Þegar Jesús sá mannfjöldann gekk hann upp á fjallið. Þar settist hann og lærisveinar hans komu til hans. Þá hóf hann að kenna þeim og sagði:
„Sælir eru fátækir í anda því að þeirra er himnaríki.
Sælir eru syrgjendur því að þeir munu huggaðir verða.
Sælir eru hógværir því að þeir munu jörðina erfa. Sælir eru þeir sem hungrar og þyrstir eftir réttlætinu því að þeir munu saddir verða.
Sælir eru miskunnsamir því að þeim mun miskunnað verða.
Sælir eru hjartahreinir því að þeir munu Guð sjá.
Sælir eru friðflytjendur því að þeir munu Guðs börn kallaðir verða.
Sælir eru þeir sem ofsóttir eru fyrir réttlætis sakir því að þeirra er himnaríki.
Sæl eruð þér þá er menn smána yður, ofsækja og ljúga á yður öllu illu mín vegna.
Gleðjist og fagnið því að laun yðar eru mikil á himnum. Þannig ofsóttu þeir spámennina sem voru á undan yður. Matt.5.1-11

Um daginn vorum við í heimsókn ég og yngri drengurinn minn hjá ömmu minni. Við sátum við eldhúsborðið, ræddum málin og höfðum það huggulegt. Drengurinn sat fyrir framan langömmuna virti fyrir sér aldrað andlitið og var þungt hugsi. Hún spyr hvað ertu að hugsa og drengurinn svarar að bragði. Þú veist að þú ferð bráðum að deyja er það ekki ? Sem betur fer skellti amman uppúr og sagði það hárrétt. Hún vissi vel að hann hefði rétt fyrir sér með það. Samtalið sem á eftir fylgdi var dýrmætt því á leiðinni heim gátum við rætt saman. Við vonuðum að langamma yrði tilbúin þegar tíminn kæmi og að hún gæti þá hoft sátt yfir lífið. Hann spurði án afláts en við gátum fundið sátt í að vita fæst svaranna og að enn fleiri spuringar vöknuðu sem við höfðum hvorugt svör við. Svo sem að enginn vissi sinn tíma en samt yrði maður að vona að hann yrði sá rétti. Við gátum líka talað um að það væri allt í lagi að minna langömmur á dauðleika sinn en kanski ekki heppilegt umtalsefni við ókunnuga.

Sæl eru fátæk í anda því að þeirra er himnaríki.

Sæl eru þau sem að eru leitandi, spyrjandi, telja sig ekki hafa svör við öllu. Fátæk því þau eru þurfandi, búa við þann skort að vita ekki og geta ekki alla hluti alein og upplifa þess vegna Guðsríkið. Þar sem trú, von og kærleikur ríkja.

Á námskeiði sem að ég fór á fyrir nokkrum árum vorum við beðin um að tala um eitthvað sem að við værum með á okkur og segði eitthvað um okkur sjálf. Ég talaði um hálsmen sem ég ber gjarnan.

Þetta hálsmen lætur ekki mikið yfir sér, en ég hef með árunum sett það saman út hlutum sem minna mig á trúnna, vonina og kærleikann. Minna mig á að ég er þurfandi og að sá skortur hefur möguleika á að gera mig sæla. Segir mikið um það hver ég er og hvað það er sem að skiptir mig mestu máli.

Táknið fyrir trúnna er krossinn, sem tjáir elskuna sem Guð ber til okkar. Kross sem að ég keypti sjálf, fyrir mín eigin laun. Hvernig ég eignaðist hann minnir mig á hversu fölsk tilfinning peninganna er að finnast ég ekki þurfa á öðum að halda, tilfinningin að það séu þeir sem að geri mig óháða og frjálsa, sæla. Táknið sjálft minnir mig á trúartraustið sem var mér svo eðlilegt sem barni, traust til tilverunnar sem að ég tapaði um stund en öðlaðist aftur, traust sem ég þarf að hafa meira fyrir en barnið. En vegna þess að Guð treystir mér, treysti ég honum líka.

Táknið fyrir vonina á hálsmeninu er lítil kúla, gömul kúla sem amma átti og gaf mér. Ég átti hana ofan í skúffu í mörg ár en þegar ég var tilbúin til að líta reynsluna nýjum augum ákvað ég að hún skyldi tákna vonina. Kúlan hefur þetta hringlag eins og allar kúlur og hefur því ekkert upphaf og engann endi eins og eilífðin sjálf. Þessi kúla er þó sérstök og ólík öllum öðrum kúlum á þann hátt að hún er örlítið beygluð og þannig er von manneskjunnar, verður fyrir skakkaföllum þegar á bylur. Beyglan á kúlunni minni varð til áður en hún varð mín, amma hafði misst kúluna í gólfið sama dag og hún var að passa lítinn bróður minn. Litli drengurinn var æfa nýja getu sína en það var að labba þvert yfir herbergið og einmitt þá steig hann beint á kúluna og beyglaði hana. Örstuttu síðar var litli drengurinn látinn. Kúlan er mér því sterkt tákn, hún minnir mig á hann sem að mér þótti svo vænt um en missti, minnir á Guð sem að gaf mér vonina aftur, minnir á að áföll og átök eru hluti lífsins, verkefni til að takast á við. Minnir á að vona ávallt í öllum aðstæðum, að vera hugrökk. Minnir á að mörg höfum við upplifað tíma vonleysis og alls ekki haft þrek til að sjá gjöf vonarinnar þó beygluð sé og að gleðina er að finna handan sorgar og áfalla.

Tákn kærleikans er hjartað sem mér finnst að segi fremur ást. Hjartað gaf eiginmaðurinn mér þegar að við vorum í tilhugalífinu. Minnir á ástina þá og ástina nú. Minnir á þau sem ég á, þau sem ég átti. Hjartað minnir mig á Guð sem að elskaði mig fyrstur allra. Umfram allt minnir hjartað mig á hversu undursamlegt það er að læra að treysta nægilega til að taka mót ást og geta gefið ást á móti

Það er ótrúlega gefandi að hitta og læra af fólki sem deilir með sér af trúartrausti sínu. Barnatrú sem hefur vaxið til lifandi trúar sem gagnast í lífi fullorðinnar mannseskju. Ekki fyrir löngu sat ég til borðs með slíkri manneskju, konu á tíræðisaldri. Við ræddum vítt og breitt um lífið og tilveruna og komumst að því að við áttum margt sameiginlegt, ég spurði um fjölskylduna hennar og hún sagði mér frá börnunum sínum og því að hún hefði misst manninn sinn frá þeim barnungum. Það hlýtur að hafa verið erfitt sagði ég, já auðvitað var það erfitt sagði konan en ég hef alltaf verið svo þakklát fyrir að hann fór úr krabba, fékk að liggja heima og við gátum átt með honum svo dýrrmætan tíma áður en hann dó. Merkileg afstaða hugsaði ég, og hún hélt áfram og lýsti því að það hefði verið svo mikið betra en ef hann hefði dáið skyndilega svo sem af slysförum. Þegar að hún hafði sagt frá þessu öllu varð mér ljóst að sama hvað á dundi þá ákvað hún að láta allt verða sér til uppbyggingar. Ég fann hjá henni óendanlegt hugrekki til að takast á við lífið. Trú,von og kærleika. Ef maðurinn hefði orðið bráðkvaddur þá hefði hún líka fundið leiðir til þess að gera úr því eitthvað jákvætt og fullt lærdóms. Viðhorfið var þakklæti og trúfesti við lífið, þau sem að eftir lifðu, börnin hennar og allt samferðafólkið. Jafnvel þarna við borðið var þessi rúmlega níræða kona að uppörva okkur sem að á hana hlustuðum og lét okkur fara út með vor í hjarta sama þó hávetur væri í raun.

Trúartraustið er eitthvað sem að við getum gefið áfram til annarra. Sem eru þurfandi eins og við, vegna þess að þau þurfa rétt eins og við á Guði og öðrum manneskjum að halda. Það að þiggja trú er eitthvað sem hefur áhrif á allt lífið.

Sæl eru fátæk í anda því að þau munu Guð sjá.

Von mín er að ég og þú getum tekið því sem að höndum ber og sætt okkur við það sem ekki er á okkar valdi. Litið til baka til þess sem við misstum með sátt. Varpað frá okkur beiskju og hefndarlöngun.
Von mín er þó ekki síður að þegar storminn lægir þá getum við horfst í augu við allt það sem að er á okkar valdi og beitum okkur til að byggja upp nýtt líf. Líf byggt á þeim gildum sem við teljum mikilvægust.

Frelsi, samábyrgð og kærleika.

Það er gott að geta hlegið að því sem er erfitt og af mörgu er að taka þessa dagana. Um daginn var sami drengur og getið var í upphafi að sinna litlu systur sinni sem vildi endilega fá heitt kakó. Svarið var skilmerkilegt :„Nei þú getur ekki fengið kakó, kakó er frá útlöndum, núna er það íslenskt svo þú verður bara að bíða þangað til krónan stykist og þá færðu kakó”.

Það væri munur ef að vandamál tilverunnar væru ekki stærri en þessi en svarið birtir þó sjálfsbjargarviðleitni þjóðar sem hefur möguleika til að lifa gildi sín með orðum, verkum, viðmóti, afstöðu og hugrekki.

Það mun gefa okkur kraft og hugrekki til að standa saman að því sára uppgjöri sem þarf ávallt að fara fram eftir áföllin.

Gera okkur sæl því við erum fátæk í anda.

Dýrð sé Guði föður og syni og heilgum anda svo sem var í upphafi er enn og verða mun um aldir alda. Amen.

Takið postullegri blessun
Guð vonarinnar fylli okkur öll fögnuði og friði í trúnni svo að við séum auðug að voninni í krafti Heilags anda. Amen.

Um höfundinn