Náð sé með yður og friður frá Guði föður og Drottni Jesú Kristi.  Amen.

Í hádeginu á föstudaginn, bara af því að sólin skein og ég var búin að ljúka erindum dagsins, fór ég út að borða með vinkonu minni á notalegan stað í miðbænum.  Okkur leið vel og vorum á góðri leið á að blaðra frá okkur allt vit eins og oft áður þegar við hittumst. Á þar næsta borði sat kona, ekki af neinni sérstakri ástæðu tók ég eftir henni.  Hún var ein, búin að koma sér vel fyrir með matardiskinn, hvítvísglasið og vatnið.  Svo af því að ég er frekar forvitin horfði ég smá stund.  Áður en konan teygði sig í hnífapörin og byrjaði að borða laut hún höfði og fór með í hljóði nokkrar setningar og svo greindi ég Amen.  Svo horfði hún á diskinn og brosti smá stund, ég brosti líka til hennar þegar að hún tók eftir því að ég var að horfa.  Það var tónlist á staðnum og mikið af fólki sem að kom og fór.  Ekkert virtist trufla konuna, mér fannst ég finna rónna og jafnvægið sem stafaði frá henni.  Við vinkonurnar héldum áfram að mala hvor uppí aðra og hversdagurinn hélt áfram.  Ég hugsaði um það á leiðinn heim hvað svona andartök eru dýrmæt, helgar stundir, tími til að tala við Guð. 

Samtalið við Guð hvort sem er við borð á veitingahúsi eða andvarp við kassann í matvörubúðinni.  Allar bænirnar, andvörpin, hugsanirnar eru samtal þar sem við hlustum hvort á annað þó fari oft minna fyrir því að við hlustum á hann.

Í hverju samtali verður til þekking þekking á viðmælandanum og ekki síður sjálfsþekking, í raun er ómögulegt að þekkja annað án hins og gæði sambandsins við aðrar manneskjur er eins og spegilmynd af sambandinu við Guð.

Öll þekkjum við hina djúspstæðu þrá sem býr með okkur fyrir samfélag, samfélag við aðra manneskju, að við séum sýnileg og viðurkennd.  Samfélagið við aðra manneskju hefur líka áhrif á hvernig ég horfi á og skil umhverfi mitt, sjálfa mig og aðra.  Önnur manneskja verður ekki bara manneskja sem verður á vegi mínum heldur ekkert minna en mynd Guðs sem blasir við mér í viðkomandi.  Kemst kanski að því að við eigum sameiginlega frænku fyrir vestan eða veit að þú verslar í sömu búðinni, og þú færist nær mér en áður.  Þú ert mér ekki bara ókunnur einstaklingur heldur sá eða sú sem ég veit hver er og horfi í augun á eins og manneskju, sé Guð í þér.

Ekkert samfélag er án átaka, hvorki samfélagið við Guð né menn.  Öll tökumst við á við Guð, ekki síst þegar við biðjum og fáum ekki það svar sem vænst var.  Samtalið skilar ekki ávallt þeirri niðurstöðu sem að við hefðum helst kosið.  Við fáum ekki það sem við viljum og slítum því samtalinu, jafnvel í reiði, skellum á, með látum.  Sárindin mikil, raunveruleg þjáning.  Stundum djúpstæð sorg sem ekkert virðist getað sefað.  Ætlum aldrei að tala við hann aftur.  Ómerkingur og aumingi. 

Náðin er að aðeins sá sem verður fyrir árás minni, útilokun, eða ofbeldi getur sætt mig við sig því annars kemur ekki annað út en sjálfsréttlæting.  Gildi fyrirgefningarinnar er fólgið í hverju mæli hún stuðlar að samskiptum og endurnýjaðri tengingu.   Fyrirgefning er ekki aðeins aflausn sektar heldur leið til að gera okkur kleift að endurnýja og endurskapa samskipti okkar og geta farið að tala saman á ný eiga í samtali þar sem við gefum og þiggjum, sjáum heiminn með augum hans sem við tölum við og öðlumst tengingu hvert við annað.

Hvaða merkingu hefur það fyrir mig í dag og á þriðjudaginn eða næsta mánudag þar á eftir.

Í samtalinu við Guð þarf ég líka að hlusta og ég heyri að Kristur tekur sér ekki stöðu með þeim sterka heldur tekur sér stöðu með þeim sem við aðgreinum okkur frá, þeim sem eru ekki fullkomlega meðtekin, fullgild á einhvern hátt eða hafa brotið af sér.  Með þeim sem að standa utan við, með þeim sem að eru blórabögglarnir á einhvern hátt.    

Árið 1982 gaf Hollenska reformerta kirkjan frá sér yfirlýsingu þar sem apartheit aðskilnaðar stefnunni var ekki aðeins lýst sem synd heldur einnig sem trúvillu.  Þessi niðurstaða var fegin innan kirkjunnar vegna þeirra forsendna sem aðskilnaðar stefnan byggðist á, eða þeirri hugmynd að sáttargjörð mismunandi kynþátta væri ekki möguleg.  Niðurstaðan var, að sem slík stangaðist aðskilnaðarstefnan á við þá biblíulegu hugmynd að allar manneskjur séu skapaðar í Guðs mynd og kallaðar til að vera eitt í Kristi. Yfirlýsingin var gerð til þess að kalla alla kirkjuna, alla kynþætti hennar saman í átt til fyrirgefningar og sáttar, í eina sameinaða kirkju.  Sagt var að kirkjan hefði þann kost að umfaðma og vera umföðmuð af öllum kynþáttum landsins eða draga sig til baka til enn frekari afmörkunar og einangrunar. 

Lítilsverð náð er það kallað þegar við erum viljug til að þiggja náð Guðs án þess að vera tilbúin til að fylgja í fótspor hans, og vera meðvituð um ábyrgðina gagnvart náunganum.   Eitthvað sem er lítilsvert á tæplega heima í sömu setningu og náð.

Í ótal málefnum finn ég í hjartanu að ég hef þegið lítilsverða náð.  Heimili fyrir heimilislausa mótmælt í í miðbænum og ég sagði ekkert.  Þjóðerni brotamanna tilgreint ítrekað í fjölmiðlum til aðgreiningar og ég þagði líka.  Staðsetningu sambýlis fyrir fatlaða mótmælt í hverfinu og ég þagði.  Tortryggni gagnvart öðrum trúarbrögðum vex og ég þegi.  Kynsystur mínar lítilsvirtar á súlustöðum borgarinnar og ég þegi enn og aftur.  Enda er ég upptekin, ég þarf að standa vörð um kirkjuna, messa, skíra og gifta.

Hafi samfélagið við hinn upprisna ekki þau áhrif á líf mitt að það verði sýnilegt í ábyrgðinni og elskunni gagnvart sjálfri mér og náunganum er það lítisvert samfélag. lítisverð náð sem þegin er.  Einræða mín en ekki samtal. 
Spámannleg röddin hol og hvell.
 
En samtalið við Guð heldur áfram og nú er komið að mér að hlusta og honum að tala.  Við lifum gleðidagana, nú eru dagarnir sem að við höfum hann hjá okkur. 

Við skulum biðja um frumkvæði til að umfaðma náungann, biðja um vilja að aðlaga okku og búa til rými fyrir náungann. 
Biðja þess að Guð gefi okkur kærleika til þess að sjá hverja manneskju í mynd Guðs, að hann gefi okkur frumkvæði til þess að gleðjast og koma til hjálpar, að hann minni okku á fórnirnar sem honum eru þóknanlegar.  Biðji ég þessa, biðjum við þessa mun hann veita það og við getum vegna náðar þegið og gefið. 

Hvað ef ég bið hann fyrirgefningar, fyrirgefningar á öllum skiptunum sem að ég stóð hjá og þagði.  Hann mun einnig veita mér það.  En þau sem þjáðust þagnarinnar vegna eiga eftir að heyra mig játa sekt mína.  Fyrr verða ekki gleðidagar að fullu.  Fyrr verðum við ekki heil og upplifum ekki að fullu gleði daganna. 

Það verður þá sem getum við horft til baka á allt það erfiða, örin og sárin og fundið til þakklætis, því gleðin er dýpri, grasið grænna og tónar skærari. 

Sannir gleðidagar.

Þar sem við fyrir hans náð, getum verið eins og endurskin hans náðar. 

Og sagt af hjarta eins og konan á veitingahúsinu á föstudaginn, amen, amen af heilu hjarta áður en við tökum að raða í okkur kræsingunum.

Dýrð sé Guði föður og syni og heilögum anda svo sem var í upphafi er enn og verða mun um aldir alda.  Amen.

Um höfundinn