Prédikanir á trú.is eru birtar undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.
Flutt 25. desember 2004 í Sauðárkrókskirkju
Ég fékk algert áfall um daginn því ég stóð mig að því að fylgjast með spánni um jólaveðrið, ég hugsaði með mér síðan hvenær hef ég fylgst með því hvernig veðrið verður um jólin eins og það skipti einhverju máli. Aldurinn greinilega að færast yfir og með honum kannski einhver þroski að gera sér grein fyrir því að einhverju skipti að þau sem þurfa að komast til síns heima um jólin fái gott veður. Mesti spenningurinn er genginn yfir en eftir situr hátíðin og hátíðleikinn.
Orðið varð hold, undarleg orð. Hold er orð sem að við notum aldrei núorðið nema e.t.v. í neikvæðri merkingu. Guð varð manneskja er kanski eitthvað sem að við skiljum og þó ekki. Hvaða merkingu það hefur fyrir líf mitt og þitt núna er það sem við þurfum að geta farið með héðan í dag. Orð sem hafa merkingu fyrir þig núna í dag, fyrir okkur sem hér eigum heima. Og það er þá sem að orðið verður hold.
Það eru án efa jafn margir kostir og gallar við það að búa í bæ eins og okkar. Stærsti kosturinn er án efa sá að búa þar sem við þekkjum hvert annað og vitum hvað er að gerast í lífi hvers annars og getum því uppörvað og sýnt umhyggju þegar við á. Grátið og hlegið hvert með öðru. Samheldnin og samúðin hefur þegar á hefur þurft að halda verið allt að því áþreifanleg, en auðvitað hafa gallarnir líka komið í ljós og áhugi okkar hvort á öðru hefur orðið að kjaftagangi. Sem betur fer hafa kostirnir mínu mati þó algerlega yfirskyggt nokkra galla. Lífið verður einhvernvegin allt gagnsærra í litlum samfélögum, þau sem fæðast og deyja eiga sér nöfn og andlit, þau sem sigra og þau sem brjóta af sér. Minningargreinar í Mogganum, afmælistilkynningarnar og svo auðvitað jólakveðjurnar í útvarpinu.
Sumir dagar í litlum bæ eru ens og lífið sjálft í heild sinni, eins og það væri tekið og flatt út eins og deig á borð og hægt væri að virða það fyrir sér. Gleði og sorg. Fæðing og dauði, fjölskylda, vinátta, trygglyndi og náungakærleikur. Að morgni dags er aldraður maður að kveðja, og aðstandendur sem í trygglyndi og ræktarsemi höfðu staðið við hlið hans eru komin til að kveðja. Athöfnin látlaus og við sammála um að gleðjast yfir því að maður saddur lífdaga fái að halda heim. Gengið að gröf og horfst í augu við að enginn veit hver er næstur. Að því loknu notaleg samvera þar sem rifjaðir eru upp liðnir tímar, talað um fólk sem er farið en skildi eftir sig minnigar. Þétt og hlý faðmlög.
Og orðið varð hold.
Ungur maður kvaddur eftir hádegi. Hægt að finna samhuginn í bænum bara með því að anda að sér loftinu. Fjölskylda sem stendur þétt saman en syrgir sárt, tekur lífinu og dauðanum með æðruleysi leyfir Guði að leiða sig frá gröfinni. Öll leggjast á eitt til þess að allt geti orðið sem bærilegast í óbærilegum aðstæðum. Útgerð sem kallar togara fyrr í land til að kveðja. Áhöfnin sem mætir eftir lítinn svefn til að aðstoða við undirbúning. Blómin sem bárust, peningar sem eru gefnir. Kór sem syngur frá hjartarótum söngva til að hugga og styrkja. Trúin sem gefur að við fengum að heyra rödd hans sem hvíslaði vertu ekki hrædd því ég er með þér.
Kona í bænum virkjar með sér hóp annarra kvenna og þær sjá um að öll geti sest niður og byggt sér brú frá gröfinni út í lífið á ný. Gleðin yfir að finna að með samhjálpinni getum við talað í okkur kjark og von umvafinn kærleika Guðs. Kaffibolli og tertusneið. Grátur og hlátur. Knús og kossar.
Og orðið varð hold.
Lítil stúlka skírð síðdegis, með henni komu ungir og ástfangnir foreldrar, stoltir afar og ömmur heill her af frændum og frænkum auk vina. Umvefjandi nærvera Guðs og blessun sem að ég hafði fengið að verða vitni og þátttakandi í þennan dag og svo þetta. Yndislega falleg lítil stúlka borin á örmum þeirra sem elska hana til þess sem elskar hana mest. Hún brosti til mín þegar að ég fékk að ausa hana vatninu og segja við hana veistu það Embla Ingibjörg að Guð elskar þig. Ég sagði raunar eins og stendur í handbókinni : Drottin Guð faðir okkar þú kallar okkur með nafni og gleymir okkur aldrei. Við höfðum átt gott spjall nokkrum dögum áður þar sem að ég hafði rætt við þau foreldra hennar þessa gjöf sem að henni yrði gefin á skírnarstundinni. Þar sem að Guð gæfi henni þá gjöf að við orðuðum upphátt þá ást sem Guð bæri til hennar, og hefði gert frá því að hún varð til.
Öll báðu saman fyrir því að litla stúlkan myndi eiga góða ævi, verða fullorðin og fá að njóta sín. Þessu öllu fögnuðum við svo með hnallþórum og kaffi sem hefði gert konurnar í Kristinhaldinu stoltar. Æskan og það hversu brothætt hún er, þakklæti fyrir þá góðu fjölskyldu sem ber ábyrgð á Emblu Ingibjörgu var mér ofarlega íhuga þegar ég kom út í kaldann bílinn. Þar sem ég sat og fiktaði í miðstöðinni varð mér ljóst sem aldrei fyrr hversu mikilvægt það er að við minnum hvert annað á að gefa með okkur svo fleiri börn fái að njóta þó ekki sé nema endurskins af hamingju þessarar litlu stúlku.
Og orðið varð hold.
Árshátíð með eiginmanninum tók við eftir skírnarveisluna þar sem gamanmál og kórsöngur með undirspili organistans léttu lund. Á meðan við borðuðum góðan mat sem kokkurinn í fjölbrautinni eldaði sagði Tannlæknirinn brandara um Jesú sem var svo skemmtilegur að ég man hann enn, og ég sem get ekki lært brandara. Hljómsveit frá Blönduósi spilaði lög sem öll kunnu. Afinn frá því í skírninni söng frá hjartanu í eyrað á mér þar sem við svifum í dansi og sóknarnefndarformaðurinn brosti út að eyrum.
Það var einn og sami dagurinn og ég man alls ekki hvernig veðrið var en ég man eftir því að Guð var þar allan daginn líka þegar að ég sofnaði þreytt með bænarorð á vörum.
Og orðið varð hold.
Í hverju skrefi var Guð með, hann tók við öldungnum og unga manninum, helgaði sér barnið og hlustaði á bænirnar. Grét og hló. Umvafði okkur hvert og eitt hlýju sinni og umhyggju. Bænirnar sem voru beðnar voru uppfylltar að hans vilja.
Og orðið varð hold.
668Allur réttur áskilinn © 2000-2013 Höfundar og Þjóðkirkjan. Flettingar 1872.