Ég var að kaupa mér geit, sagði kona við mig um daginn. Hvað ertu að segja svaraði ég og var farin að sjá fyrir mér geitina í garðinum hennar í Raftahlíðinni. Fór að reyna að muna hver býr við hliðina á henni. Ég var eins og rifinn uppúr þessum fyndnu hugsunum þegar önnur við borðið sagði. Já og ég keypti kú fyrir jól. Ég hugsaði með mér að núna væru þær e.t.v. farnar að láta þránna eftir liðinni tíð hlaupa með sig í gönur. Gat ekki annað ein leitt hugann að öllum sögunum sem að orginalarnir segja með alveg sérstakan glampa í augunum. Sögurnar af því þegar kýrnar og kindur voru um allt í bænum.

Sögur af því þegar kýrnar þær voru sóttar. Það er dýrðarljómi yfir þessum tíma líkt og gjanan er yfir upplifunum æskunnar.

Allt í einu segir konan sem á geitina að geitin sé í Malaví, alla leið í Afríku. Mér létti stórum vissi ekki alveg hvernig þetta yrði geitur hér hoppandi um allan bæ.

Þær sögðu mér geitareigandinn og sú sem keypti kúnna að þetta væri verkefni á vegum Hjálparstarfs kirkjunnar til hjálpar munaðarlausum börnum, svo þau hefðu möguleika til að sjá fyrir sér. Þessar konur á Króknum tóku sig til og lögðu til fé til hjálpar þessum börnum og keyptu húsdýr fyrir börnin til afnota.

En afhverju skildi ég nú vera að tala um geitur á þessum morgni af öllum?

Þessi morgunn er langþráður, nýliðin vika hefur gefið okkur tilefni og tækifæri til að ganga í fótspor frelsarans á göngu hans í átt til þessa gleðimorguns.

Að baki er mikil sorg og miklar þjáningar.

Skírdagskvöld sameiginleg máltíð þar sem vinir og vinkonur gefa sér tíma til að virða gamla siði sem undistrika það sem þau eiga sameiginlegt. Kvöld þar sem hann sem okkur elskar segir þeim vinum sínum og vinkonum frá því hversu mikið hann elskar þau, segir þeim frá því að hann elski þau svo mikið að hann sé tilbúinn til að deyja fyrir þau. Líf hans allt er okkur fyrir sjónum, kærleikurinn og hvernig hann kom fram við aðrar manneskjur. Virti öll viðlits. Minnti á að þau sem að veljast til embætta og forystu eigi að þjóna en ekki að vera þjónað.

Föstudagur

Í ár brugðum við út af venjunni og fórum nokkur í bíó til að sjá og heyra, upplifa það sem gerðist þá. Píslarsöguna, hryllinginn og kvalirnar. Lifðum okkur inní sorg þeirra sem elskuðu hann. Upplifðum hversu mikið við elskum hann og veið grétum og þjáðumst með þeim.

Krossinn var reistur, þar voru þeir nelgdir þrír. Annar sakamannanna spegir við hann sem ekkert hafði til unnið : Jesús, minnstu mín er þú kemur í þitt ríki.

Hann svarar : Í dag muntu vera með mér í Paradís.

Í dag í Paradís.
Hvar ertu þá?

Paradís er fullkomin nærvera Guðs. Paradís er er veröld þar sem Guð er viðmælandi þinn og ávarpar þig. Það er staðurinn þar sem manneskjan þarf ekki lengur að fela sig bak við runna eins og Adam forðum, þegar hann hafði brugðist trausti Guðs hið fyrsta sinn. Þar sem engin er skömmin, fyrirgefningin umlykur og kærleikurinn umvefur.

Laugadagur svo hljóður. Sagt er að þetta sé hljóðasti dagur vikunnar. Sú varð raunin hér, sama hvert farið var. Öll voru hljóð. Í búðinni í bakaríinu allt var hljótt. Jú auðvitað var það vegna þess að það var ekkert rafmagn og við gátum ekki framkallað þann það endalausa suð í öllum hornum sem við erum svo vön. Óneitanlega töluvert tómlegt og þannig er það að bíða. Bið eftir því að etthvað gerist, bara eitthvað.

Sunnudagur

Nýr dagur,

Nýtt upphaf.

Hægt að þreifa á örum liðinnar viku, samúðarinnar, sorgar og kvíða fyrir því sem koma skyldi.

Máltíð fimmtudagsins, sorg föstudagsins og tómleiki laugardagsins, allt þetta sjáum við í nýju ljósi. Ljósi þessa nýja dags. Dags þar sem börn hafa vaknað fyrir allar aldir til að rukka um tákn þess sem gerðist. Eggja sem hol eru að innan líkt og gröfin tóma. Dags þar sem prestur, kór og sóknarnefnd gátu varla beðið eftir að vakna og hittast og hiita ykkur, til að segja : Gleðilega páska.

Dauðinn hefur verið sigraður, kærleikurinn hefur sigrað, veikleikinn er styrkleiki héðan í frá. Það eru gleðitíðindi fyrir mig sem er alltaf að finnast ég ekki ráða við eitt né neitt, alltaf að gera mistök, trúi ekki nóg, bið ekki nóg. Gleðitíðindin eru að það sem ég geri er nóg.

Ég fæ síðan tækifæri til að minna mig á að dómarinn kemur í krafti sigursins yfir synd og dauða og kveður upp sinn dóm : Þér er fyrirgefið. Hann sem er upprisinn tekur það sem ég hef fram að færa : brotið, hálfvolgt, aumt og gallað og umskapar í sína mynd. Fullkomið, heilt, stekt og máttugt.

Þess vegna leggjum við á borð á páskum og eins oft og kostur er með brauði og víni sem verða okkur líkami hans og blóð. Hver máltíð er forsmekkur þess sem koma skal og er þó þegar komið.

Blóð Krists dregur okkur með öllu mannkyni að krossinum þar sem við verðum þátttakendur í samfélagi brauðs, víns og fyrirgefningar og síðast en ekki síst samfélagsins við aðrar manneskjur. Boðið er því ekki aðeins til að nema staðar og þiggja heldur að bera veisluföngin út til þeirra sem ekki komu.

Þá loksins kemur aftur að geitinni sem ég minntist á í upphafi og konunni í Raftahlíðinni. Hún og konan sem keypti kúnna þær bera veisluföngin út til þeirra sem þurfa. Fólkið í sóknarnefndinni, kórinn, heimsóknarvirnirnir, konan sem brosti svo blítt til mín í útförinni í gær. Pabbarnir sem héldu á dætrum sínum undir skírn í gær og fólkið frá Póllandi sem kom með páskamáltíðina sína hingað í kirkjuna til blessunar.

Öll berum við út veisluföngin, höldum áfram að finna til þess leiðir og umfram allt gleðjumst og njótum stundarinnar.

Um höfundinn