Hún sagði mér að hún hefði bara hljótt um sig þessa dagana á kaffistofunni í vinnunni. Reyndi bara að láta lítið fyrir sér fara og sötra kaffið sitt hljóðlega. Væri jafnvel að fara að hugsa um að koma bara með te á brúsa að heiman og drekka við skirfborðið, það væri líka svo mikið hollara. Hugsaði um 80 % húsnæðislánið sitt sem hefði hækkað um tugi miljóna, tuttugu prósentin sem hafði verið safnað fyrir og borgað út í hönd og væru núna horfin í hýtina. Um teygjulánið sem hún vill ekki láta beygja sig undir í bankanum. Hugsaði um greiðsluverkfallið sem að hún ætlar að taka þátt í til að fá einhverja tilfinningu fyrir því að hún standi með sjálfri sér í öllum þessum hremmingum.

,,Auðvitað get ég svo sem bara þakkað fyrir að hafa vinnu“ sagði hún og,„hversvegna erum við ekki á Austurvelli núna með pottasettið“. Ég gat ekki svarað henni. Um leið fann ég í huganum þá afsökun að það væri verið að skipta um gólfefni á eldhúsgólfinu heima og því ekki hægt að komast í pottaskápinn.
Hún kippti mér frá pottaskápnum til raunveruleikans og sagði mér frá því hversu oft hún hefði upplifað á kaffistofunni og á mannamótum orð sem meiða. Fólks sem hefði keypt sitt húsnæði áður en fasteignaverð tók að hækka, tók lánin sín á hagstæðari tíð en hefði hátt um að þau sem væru í vandræðum nú hefðu eytt um efni fram, keypt of stór hús og of marga bíla og of margar utanlandsferðir. Hún sagðist hafa heyrt sagt af fólki að þau sem ekki væru í neinum vandræðum væru bara einfaldlega nægjusamari, hagsýnni og færu betur með fé en hin. Það að þau hefðu haft háar tekjur, haft getu og upplýsingar um hvenær átti að kaupa og hvenær að selja hafði auðvitað ekkert með þetta að gera. Ég fann að þetta var sár umræða og það nísti að hugsa til þess fleigs sem að rekin er í samfélag með slíku tali.

Það er auðvelt að hafa skoðun á lífi annarra og það er létt að réttlæta það að maður hafi það betra en aðrir hins vegar er það svo að tóninn í slíkum réttlætingum er óneitanlega falskur. Það er ekki síður mikilvægt að velta því fyrir sér hvað það er sem fær okkur til að vera endalaust að hafa skoðanir á lífi annarra. Hvað er það hjá mér sjálfri sem fær mig til að segja aðra bara hafa farið illa að ráði sínu og þessvegna sé allt í volli hjá þeim ? Kvarta svo yfir því að mega bara ekkert segja, því fólk sé svo viðkvæmt og það sé nú bara allt verið að gera til að hjálpa þessu liði út úr eigin vandræðum. Ég sagði það einhvertíma í gríni að núna í kreppunni gætum við pelsakerlingarnar alla vega yljað okkur við miðstöðina í jeppunum. En tóninn í því gríni er sannur því hann beinir athyglinni að mér en ekki hinum. Texti postulans áminnir mig um að ég þarf að vera tilbúin til að mæta því sem lífið býður mér og jafnvel dauða. Markmiðið er fólgið í versi vikunnar um að vera vel tygjuð og láta ljós mitt loga. Dómurinn hittir mig fyrir þegar síst varir, líf mitt, það sem ég segi og geri. Það eitt gefur mér tilgang til að lifa góðu lífi, vellíðunnar og elsku. Um leið lifi ég andartak eilífðar.

Í útvarpinu var rappað í vikunni :
,, Ég viðurkenni, ég hef gerst sekur um að hlusta ekki á eigið hjarta þegar það talar sem hæst en næst og framvegis þá rita ég heilræðin bakvið eyrað svo ég geti að nýju sofið vært……… „Í fyrsta skipti í allt of langan tíma snertast augnarráðin“.

Svo kveður Arnar Freyr í Bróðir Svartúlfs. Haldið þið ekki að ég hafi allt í einu öðlast ógnaráhuga á rappi þar sem nokkrir Svartúlfs-piltanna voru fermdir í Sauðárkrókskirkju fyrir fleiri árum en mér finnst mögulegt. Það er spennandi að vita hvert þau hyggast stefna fermingarbörnin sem hér verma bekkina hvað þau ætla sér með líf sitt. Hvað gildi það verða sem einkenna hversdaginn, hvaða stúlku eða pilt þau munu elska. Hvernig börnin þeirra munu líta út og hvaða söngva þau munu syngja. Hvert verður þeirra eilífa líf. Lífið þar sem væntingarnar og vonirnar rætast um tíma þar sem við heyrum í eigin hjörtum. Hvernig þau bregðast við keppunum sem við þeim munu blasa.

Það er margt sem gerist þegar augnarráðin snertast og þá verður ekki svo auðvelt að dæma þegar andlit eru komin á teygjulántakendurna og þau sem glíma við erfileika. Konan var kanski á Austurvelli í gær með pönnukökupönnuna og ausu í veskinu, kanski hefur hún bara fengið sér kaffi því þar voru fáir. Kanski fer hún næsta laugardag líka hver veit.

Ég varð um daginn að googla öll þessi úrræði sem standa til boða því að teygjulán, tímabundnar frestanir, vísitölur og vextir voru orðnar að einum graut í höfðinu á mér og hefur fjármálavitið nú aldrei verið beysið. Það þarf ekki að lesa lengi til að sjá að nýjir bankar sem keyptu húsnæðislán gömlu bankanna á afslætti eru að selja sömu bréf á fullum verði til þeirra sem skulda. Afslátturinn sem veittur var gengur ekki til þeirra sem tók lánin þau eiga borga að fullu þótt síðar verði. Leiðrétting á því ranglæti virðist ekki koma til greina eða það að samningur tveggja gangi út á sameiginlega ábyrgð en ekki aðeins ábyrgð annars aðilans.

„Þegar þú sjálfur þykirst blindur er ey undarlegt að á hnútnum í maga þínum strekkist bara í fyrsta skipti í allt of langan tíma snertast augnarráðin þúsund orð………..undarlegt að erfiðast getur verið að opna dyrnar er lykillinn er liggjandi í þínum eigin vasa.“ Kveður Arnar.

Kanski er félagslegt réttl að komast á dagskrá núna ? Sem partur af þeim nýju gildum sem Þjóðfundurinn um síðustu helgi kallaði eftir. Ég vona líka að konan á kaffistofunni gangi ekki bara um með pönnukökupönnuna og sleifina í veskinu heldur vænti þess sama og postulinn : nýs himins og nýrrar jarðar þar sem réttlæti býr. Pétur hvetur til þess að við missum ekki móðinn. Hann minnir á að aðeins í ljósi þess sem að skiptir okkur öllu sjáum við það sem máli skiptir. Tíminn er annar hjá Guði eða mönnum, það er auðvelt að missa móðinn þegar við sjáum hversu hægt þokast til nýju jarðarinnar þar sem réttlætið býr og okkur var heitið.
Jesú segir að það að heyra í honum eða svo ég noti orðalag Bróður Svartúlfs, að heyra í hjarta sínu verði okkur til lífs, bæði nú og þegar þar að kemur.

Samskipti og teygjulán, óréttlæti og ofbeldi. Tíminn felur ávallt í sér tækifæri til að hlusta á eigið hjarta þegar það talar sem hæst og framvegis rita heilræðin bak við eyrað eins og segir í ljóðinu. Hver dagur er náðargjöf, tækifæri til að þroskast, tækifæri til þjónustu hvert við annað, að taka eitt skref nær eigin hjarta, nær Guði. Guð ætlar engum glötun,heldur umsnúning frá því sem klýfur okkur sundur mig þig og hann. Það glittir í hinu eilífu von um að allt verði gott.

Fyrir mér er Arnar í Bróðir Svartúlfs að tala um eilífa lífið, stundirnar eða kanski öllu fremur andartökin þar sem manni verður loks ljóst um hvað málið snýst. Þegar við föttum út á hvað líf okkar gengur hlustum á hjartað, heyrum hvert í öðru og þá í fyrsta skipti í langan tíma snertast augnaráðin, augnarráð okkar og Guðs, og líf verður til. Nýtt líf vonar og hugrekkis.

Okkur finnst án efa eitt og annað um kenningu hefðarinnar um endurkomu Krists en fullvissan um komu Guðs inní okkar líf, í reynslu og tilfinningar, í dag og á morgun má aldrei yfirgefa okkur.

Dagur Drottins er nærri.

Amen

Um höfundinn