Prédikanir á trú.is eru birtar undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.
Flutt 24. desember 2004 í Sauðárkrókskirkju
Ég veit sko alveg hvar þetta heilaga er geymt, sagði strákurinn við mig. Nú sagði ég, hvar? Hann togaði mig hróðugur í áttina að skírnarfontinum, en varð fyrir nokkrum vonbrigðum þegar hann sá að skálin var tóm. Vonbrigðin urðu enn meiri þegar hann fylgdi mér fram í skrúðhús, sjá mig opna þar skáp og skrúfa þar frá krana, láta renna vatn úr krananum í könnu og hella svo í skírnarfontinn. Bara venjulegt kranavatn, sagði hann með hneykslunartón.
Þetta var bara alls ekki að ganga, frænka hans yrði varla neitt sérstaklega blessuð af því að skvett yrði á hana ósköp venjulegu vatni. Hvar voru töfrarnir, hvar var eiginlega þetta heilaga.
Ég útskýrði fyrir stráknum að þó þetta væri venjulegt vatn þá væri það um leið afar óvenjulegt. Það væri tært og hreint, upprunnið úr skagfirskri lind. Ég hugsaði til þess þegar ég var að tala við strákinn hversu oft ég hef ekki búist við lúðraþyti af himnum ofan. Að líkt og hendi sé veifað verði allt eins og ég vil hafa það. Rembst svo við að búa bara til minn eigin lúðrablástur en auðvitað komist að því að ég spila alls ekki á hljóðfæri.
Hversu of ég gleymi því að það er stór munur á að allt sé í lagi og að allt sé eins og ég vil hafa það. Strákurinn var að upplifa slíka stund þegar hann hlustaði á mig tala um hið heilaga.
Svo kom að skírninni, barnið brosti og fullorðna fólkið táraðist, barnið helgað Guði með krossmarki á enni og á brjóst og við fundum það öll, strákurinn líka, þetta heilaga, nærveru Guðs. Í fyrirbænin og blessun, í vatninu, í ábyrgðartilfinningu fjölskyldunnar og umhyggju kirkjunnar.
• • •
Leitin að hinu heilaga endaði hjá krana, sem varð farvegur og tilefni til að sýna hið heilaga í hinu hversdagslega. Varð tækifæri til að benda á svalandi blávatnið sem hlaut það hlutverk að verða farvegur blessunar á koll litlu frænkunnar og verða áþreifanlegt merki um nærveru hins heilaga. Að finna að þegar á var hlustað var það rödd ástar og snertingar með vatnsdropum sem hljómaði en ekki lúðrar.
Sömu sögu er að segja af þessu kvöldi. Þar sem leitin að hinu heilaga endar hjá jötu í gripahúsi, hjá fátækum manneskjum, litlu barni og nokkrum rollum og hirðum.
Við vitum hvar þetta heilaga er geymt. Við teymum hvert annað til kirkjunnar að útvarpinu eða bókinni og hlustum á orðin :„Það bar til um þessar mundir að skrásetja skildi alla heimsbyggðina……”
Andartakið er heilagt, jafnvel þó að sími hringi eða barn gráti.
Bara orð lesin af manneskjum, sérhverri með sína bresti og kosti. Orðin sem að við höfum fengið að heyra frá því við vorum börn og minna okkur á jól liðinna tíma sem sum voru sæt en önnur bara súrsæt.
Þessi orð gera meira þau bera mikilvæg tíðindi til okkar núna, segja hvar hið heilaga er að finna.
Að hátíðirnar og hversdagurinn, hver einasti mánudagur og allir dagar eru nýjir vegna nærveru Guðs í hverjum einasta þeirra.
Það er einmitt allt þetta venjulega sem sendir okkur þau mikilvægu skilaboð að Guð hefur ekki skömm á mannlegu lífi í hversdeginum og spilar sjaldan á lúðra. Þvert á móti, Guð verður hluti af mannlegu lífi og velur manneskju sem verkfæri sitt.
Guð er jafnvel þar sem við eigum síst von á.
Á venjulegum degi eða venjulegri nóttu þar sem statt er venjulegt fólk, er þar í orðum, í Skagfirsku blávatni, í dropa víns á brauðbita, í hugsun sem þerrar tárin.
Þangað ber hún okkur leitin að hinu heilaga, að öllu því venjulega, að því daglega og til hátíða sem ávallt eru eins.
• • •
Alla jafna erum við önnum kafin, of upptekin, til að koma auga á það heilaga, að koma auga á Guð í deginum. Það er svo margt að stússast og alltaf best að drífa hlutina af með hausinn á undan sér. Augu og eyru nema aðeins, annir og verk.
En það kemur fyrir að við tökum okkur tíma, stundum af því við óskum þess sjálf líkt og þegar við njótum fegurðar í kyrrð eða krjúpum við grádur. Stundum vegna þess að lífið kallar á okkur til að fylgja barni til skírnar, eða til að kveðja ástvin.
Við tökum tíma til þess að sjá og finna upplifa hið heilaga.
Svo allt í einu hringir farsími sem spilar lagið með Karíusi og Baktusi og annirnar kalla á ný.
• • •
Slíkar stundir er þó allt í kring: keyrum kannski Vatnsskarðið heim, í stað Þverárfjallsins og sjáum hvernig fjörðurinn breiðir úr sér fyrir augum okkar og norðurljós dansa fyrir ofan. Hversdagslegt en þó alls ekki, fegurð og andakt sem sjaldan er tekinn tími til að horfa á.
Fylgjumst með því hvernig fólkið sem varð fyrir sorginni kemur lífi sínu í skorður og finnur brosið á ný.
Helgar stundir er að finna á hverju horni, slíkar stundir eru oft á ævinni og ein einmitt núna. Tími til að sjá út úr önnum og verkum, því sem dynur á áhyggjum, dauða og ófriði.
Það hverfur ekki þrátt fyrir þessa stund, sökunðurinn eftir þeim sem vantar verður enn til staðar, hjónaskilnaðurinn, ósættið og óreglan verður enn til staðar. En einmitt í því öllu er hið heilaga að finna. Nærvera Guðs sem gefur nýjan kraft til að horfast í augu við það allt, horfast í augu við lífið með öllu því sem það felur í sér með það í farteskinu að við mætum hvorki gleði né sorg alein. Að ást hans er leið til friðar, friðar í heimi og friðar í hjarta. Hann sem vill fá að koma við hjarta þitt, losa þig undan því að blindast af fordómum og ótta. Kenna þér að fyrirgefa og gefa með þér. Sjá að hefndin og rógurinn eru andstæðar friði og vellíðan. Getur hjálpað við að gera ekki sömu mistökin aftur og aftur, að takast á við sjálfsvorkunn og eigingirni. Hjálpar þér að vera sú manneskja sem sættir og er sátt. Minnir þig á að lúðraþyturinn er ekki málið, og ástin engin draumsýn.
• • •
Svo fer helgasti sálmurinn að hljóma í auglýsingu og annirnar kalla á ný.
Nærvera hans er til staðar þrátt fyrir að við höfum ekki tíma, og verður það enn þegar að við gefum okkur tíma. Jafnvel þó að við missum af öllu saman því barnið á bekknum fyrir framan grét svo mikið, þá höfum við annað tækifæri raunar endalaus tækifæri.
Leitin að hinu heilaga hefur leitt okkur hingað í litla timburkirkju þar sem við eigum frátekinn tíma til að upplifa og finna hið heilaga og það gefur kraft að geta gleymt sér smá stund, upplifa stundina og minnast annarra stunda þegar við upplifðum hið heilaga.
Sjáum fyrir okkur litla barnið með dropa blávatns ástarinnar á enni, konuna sem studd er sömu ást frá gröf ástvinar, þú við kassann í búðinni og finnur þér strokið um vanga. Og þrátt fyrir að annirnar, símana og auglýsingarnar kalli þá veistu alltaf hvar hið heilaga er að finna.
Gleðileg jól.
644Allur réttur áskilinn © 2000-2013 Höfundar og Þjóðkirkjan. Flettingar 1673.