áhrif á samfélagið. Við þurfum að hlusta eftir reynslu hinna norðurlandanna þar sem engar biðraðir er að finna þó atvinnuleysi sé þar viðvarandi og töluvert meira en hér hjá okkur. Á sama tíma er ég meðvituð um að neyðaraðstoð þarf að vera til staðar. Skyndileg áföll geta orðið til þess að ekkert annað er í boði. Núna á föstudaginn gat ég vísað ungu pari sem höfðu orðið fyrir óvæntu áfalli á hjálparsamtök sem veittu aðstoð samstundis.
Biðraðir fá engan til að ganga á vatni.
Staðreyndin er auðvitað að lægstu launin í samfélaginu eru helsta vandamálið. Við þurfum að horfast í augu við það. Að reyna að láta enda ná saman á lægstu laununum til dæmis með barn á leikskóla. Það er kraftaverkafólk sem lætur það ganga án þess að sökkva á kaf.
Það er því kröftugt tákn að geta gengið á vatni getað gengið upprétt í gegnum eða öllu heldur á lífinu sjálfu að það kaffæri okkur ekki eða drekki.
Ég vildi að ég gæti gengið á vatni.
Ég vildi að ég hefði svo óbilandi trú að ég tryði því sem Jesú segir við mig.
Hvort sem veruleiki okkar er að þekkja neyð þess sem bíður í biðröð eða finnast við bara kaffærð önnum og hversdegi þá erum við samtvinnaður veruleiki. Líkt og vatnið sem fer um alla jörðina í eilífri hringrás náttúrunnar. Ef vatn er mengað á einum stað hefur það áhrif á öðrum. Sama er um okkur ef manneskju er sýnd vanvirðing á einum stað hefur það áhrif á öðrum. Virðing fyrir fólki felst í því að hafa kjark til að horfast í augu við fólk. Geta horft af kærleika í augu og talað af kærleika, það felur ekki alltaf í sér að segja aðeins það sem viðkomandi vill heyra. Það merkir að segja einnig til vamms og setja mörk.
Biðraðir eru merki um markalaust samfélag þar sem skyndilausnir þykja vænlegri en fyrirhyggja og lausnir til frambúðar.
Ég velti því fyrir mér hvort þetta eigi við um fleiri svið en stjórnlagaþing og biðraðir. Náttúruauðlindir, fullveldi eða umræðumenningu.
Hins vegar í samtölum við skírnarforeldra þá líður mér gjarnan eins og ég gangi á vatni, því það að upplifa þá eindrægni að hver fjölskyldan á fætur annarri er snert af þeim kærleika sem verður nærri því áþreifanlegur þegar barn er borið til skírnar, það er kraftaverk í sjálfu sér.
Það að spjalla við fermingarbörnin sem flest eru að smíða sér sína eigin trúarjátningu, sína eigin Guðsmynd það er kraftaverk að finna þá einlægni sem í þeim hjörtum býr.
Það er gaman frá því að segja að söfnun fermingarbarnanna fyrr í vetur fæðir af sér góð verkefni því fyrir peningana sem að þau söfnuðu er hægt að byggja tvo brunna í Afríku með hreinu fersku vatni sem dugar ótal manneskjum.
Það er þakkarefni og við höfum svo margt að þakka fyrir því hver dagur er kraftaverk sé hann lifaður í faðmi Guðs.
Reynum að hugsa líkt og konan sem skrifaði þetta :
Ég þakka fyrir skattana sem að ég borga því það merkir að ég hef vinnu.
Ég þakka fyrir fötin sem eru aðeins of þröng því það merkir að ég fæ nóg að borða.
Ég þakka fyrir flötina sem þarfnast sláttar, gluggana sem þarf að þvo og rennurnar sem þarf að laga því það merkir að ég á heimili.
Ég þakka fyrir alla gagnrýnina og mótmælin sem ég heyri gegn ríkisstjórninni því það merkir að við búum við málfrelsi.
Ég þakka fyrir manninn sem að situr fyrir aftan mig í kirkjunni og syngur örlítið falskt því það merkir að ég hef heyrn.
Ég þakka fyrir verkjaraklukkuna sem ég vakna við á morgnanna því það merkir að ég er á lífi.
Við skulum biðja þess að með okkur þróist tillitssamt, miskunnsamt og glaðvært samfélag, þar sem við virðum hvert annað, gleðjumst með glöðum og hryggjumst með sorgmæddum. Biðjum þess að Kristur verði okkur við hlið svo við getum gengið á vatni trúarinnar alla daga.
Amen.
Job 42.1-5
Job svaraði Drottni og sagði:
Nú skil ég að þú getur allt,
ekkert, sem þú vilt, er þér um megn.
Hver myrkvar ráðsályktunina án þekkingar?
Ég hef talað af skilningsleysi
um undursamleg kraftaverk.
Hlustaðu, nú ætla ég að tala,
ég ætla að spyrja, þú skalt svara.
Ég þekkti þig af afspurn
en nú hefur auga mitt litið þig.
Post 16.25–31
Um miðnætti báðust þeir Páll og Sílas fyrir og lofsungu Guði en bandingjarnir hlustuðu á þá. Þá varð skyndilega landskjálfti mikill svo að grunnur fangelsisins riðaði. Jafnskjótt opnuðust allar dyr og fjötrarnir féllu af öllum. Fangavörðurinn vaknaði við og er hann sá fangelsisdyrnar opnar dró hann sverð sitt og vildi fyrirfara sér þar eð hann hugði fangana flúna. Þá kallaði Páll hárri raustu: „Ger þú sjálfum þér ekkert mein, við erum hér allir!“ Fangavörðurinn bað um ljós, stökk inn og féll óttasleginn til fóta Páli og Sílasi. Síðan leiddi hann þá út og sagði: „Herrar mínir, hvað á ég að gera til að verða hólpinn?“
En þeir sögðu: „Trú þú á Drottin Jesú og þú munt verða hólpinn og heimili þitt.“
Matt 14.22-33
Tafarlaust knúði Jesús lærisveina sína að fara í bátinn og halda á undan sér yfir um meðan hann sendi fólkið brott. Og er hann hafði látið fólkið fara gekk hann til fjalls að biðjast fyrir í einrúmi. Þegar kvöld var komið var hann þar einn. En báturinn var þegar kominn langt frá landi og lá undir áföllum því að vindur var á móti.
En er langt var liðið nætur kom Jesús til þeirra, gangandi á vatninu. Þegar lærisveinarnir sáu hann ganga á vatninu varð þeim bilt við. Þeir sögðu: „Þetta er vofa,“ og æptu af hræðslu.
En Jesús mælti jafnskjótt til þeirra: „Verið hughraustir, það er ég, verið óhræddir.“
Pétur svaraði honum: „Ef það ert þú, Drottinn, þá bjóð mér að koma til þín á vatninu.“
Jesús svaraði: „Kom þú!“ Og Pétur sté úr bátnum og gekk á vatninu til hans. En er hann sá ofviðrið varð hann hræddur og tók að sökkva. Þá kallaði hann: „Drottinn, bjarga þú mér!“
Jesús rétti þegar út höndina, tók í hann og sagði: „Trúlitli maður, hví efaðist þú?“
Þeir stigu í bátinn og þá lægði vindinn. En þeir sem í bátnum voru féllu fram fyrir honum og sögðu: „Sannarlega ert þú sonur Guðs.“
Allur réttur áskilinn © 2000-2013 Höfundar og Þjóðkirkjan. Flettingar 519.