Pistlar

Bréf til minna kæru barna

Miyako Þórðarson — Thu, 09 May 2013 11:59:06 +0000

Ég bið ykkur að skilja mig eins og ég verð,
þegar ég eldist og
haga mér öðru vísi en ég var vanur.

Ég bið ykkur að gæta mín
eins og ég hef kennt ykkur,
þótt ég missi matarbita á fötin mín og
gleymi að reima skóna mína.

Ég bið ykkur að kinka kolli og
leyfa mér að ljúka við söguna,
þótt ég segi hana aftur og aftur.

Munið að þið báðuð mig
að lesa sömu myndabókina oft.
Þótt endalok hennar hafi alltaf verið endurtekin,
fylltu þau hjarta mitt friði.

Það er ekki sorglegt, þótt ég eldist.
En þá bið ég ykkur að líta uppörvandi til mín.

Ef ég verð of hugfanginn,
verða nærföt mín ósjálfrátt rök
eða ég vil ekki fara í bað,
bið ég ykkur að muna eftir góðu gömlu dögunum
þegar mér tókst að lokum að baða ykkur
eftir að elta ykkur marga hringi.

Tennurnar mínar verða lasnar og
ég get ekki kyngt,
fætur mínir verða máttlitlir og
ég get ekki staðið einn.

Viljið þið réttað mér hendur og
styðja mig , þegar ég hrasa.
Eins og þið lituð til mín og
báðuð mig að hjálpa ykkur á fætur.

Ég bið ykkur að vera ekki sorgbitin
að sjá mig eins og ég er,
og hugsa ekki að þið séuð hjáparvana.

Ég finn að það er þungt fyrir ykkur
að vita að ég hef ekki nægan kraft
til að umfaðma ykkur.
En það er dásmlegt að hjarta ykkar skilji og styðji mig.
Það mun veita mér hughreysti.

Þið eigið ekki að vera sorgmædd.
Ég er að búa mig undir Ferðalagið.
Ég bið um blessun ykkar.

Eins og ég verndaði ykkur fyrstu árin,
bið ég ykkur að vera nálægð um stund.
þegar ég hef gengið síðustu sporin.

Ég mun svara ykkur með brosi,
fyrir þá ómældu gleði að eiga ykkur og
hinum eilífa kærleika til ykkar
sem mun aldrei bregðasat.

Til barna minna.
Til minna kæru barna.

Upphaflega þýtt úr portúgölsku á japönsku af Tomoo Sumi og Ryoichi Higuchi. Þýtt á íslensku af Miyako Þórðarson.

Rauði þráðurinn í kirkjustarfinu

Ragnheiður Sverrisdóttir — Mon, 06 May 2013 13:24:51 +0000

Hvað gerir kirkju að kirkju? Einfaldasta svarið er að það er hópur fólks sem trúir á Jesú Krist. Þrír meginþættir starfs kristinnar kirkju eru helgihald, boðun trúarinnar og þjónusta við náungann. Allt starfið miðar að því að mynda gott samfélag þar sem meðlimirnir leitast við að sýna hvert öðru kærleika og starfa saman að þessum þrem meginþáttum. Helgihaldið er t.d. messan á sunnudögum og þar fer einnig boðun fram. Þjónustan fer fram í kirkjunni allri þegar launaðir starfsmenn og sjálfboðaliðar mæta fólki og leitast við að reynast þeim Kristur.

Heil kirkja

Án þjónustu við náungann er kirkjan ekki heil. Hugtök sem notuð eru um þessa þjónustu er kærleiksþjónusta og einnig gríska orðið diakonia. Viðhorf þess sem sinnir þessari þjónustu er að vera þjónn sem er þýðing á orðinu diakon. Kristur leit á sig sem þjón og eins og hann segir í Matt. 20.28 Mannsonurinn er ekki kominn til þess að láta þjóna sér heldur til að þjóna. Þetta er guðfræðilegur grunnur starfs kirkjunnar við fólk í erfiðum aðstæðum. Stundum líkist starfið venjulegu félagslegu starfi sem ýmsir inna af hendi en það sem skilur slíkt starf frá þjónustu kirkjunnar er þessi fræðilegi, guðfræðilegi grunnur. Mikilvægt er að veita þjónustu án skilyrða t.d. um að vera virkur í kirkjunni. Það sem kirkjan er að gera hér er að sýna trúna í verki en ekki að prédika með orðum.

Velferðarsamfélagið

Íslenska samfélagið er talið velferðarsamfélag sem með markmiði að allir geti lifað lífi sínu með reisn og fengið þjónustu til þess. Það er hins vegar staðreynd að margir búa við vanda sem velferðarsamfélagið ræður ekki við. Þá hafa frjáls félagasamtök komið fólki til hjálpar. Oft er talað um þau sem þriðja geirann.

Það má spyrja sig hvort þriðji geirinn grafi ekki undan velferðarsamfélaginu og sinni því sem er lagaleg skylda að gera. Svo má vera en þó virðast frjáls félagasamtök vera nauðsynleg. Hlutverk þeirra er einnig að krefja samfélagið um að sinna skyldum sínum og vera talsmaður þeirra sem búa við erfiðar aðstæður t.d. fátæka. Hjálparstarf kirkjunnar og söfnuðir Þjóðkirkjunnar starfa á þessum vettvangi. Einnig er starfað á mörgum stofnunum t.d. sjúkrahúsum, og meðal sérstakra hópa t.d. fanga og aðstandenda þeirra.

Áhrif þjónandi viðhorfs kemur fram í stjórnunarfræðum sem heita Þjónandi forysta. Þar er lögð áhersla á að leiðtoginn líti á sig sem þjón og það ætti að vera fyrirmynd starfsfólks kirkjunnar.

Kærleiksþjónusta er rauði þráðurinn í öllu kirkjulegu starfi. Það er full ástæða til að kynna sér vel hvernig kirkjan vinnur í anda kærleika og þjónustu, bretta svo upp ermarnar og láta til sín taka. Nóg er af verkefnum og alltaf pláss fyrir góða verkamann.

Hnallþórukirkjan

Kristín Þórunn Tómasdóttir — Thu, 02 May 2013 12:49:16 +0000

Síðustu vikur hefur biskupinn okkar, Agnes M. Sigurðardóttir, vísiterað söfnuði í Kjalarnessprófastsdæmi. Þetta er fyrsta vísitasían hennar, eftir að hún settist í embætti biskups Íslands og við í prófastsdæminu erum mjög glöð og stolt yfir því að hún geri kirkjurnar hér að fyrsta viðkomustað sínum í tilsjónarhlutverki biskups Íslands.

Sem héraðsprestur í prófastsdæminu hef ég fengið að standa á hliðarlínunni ásamt prófasti og fylgst með Agnesi mæta prestum, sóknarnefndarfólki, starfsfólki safnaðanna og sóknarbörnum, við þessi tilefni. Söfnuðirnir sem hún hefur þegar heimsótt hafa allir tjaldað því sem til er, dúkað borð, bakað kökur og hellt upp á kaffi. Allir eru glaðir og ánægðir að fá biskupinn í heimsókn, kynna fyrir henni kirkjustarfið, kirkjuhús og safnaðarheimili, og að fá tækifæri til að spyrja hana út í málefni trúar og kirkju í samfélaginu.

Svo skemmtilega vill til, að Agnes hefur verið að koma í mjög margar kirkjur í prófastsdæminu í fyrsta sinn, svo þetta hefur án efa verið skemmtilegt og fróðlegt fyrir hana. Í Kjalarnessprófastsdæmi er að finna allar gerðir íslenskra kirkna, utan torfkirkju, af öllum stærðum og gerðum, í minni og stærri samfélögum, út til nesja og uppi í sveit. Aðstæður þessara safnaða eru líka afar ólíkar. Í prófastsdæminu eru stórir og sterkir söfnuðir með margt starfsfólk en líka fámennir söfnuðir sem varla hafa bolmagn til að halda úti einfaldasta kirkjustarfi.

Það allra skemmtilegasta hefur verið að fylgjast með móttökum Agnesar í skólum, fyrirtækjum og stofnunum á þeim stöðum sem hún hefur heimsótt. Hvarvetna hefur fólk breitt út greinar og yfirhafnir til að veita biskupi sem bestar móttökur. Þetta á við um heilbrigðisstofnanir, grunn- og leiksskóla, heimili fyrir aldraða, vinnustaði fyrir þroskahamlaða og hinsegin, íþróttamannvirki og svo framvegis, og svo framvegis. Það sýnir sig að biskup Íslands er eitt af stóru embættunum sem fólk virðir og væntir mikils af, og er djúpt snortið að fá að mæta á sínu eigin plani.

Í aðdraganda vísitasíunnar veltum við því mikið fyrir okkur hvernig vísitasía 21. aldarinnar liti út. Snýst hún um eftirlit með eigum safnaðanna, með kenningu og boðun prestanna, með almennri skikkan í samfélaginu, eða um að sýna biskupinn og leyfa öðrum að sjá hana?

Sýnileiki biskups og nærumgengni hennar við fólkið í landinu hefur leikið gríðarstórt hlutverk í þessari vísitasíu. Það vekur von og gleði að sjá hvað fólk er jákvætt og vinsamlegt í garð biskups og hvað það leggur sig fram um að láta henni líða eins og hún sé velkomin til þeirra. Íslenski virðingarvotturinn er vitaskuld sá að bjóða til veislu, með miklum rjóma, hnallþórum, upprúlluðum pönnukökum og kaffi í lítravís. Í vísitasíunni verður þess vegna til kirkja hins dúkaða veisluborðs þar sem boðun og þjónusta er ekki síst tjáð í glæsitertum og þeyttum rjóma.

Hnallþórukirkjan, sem tekur nafnið sitt auðvitað frá konunni sem vildi ekki bera fisk á borð fyrir heldra fólk, lifir því góðu lífi á 21. öldinni. Það er kirkja sem nemur staðar í önnum daglegs lífs til að hlusta, gefa og þiggja, það er gestrisin kirkja sem þyrstir í von og bjartsýni til handa fólki sínu. Vonandi upplifir hún einmitt það í vísitasíu biskups.

1f49

Samræmt sjónarhorn á fátækt

Bjarni Karlsson — Tue, 30 Apr 2013 09:43:20 +0000

Þann fyrsta mars sl. komu saman fulltrúar allra starfandi þingflokka á opnum borgarafundi í Þjóðminjasafninu til þess að hlýða á kynningu á nýrri skýrslu um fátækt og farsæld á Íslandi og gefa viðbrögð við efni hennar. Skýrslan er birt á vegum Hjálparstarfs kirkjunnar og Rauða Krossins í Reykjavík en er ávöxtur af samstarfi breiðs hóps embættismanna hins opinbera, fulltrúa líknarsamtaka og hagsmunahópa auk félagsráðgjafa sveitarfélaga og fræðimanna á sviði félagsráðgjafar og siðfræði.

Það merkilega gerðist á þessum fundi að allir virtust sammála um þau megin atriði sem lögð voru fram. Samkomulag var á fundinum um þá megin staðhæfingu að langvarandi fátækt sé mannskemmandi og að hún birtist í skertri heilsu, félagslegri einangrun og vonleysi og ræni fólk reisn sinni og hamingju.

Hópurinn bendir á fjögur hugmyndafræðileg atriði og þrjá aðgerðarþætti sem þverpólitískur einhugur virðist um að sjá sem leiðir að því markmiði að útrýma langvarandi fátækt í landi okkar.

Fyrsta hugmyndafræðilega atriðið er það að við þurfum að kannast við sameiginlega ábyrgð okkar á fátæktarvandanum í stað þess að burtskýra fátækt ýmist sem aumingjaskap hinna fátæku eða sem afleiðingu af götóttu velferðarkerfi.

Fátækt er ekki annað hvort eymd eða kerfisgalli. Hún á rætur í menningu okkar og engar kerfisbreytingar vega þyngra en menningin í landinu.

Annað hugmyndafræðilega atriðið er tillaga í þá veru að í stað þess viðtekna viðhorfs að fátækt sé eins konar náttúrulögmál og það hljóti alltaf að vera til fátækt fólk þá skyldum við opna augun fyrir þeirri staðreynd að hver persóna er uppspretta gæða og allt fólk á erindi við umhverfi sitt. Fátækt er ekki náttúrulögmál heldur skortur á flæði. Því leggjum við til að við iðkum mannréttindi í stað þeirrar nauðhyggju að fátækt sé náttúrulögmál.

Þriðja hugmyndafræðilega atriðið varðar upphrópana-mennskuna og þá misskildu aumingjagæsku sem umvafið hefur málaflokkinn of lengi. Forsenda viðunandi velferðar er forræði á eigin tilveru og vitneskjan um það að hafa um líf sitt að segja. Í stað þess að aumka hina fátæku þarf samfélagið að efla þau að völdum í eigin lífi.

Í vinnu okkar höfum við stuðst við þekkta og býsna notadrjúga skilgreiningu á viðunandi velferð sem er svona: „Viðunandi velferð er að hafa tök á því að eiga líf sem maður sér ástæðu til að meta gott.” Um þessa skilgreiningu má margt segja. Hún felur m.a. í sér þá nálgun að virða forræði persónunnar og umboð hennar fyrir eigin lífi. Við tökum undir það og vísum til þekktra hugmynda um valdeflingu í því sambandi. Valdefling birtist í því að fólk hafi sjálft um líf sitt að segja og séu virkir gerendur í eigin lífi. Líka fátækt fólk.

Fjórða hugmyndafræðilega atriðið felur í sér hin þrjú. Þar er gengið út frá hinni deildu ábyrgð, mannréttindi eru viðurkennd og valdeflandi nálgun viðhöfð um leið og við segjum: Veðjum á félagsauð og þátttökumenningu í stað ölmusumenningar. Stundum þarf að efna til safnana eða ganga í sjóði og gefa fólki einfaldlega það sem það skortir. Langavarndi og skemmandi fátækt verður þó ekki leyst með þeim hætti því að fátæktin á rætur í menningu okkar fremur en fjárskorti. Ölmusugjafir einar leysa ekki fátæktarvandann. Raunverulegir möguleikar fólks til þess að eiga líf sem það sjálft telur sig hafa ástæðu til að meta gott ráðast af mörgum þáttum. Vissulega skiptir kaupmáttur miklu og þegar tekjur fara niður fyrir grunnframfærslu rýrast þeir snarlega. En raunverulegir möguleikar fólks til þess að skapa sér líf sem það sjálft metur gott byggja líka á félagslegum tækifærum s.s. menntun, félagsstöðu, atvinnuþátttöku og aðgengi að kerfum samfélagsins. Félagsauður er líka stór áhrifaþáttur í allri velferð. Félagsauður birtist í því þegar samskipti ganga vel í þjóðfélaginu vegna þess að fólk telur sig hafa ástæðu til þess að búast við góðu af náunga sínum og hann er forsenda þess að fólk hafi áhuga á samfélagsþátttöku.

Fyrsti aðgerðarþátturinn af þremur sem hópurinn leggur til í skýrslunni lýtur að nauðsyn þess að þróa þátttökumenningu í landinu. Við þurfum að finna leiðir til að virkja félagsauðinn og þróa þátttökumenningu í landi okkar með mun markvissari hætti en hingað til hefur verið. Það mætti m.a. gera með því að meta færni í stað örorku og gera samkomulag um skilgreind grunnframfærsluviðmið sem kallist á við skilgreind þátttökuviðmið í samfélaginu. Fleiri tillögur í þessum efnum má sjá í skýrslunni.

Annar aðgerðarþátturinn að því marki að útrýma langvarandi fátækt í samfélagi okkar varðar flækjustig velferðarkerfisins sem veldur því að kerfið vinnur gegn markmiðum sínum og notendur fara á mis við gæði þess. M.a var á fundinum vel tekið í hugmyndir um svo nefndan velferðarreikni og tillögur um samræmingu á þeim mörgu kerfum sem skapa velferðarkerfi landsins en hafa tilhneigingu til þess að skarast.

Þriðji og síðasti aðgerðarþátturinn varðar þær fátæktargildrur sem við blasa og þá staðreynd að sitthvað má gera strax. Enginn hefur andmælt staðhæfingu hópsins sem hljóðar svo: Þekktar fátæktargildrur megi aftengja. Er þar af mörgu að taka en hópurinn bendir einkum á heilbrigðismál barna, málefni ungmenna sem lifa við óvirkni og stöðu barna af erlendum uppruna.

Við vitum öll að langvarandi fátækt skemmir fólk og það er augljóst þjóðþrifamál að útrýma henni. Skýrslan eru niðurstaða af löngu, skipulögðu og lýðræðislegu samtali þar sem ótal raddir hafa heyrst, líka raddir fátækra. Við vörpum fram þeirri áskorun til landsmanna að skoða skýrsluna þar sem hún liggur á heimasíðum Rauðakrossins í Reykjavík og Hjálparstarfs Kirkjunnar eins má nálgast hana beint á skrifstofum samtakanna. Hið mikilvægasta er þó það að við séum virk í umræðu í okkar eigin umhverfi og nýtum tækifærin til þess í aðdraganda kosninganna. Fátækt er ekki einkamál.

Höfundar eru samstarfshópur um enn betra samfélag:

Birna Sigurðardóttir félagsráðgjafi, Velferðarsviði Reykjavíkurborgar
Bjarni Karlsson sóknarprestur í Laugarneskirkju
Halldór S. Guðmundsson lektor, félagsráðgjafardeild HÍ
Hrafnhildur Gísladóttir verkefnisstjóri, Rauða krossinum í Reykjavík
Katla Þorsteinsdóttir framkvæmdastjóri Rauða krossins í Reykjavík
Vilborg Oddsdóttir félagsráðgjafi, Hjáparstarfi kirkjunnar

20a8

Að hjálpa er að forgangsraða

Bjarni Gíslason — Mon, 29 Apr 2013 12:16:41 +0000

Ég get bara ekki orða bundist yfir hugsunarhætti sem komið hefur fram af og til undanfarið sem lýsir sér í setningum á borð við: „Við Íslendingar eigum nóg með okkur, hvernig getum við hjálpað öðrum?“ Ef við útfærum þennan hugsunarhátt til hins ýtrasta má leiða líkur að því að enginn geti hjálpað neinum nema sjálfum sér. Eigingirnin og sjálfhverfan verður algjör.

Fengu Íslendingar lán og stuðning í kreppunni af því að þær þjóðir sem stóðu að því höfðu bara ekkert annað að gera við peningana? Gátu ekki bætt úr neinu í sínu heimalandi og settu því fjármagn í björgunarsjóði fyrir aðrar þjóðir? Nei, auðvitað ekki. Ég vona að þeir sem tala svona og halda að þeir fái fylgi út á það séu eins og malavíska spakmælið sem segir: „Sá sem heldur að hann sé að leiða fólk en enginn fylgir honum er aðeins í göngutúr.“

Auðvitað gefum við og styðjum vegna þess að okkur langar til þess, lítum á það sem siðferðislega skyldu, af því að við tökum ábyrgð. Af því að við forgangsröðum öðrum til heilla. Erum hluti af þeirri fjölskyldu sem býr hér á jörð og viljum standa saman. Saman um samfélagið hér á þessu góða landi okkar og úti í heimi þar sem staðan er víða enn verri en hér. Þetta er ekki spurning um að byggja upp annaðhvort á Íslandi eða erlendis. Hjálparstarf kirkjunnar er um þessar mundir að safna fyrir öflugri aðstoð um allt Ísland en um síðustu jól var safnað fyrir vatnsverkefni í Afríku, sem sagt ekki annaðhvort eða heldur bæði og.

Að elska aðra og gefa er mikilvægara en að skara eld að eigin köku. Það er ekki þar með sagt að ekki komi tímar þar sem ég get ekki gefið sjálfur, en þá er gott að vita að ég gef samt sem þjóðfélagsþegn í samfélagi sem telur það skyldu sína í gegnum skatta og gjöld að veita aðstoð í alþjóðlegri þróunarsamvinnu og í nærsamfélagi.

Guð gaf okkur tilfinningar

Vigfús Bjarni Albertsson — Tue, 16 Apr 2013 11:26:20 +0000

Ég elska Drottinn af því að hann heyrir grátbeiðni mína. Hann hefur hneigt eyra sitt að mér og alla ævi vil ég ákalla hann. Snörur dauðans umkringdu mig, angist Heljar mætti mér, ég mætti nauðum og harmi. Þá ákallaði ég nafn Drottins: ” Ó, Drottinn, bjarga sál minni!”
Sl. 116:1-4.

Prestur, ég er svo pirraður. Þannig talaði ungur maður við mig í mikilli lífsbaráttu. Orðið pirraður tjáði sterka upplifun. Orðið lýsti mörgum tilfinningum, safnheiti tilfinninga. Samtalið varð um það að skilja og setja nafn á allar þessar tilfinningar sem bæði líkaminn og sálarlífið geymdi, skjálfandi hönd, titrandi tár, líf og tilvera. Ó, Drottinn, bjarga sál minni!”

Þegar við upplifum tilfinningu þá geta fylgt henni margar hugsanir, tilfinningunni fylgja líka athafnir, löngun til athafna, líkamleg einkenni. Þannig að tilfinning er hugsun, líðan og undirbúningur fyrir athafnir. Sumt er okkur mjög sýnilegt annað er það ekki. Mörg okkar erum alla ævi að læra á þessar bylgjur sem líða um okkur. Stundum uppgötvum við ekki fyrr en eftir á hvernig okkur leið og hvað við höfum verið upplifa.

Howard Clinebell, sá mikli sálgætir, lýsti því í einu rita sinna hvað það væri merkilegt að hugsa til þess að margar tilfinningar sem við byggjum yfir hefðu verið okkur lífsnauðsynlegar til að lifa af og hefðu í fortíðinni fengið aðra svörun en í dag enda líf nútímamannsins annað en þá var en lífkerfin væru enn þau sömu. Hugsanlega væri flóknara að lesa í tilfinningar okkar nú en þá var. Tilfinningar geta hinsvegar enn bjargað lífi okkar og veita okkur heilmikla innsýn um það hver við erum.

Tilfinningar endast ekki að eilífu, þær eru eins og flóð og fjara. Eitt af því sem við þurfum að læra í tilfinningaþroska er að tilfinningar eru ekki komnar til að vera. Þær líkjast öldunni, ef hún er brotinn á bak aftur brotnar aldan og skvettir um allt. Hver þekkir ekki að reyna bæla tilfinningar, þær öldur brotna alltaf. Sálgæsluhefðin í Saltaranum tjáir aftur og aftur tilfinningar, mikilvægi þess að tjá þær. Það er löngu vitað. Þá ákallaði ég nafn Drottins

Vertu ekki með þessa svartsýni sagði eitt sinn eiginmaður við konu sína þegar hún tjáði að hún óttaðist að illa færi með veikindi barns. Eiginmanni hennar leið alveg eins og hún en óttinn gaf honum þá sýn að þá skyldi maður ekki tala. Fyrir honum var það að tjá sig eins og flytja spádóm um það hvernig færi. Það að tala léti hluti rætast. Konan lýsti mikilvægi þess að fá að tjá sig. Hún minnti mann sinn á að tjáning á líðan er ekki það sama og spádómur. Það að henni var síðan hjálpað að tala við mann sinn færði henni ákveðna ró. Það var eins og það að fá að tjá sig hlutleysti tilfinninguna, óttann. Það af fá að tjá sig gaf henni upplifun á því að það væri hlustað á hana. Það fór vel í lífi þessara hjóna enda það að tjá sig ekki það sama og flytja spádóm, heldur leið til að skapa skilning, það að geta sagt að ég finn fyrir þessari öldu innra með mér. Ég ætla að leyfa henni að líða hjá en ekki brjóta hana með handafli. Þögnin getur nefnilega búið til öldubrjóta. Alda sem fellur á slétta strönd minnkar.

Tilfinningar búa sjaldnast einar og stundum fylgjast þær að og búa til safnheiti eins og orðið öfund sem gæti geymt vanmátt og reiði. Mörg önnur safnheiti tilfinninga eru til. Tilfinningar geta líka elt hverja aðra eins og alda sem fylgir öldu. Einmannaleikinn fylgir alltaf þegar ekki fæst að segja, þegar ekki er hlustað. Með eimamannaleikanum fylgja síðan enn aðrar tilfinningar eins og vanmáttur, sorg og ótti, jafnvel sektarkennd.

Það er sannarlega eitt af þroskaverkefnum okkar að læra að þekkja tilfinningar okkar. Kristur skynjaði tilfinningar, það er svo gott að hlusta á hann því honum tekst alltaf að leiða okkur í ferðalag um okkar innri heima. Hann skynjar, samtal hans við þig og mig skapar innsýn.

Ég elska Drottinn af því að hann heyrirgrátbeiðni mína

29f9

Okkar eigin Steubenville

Sigríður Guðmarsdóttir — Tue, 09 Apr 2013 13:18:44 +0000

Nýlega hafa fréttir af nauðgun í Steubenville í Ohio verið áberandi í fréttum. Tveir ungir menn í bænum nýttu sér neyð ungrar stúlku í ágúst 2012, tóku verknaðinn upp og dreifðu á You tube. Myndbandið sýnir svo ekki verður á móti mælt að piltarnir tveir voru sekir um nauðgun. Eftirmál atburðanna í Steubenville urðu hins vegar þau að meirihluti bæjarbúa stóð með ungu mönnunum sem voru upprennandi íþróttamenn í amerískum háskólafótbolta og þessi mikla samúð með ofbeldismönnunum breiddist út. Sjónvarpsstöðin CNN flutti fréttir af því þegar dómur var kveðinn upp og miðaðist fréttaflutningurinn fyrst og fremst við sjónarhorn þeirra sem ofbeldinu öllu, tilfinningar þeirra og foreldra þeirra og fjölskyldu en ekki aðstæður stúlkunnar sem var nauðgað. Fluttar voru fréttir af brostnum vonum ofbeldismannanna um skólagöngu og bjarta framtíð. Fjölmiðlar fluttu fréttir og vorkenndu drengjunum. Twitter fór af stað með athugasemdum eins og “þeir gerðu það sem flestir í þeirra aðstöðu hefðu gert,” og “þetta er ekki nauðgun og þú ert lauslát, full drusla.” Aðrir notuðu tækifærið til ráðlegginga eins og t.d. : “Takið ábyrgð á ykkur sjálfum stelpur, svo að ykkar drykkjuóðu ákvarðanir eyðileggi ekki saklaus líf.”

Laurie Penny skrifar í vikuritinu New Statesman um Steubenville réttarhöldin:

Myndirnar frá Steubenville sýna ekki aðeins stúlku sem er nauðgað. Þær sýna að það er horft framhjá nauðgunum, hvatt er til þeirra og þær eru í hávegum hafðar. Hvers konar menning getur mögulega framleitt slíkar birtingarmyndir? Það getur aðeins gerst í samfélagi þar sem sjálfræði kvenna og réttur þeirra til öryggis þykir svo lítilmótlegur að nauðgararnir og þeir sem héldu á myndavélunum upplifðu athæfi sitt sem “fullkomlega réttlætanlegt”.

Spyrja má hvort samfélag þar sem sjálfræði kvenna og réttur til líkamlegs, andlegs og kynferðislegs öryggis er fyrir borð borinn sé sérbandarískt fyrirbrigði, eða hvort Steubenville, Ohio fyrirfinnist á fleiri stöðum. Til dæmis á Húsavík.

Í kvöld var sýnt viðtal í Kastljósi við unga konu sem kærði nauðgun á Húsavík á vormánuðum 1999, en hún var 17 ára þegar jafnaldri hennar braut gegn henni. Dómur féll í málinu í Héraðsdómi Norðurlands í árslok 1999 stúlkunni í vil. Hæstiréttur staðfesti síðan héraðsdóminn í apríl 2000, en hækkaði miskabætur til stúlkunnar, “með hliðsjón af því, að framangreint brot hefur valdið henni óvenju mikilli félagslegri röskun,” eins og segir í dómnum.

Áhorfendur Kastljóss fengu nokkurn nasaþef af því í kvöld hvers konar “félagslega röskun” stúlkan hafði búið við á Húsavík eftir að hún kærði nauðgunina. Þessi félagslega röskun fólst í því að fólk hætti að heilsa henni á götu. Það hringdi í hana og gagnrýndi hana fyrir að hafa kært nauðgunina. Það dró ofbeldið í efa. Það talaði illa um hana.

Þegar stúlkan var á balli vatt sér kona upp að dansfélaganum og sagði: Passaðu að þér verði ekki nauðgað.“ Og síðan tóku 113 bæjarbúar sig til og birtu í bæjarblaðinu Skráin stuðningsyfirlýsingu við hinn dæmda unga mann, nafngreindu hann, slógu því upp að þeir vonuðu og trúðu því að réttlætið næði fram að ganga, “vegna þess að mæður eiga líka syni”.

Ef “móðirin” í þessu tilfelli er Húsavík, samfélagið og heimkynnin sem stóðu að þessum tveimur ungu manneskjum á ógæfukvöldi árið 1999, hvers vegna skipta þá aðeins hagsmunir, tilfinningar og afdrif sonanna máli? Hvers vegna skiptu dætur mæðranna ekki máli í Steubenville? Eiga mæður, feður og samfélög ekki líka dætur? (Með þessu er ég vitanlega ekki að segja að allir Húsvíkingar hafi tekið þátt í hinni “félagslegu röskun”. En stúlkan missti heimkynni sín og félagslegt öryggi sem þeim heimkynnum og samfélagi tengdust.)

Í Kastljósviðtalinu kom einnig fram að sóknarpresturinn á Húsavík hafi komið að málinu með þrennum hætti. Hann hafi reynt að fá stúlkuna til að hætta við að kæra málið. Hann hafi reynt að fá þau sem rituðu undir yfirlýsinguna til að birta hana ekki og birti sjálfur yfirlýsingu í Skránni þar sem hann hvatti söfnuð sinn til að sýna stillingu, taka tillit til fjölskyldna og tilfinninga hvers annars og koma hver fram við aðra á þann hátt sem Gullna reglan segir . (Þessi yfirlýsing er birt í heilu lagi í frétt DV, en Skrána hef ég ekki fundið á netinu). Í þriðja lagi lét hann þau orð falla í viðtali við DV að hann tryði á sáttargjörð, og hefði íhugað “hvort rétt væri að leita aðstoðar fagaðila eins og sálfræðinga í þeim efnum, eins og segir í frétt DV.

Mér þykir vænt um að starfsbróðir minn skyldi berjast fyrir því í sínum söfnuði að nafnalistinn væri ekki birtur. Ég get tekið undir hvert orð sem hann sagði í yfirlýsingu sinni frá 2000 og tel að ónauðsynlegri þjáningu hefði verið afstýrt ef sóknarbörnin hefðu hlustað á þau orð hans. Það eru hins vegar önnur afskipti hans af málinu sem ástæða er til að staldra við, nú þegar málið er rifjað upp að nýju. Sóknarpresturinn hefur í viðtali við Fréttablaðið sem kemur út á morgun, en hefur verið birt á netinu tekið fram að hann rengi ekki orð stúlkunnar, en muni þau illa og hafi ætlað þau til stuðnings. En á hvaða hátt getur það verið til stuðnings fyrir þau sem fyrir ofbeldi verða að dregið sé úr þeim að kæra?

Nauðgun er glæpur.

Ég veit að þetta virðist augljóst, en það er samt nauðsynlegt að segja það oft: Nauðgun er glæpur og heyrir undir hegningarlög. Nógu oft til þess að einn daginn trúum við því nógu vel til þess að þessi vitneskja hafi áhrif á orð okkar og gjörðir.

Ég velti því fyrir mér hvað hefði gerst ef ekki hefði verið um nauðgun að ræða, heldur ölvunarakstur, þar sem ungi maðurinn hefði valdið ungu konunni stórum skaða með sannanlegum hætti. Allur bærinn hefði tekið þátt í sorg foreldranna og endurhæfingu stúlkunnar. Hann hefði líka tekið þátt í sorg unga mannsins og stutt fjölskyldu hans. Bænum hefði þótt sjálfsagt að málið færi fyrir lögreglu og dómara. Dómur í héraðsdómi og Hæstarétti hefði engu breytt í því efni og það er stjarnfræðilega ólíklegt að unga stúlkan á hjólastólnum hefði verið flæmd úr bænum fyrir að láta keyra á sig, eða hún ásökuð fyrir að vera að flangsast þetta í umferðinni.

Ölvunarakstur er glæpur. Af hverju virðast stundum önnur lögmál gilda um nauðganir en aðra glæpi í samfélaginu, sbr. Steubenville réttarhöldin? Getur það verið vegna þess að undir niðri er sú skoðun enn ríkjandi að brot gegn kynverund kvenna séu engin sérstök brot, heldur minni háttar ávirðingar, sem hægt sé að leysa með öðrum hætti og valkvætt við hegningarlögin?

Mig langar að lokum að segja nokkur orð um sáttargjörð. Ég trúi nefnilega líka á hana og veit að hún skilar oft miklum árangri. Sáttargjörð er samin á hverjum degi í hjónaböndum, milli barna og foreldra og milli vina og starfsfélaga sem hafa orðið ósáttir. Sáttargjörð er einstakt dýrmæti sem hjálpar til að græða sár og mistök. Sáttargjörð er iðkuð í vaxandi mæli í forræðisdeilum. Í átökum landa þar sem borgarastyrjöld og ofbeldi hefur ríkt hefur stundum tekist að koma á sáttargjörð í stað blóðsúthellingar. Dæmi um það eru í Suður-Afríku og í Rwanda. Sáttargjörð er ekki valkvæð við hegningarlögin, heldur eitthvað sem gripið er til þegar önnur úrræði eru ekki til, til dæmis í samskiptum hversdagsins, mikilvægum samskiptum þar sem dómstólaleiðin er ekki endilega fýsileg og vegna þjóðarharmleiks sem engin réttur nær að rúma og orða. Sáttargjörð er aðeins möguleg ef fólk vill koma að borði, segja frá mistökum sínum og öðlast fyrirgefningu.

Konan sem sagði sögu sína af yfirvegun og æðruleysi í Kastljósviðtalinu hefur byggt upp gott líf í Noregi. Það er enn sárt fyrir hana að koma heim, vegna þess að móðirin Húsavík sinnti bara sonum sínum þegar á reyndi og dóttirin þurfti hennar með. Ef hún vill og kærir sig um, þá er eflaust tækifæri til sáttargjörðar á Húsavík. Sú sáttargjörð er ekki endilega við þann sem braut á ungu konunni vorið 1999, því að það mál var rekið fyrir dómstólum og sökin og miskinn voru viðurkennd. Hin sorgin er eftir, eineltið, misskildi stuðningurinn, fólkið sem skrifaði á listann, en sér eftir því núna, samfélagið sem tekur synina fram yfir dæturnar.

Því að mæður eiga líka dætur og samfélög geta brugðist víðar en í Steubenville. Og það er gott að biðjast fyrirgefningar á því sem maður hefur gert rangt.

Pistillinn birtist fyrst á vef Sigríðar.

258e

Náð dagsins, náð að eilífu

Toshiki Toma — Thu, 04 Apr 2013 15:17:22 +0000

1.
Gamall prestur í Japan, sem ég hef þekkt í yfir þrjátíu ár, er á síðasta stigi erfiðs sjúkdóms. Ungur prestur, sem er eins og á barnabarns aldri gamla prestsins, lét mig vita af því. Ég gat ekki fundið betri orð en:„Berist hver dagur til hans sem náð Guðs“.

„Maður þekkir náð sem gefin hefur verið manni og saknar hennar fyrst þegar náðin hefur tapast.“ Það gerist líka í raun að erfið upplifun getur breyst í „náð“ síðar, en ef marka má náð sem við þiggjum með þökkum, mun þetta yfirleitt vera satt hjá okkur mönnum.

Samt er það ekki lögmál, og að sjálfsögðu er það hægt fyrir okkur að viðurkenna náð sem náð og njóta á meðan náðin dvelur í höndum okkar. Það er hvorki erfitt mál né leyndarmál. Til að njóta náðar sem stendur hjá okkur núna, þurfum við aðeins að vita að allt er breytingum háð.

Allt er á ferli breytingar og ekkert er óbreytanlegt. Sjálfsögð sannindi, en engu að síður gleymist það svo oft. Japanskur búddismi leggur áherslu á þessa hugmynd um „umbreytingu“ (Mujou-kan) mikið. Því hef ég vitað um hugmyndina yfirborðslega frá ungum aldri, en hún var ekki „inni í“ brjósti mínu.

2.
Kannski á maður að læra um „umbreytingarsjónarmið“ stig af stigi af reynslu í lífinu sínu. Fyrir rúmum tíu árum lendi ég í árekstri við starfsfólk Alþjóðahúss, sem hafði verið góður og mikilvægur samvinnuaðili, vegna ágreinings um þjónustustefnu.

Sambandi okkar var slitið og ég einangraðist töluvert. Mér sýndist það vera endalausir gráir dagar, en sólin skein aftur óvænt þegar stjórn Alþjóðahússins breyttist. Þá kom vorið.

Næstu nokkur ár reyndust áhugaverðir og skemmtilegir dagar fyrir mig í starfi. Allt gekk vel, en ég hafði lært eitt á eigin skinni: „Nú er allt í fínu lagi. En vetur mun koma einhvern tíma aftur“. Og það var rétt. Kreppurnar komu og Alþjóðahúsið var horfið.

Ég varð aftur í einangrun en í þetta skipti var mér gefið gott skjól í Neskirkju með gott vinnuumhverfi og samstarfsfólk. Ég tek þeim sem náð og ég lít alls ekki á þau sem sjálfsagt mál. Þá mætir kirkjan sem heild erfiðum tíma og hann virðist standa enn yfir. En ég er alveg viss um þessi erfiði tími haldi ekki áfram að eilífu. Vorið mun koma með tímanum.

3.
Fyrir tíu árum komu börnin mín tvö saman til mín alltaf um helgar. Ég var helgarpabbi. Eftir nokkur ár breyttist það þannig að annað hvort sonur minn eða dóttir mín kom til mín í einu, þar sem þau urðu of stór að vera saman í lítilli íbúð minni. En ég hafði aldrei hugsað að dvöl þeirra hjá mér væri sjálfsagt mál eða tilvist þeirra hjá mér myndi vera óbreytanleg í framtíðinni.

Nú eru þau orðin enn stærri og geta komið til mín aðeins óreglulegar. Ég er glaður samt. Eftir nokkur ár, verða þau alveg sjálfstæð og eignast eigin fjölskyldu hvort fyrir sig. Þau geta farið úr landi eins og ég gerði sjálfur og flutti til Íslands. Allavega er það visst að ég hitti börnin mín minna en ég get núna. Og þetta á að vera svona.

Ég held að ég sé lánsamur af því að ég er ekki að gleyma því að njóta hverrar stundar með börnunum mínum sem ómetanlegrar náðar Guðs. Raunar segi ég hið sama um foreldra mína. Hvert sinn þegar ég heimsæki þau held ég að það muni vera í síðasta sinn sem ég sé þau á jörðinni, og því þakka ég það tækifæri.

Það verður ekki eftirsjá að þurfa að upplifa eitthvert „síðasta skipti“ í lífinu. En það myndi vera eftirsjá ef ég tek eftir því að lokum að ég hef farið fram hjá náð án vitundar minnar. Ég veit ekki hve mikið ég get tekið á móti náð Guð sem náð með þökkum. En a.m.k. vil ég geyma þau atriði í brjósti mínu og reyna að bjóða hverja náð velkomna.

Skref til framtíðar stigið í Eyjafirði

Pétur Björgvin Þorsteinsson — Mon, 25 Mar 2013 07:00:03 +0000

Í aðdraganda jóla var ég á hliðarlínunni í samstarfsverkefni fulltrúa Mæðrastyrksnefndar Akureyrar, Hjálpræðishersins, Rauða krossins og Hjálparstarfs kirkjunnar um að aðstoða einstaklinga og fjölskyldur í Eyjafirði, sem áttu erfitt með að ná endum saman fyrir jól. Þó svo að aðstæður margra sem sóttu um væru grátlegar þá var samtakamátturinn sem þarna birtist í alla staði ánægjulegur. Fjölbreyttur bakgrunnur fulltrúa þessara fjögurra samtaka gerði aðstoðina markvissari. Með samstarfinu nýttist tími þeirra sem að hjálpinni komu sem og þeirra sem aðstoð sóttu mun betur, því nú sótti hver um aðeins einu sinni, á einum stað.

Staðsetning skiptir máli

Fulltrúar Mæðrastyrksnefndar sáu um að taka á móti umsóknum og meta þær. Fyrir þá vinnu fékk nefndin aðstöðu hjá verkalýðsfélaginu Einingu í miðbæ Akureyrar. Þangað kom fólk til viðtals og þar var innkaupakortum úthlutað. Með þeim gat hver og einn keypt inn í jólamatinn eftir eigin höfði. Einnig var fólki vísað á betri föt á markaði Rauða krossins og Hjálpræðishersins, jólapökkum sem safnast höfðu á Glerártorgi var dreift og öðrum gjöfum var komið á framfæri eftir því sem við átti. Hér verður að teljast sérstaklega heppilegt að þessi öflugu samtök eru til húsa við sama götuhornið og að auðvelt er að komast þangað með strætó – sem eins og alþjóð veit er ókeypis á Akureyri.

Hvað er hægt að gera meira? Ýmsar hugmyndir

Um leið og horft er til þess að laga agnúa á verkefninu, t.d. að bæta símsvörun verkefnisins fyrir næstu jól, tel ég að skoða mætti talsmannshlutverkið. Hvort eða hvernig samstarfshópurinn geti beitt sér fyrir því að kjör þeirra sem sækja um jólaaðstoð verði almennt betri. Þá mætti vita hvort að hluti af jólaaðstoðinni gæti farið fram í janúar í formi ráðgjafar. Þar á ég við að þeir sem sækja um aðstoð séu spurðir hvort megi bjóða þeim ókeypis ráðgjöf á nýju ári. Með því opnaðist sú leið að setjast niður með viðkomandi og skoða í sameiningu hvort að í fjármálum eða aðstæðum viðkomandi sé að finna áskoranir sem breyta megi í viðráðanleg verkefni sem leiði til betri aðstæðna.

Skautað framhjá hyldýpi væmninnar - TAKK

Fjöldi fólks lagði á sig mikla sjálfboðna vinnu til þess að gera þetta verkefni að veruleika. Þeirra framlag verður seint þakkað og erfitt að koma á framfæri þakkarorðum án þess að falla í hyldýpi væmninnar. Að sama skapi eigum við sem stöndum að baki verkefninu engin orð sem lýst fá þakklæti okkar í garð verkalýðsfélaganna, félagasamtaka, fjölda fyrirtækja og einstaklinga sem styrktu verkefnið með samtals 7,3 milljónum, peningum sem gerðu okkur kleift að standa fyrir jólaaðstoð í Eyjafirði árið 2013. Því höfum við valið að segja einfaldlega TAKK og vonum og treystum því að allir skilji að það kemur beint frá hjartanu.

1fc2

Húmor krossins

Bjarni Karlsson — Sat, 23 Mar 2013 12:21:56 +0000

Mér finnst áhugavert að lifa. Það er mögnuð tilfinning að vakna morgun eftir morgun borða grautinn sinn og fá að vera með í þessari seigfljótandi hreyfingu sem lífið er. Bráðum verð ég fimmtugur og þótt það sé nú ekki hár aldur hef ég orðið vitni að mörgum merkilegum breytingum frá því ég fór að muna og greina. Það eru ekki tæknibreytingarnar eða tækifærin til þess að ferðast og menntast eða allt úrvalið í búðunum sem mestu varðar, stóra breytingin sem orðið hefur í mannlífi okkar held ég að liggi í afstöðunni til valdsins. Ef þú átt samtal við barn eða ungling í dag þá ertu undantekningarlítið að tala við upprétta manneskju sem gengur út frá því að eiga við þig jafningjasamskipti. Þannig hefur það ekki alltaf verið. Nútíminn er uppréttur á einhvern máta sem ekki var áður. Taktu eftir því að það eru örfá ár frá því viss valdaembætti voru hafin yfir alla umræðu; forsetinn var ósnertanlegur, biskupinn heilagur, Hæstaréttardómarar upphafnir og fjarlægir. Svo fór þetta allt að riðlast. Einhver orð sem forsetinn lét falla í opinberri heimsókn í Kína voru skyndilega gagnrýnd, biskupsmál ultu fram í mannlífið, bornar voru brigður á pólitískt hlutleysi við val á Hæstaréttardómurum og almenningur sem undir niðri hafði alltaf trúað á hið föðurlega vald var sviptur trú sinni á nokkrum árum. Og enda þótt breytingar kosti átök og margvíslegan sársauka þá er ég þakklátur að fá að vera með í svona framvindu. Samtíminn er svo margfallt safaríkari en t.d. tími kaldastríðsins og kjarnorkuvárinnar þegar maður var barn.

Ég var ungur háskólanemi og gekk í síðum frakka með herðapúðum þegar Mikhail Gorbachev og Ronald Reagan funduðu í Höfða. Einhvern veginn finnst mér að þetta hafi allt verið að byrja þá. Eða var þetta að byrja þegar kvennafrídagurinn var haldinn þarna í október ’75? Þá var ég tólf ára í bláum anorakk, flauelsbuxum og ljósbrúnum leðurtrömpurum með hrágúmmísóla. Ég man þann dag og þrýstinginn sem fylgdi honum og hvað ég var gagntekinn af þessum sterku konum sem sungu „En þori ég, vil ég, get ég? Já, ég þori, get og vil!” Frá þeim degi hefur alltaf eitthvað hlegið inni í mér þegar hinu viðtekna valdi er ruggað. Ég man líka pabba minn með síða barta og mikið hár vera að sinna litla bróður til jafns við mömmu þetta haust en Árni bróðir var fárra mánaða. Pabbi hafði verið viðstaddur fæðingu hans en ekki okkar hinna bræðranna.

„Þið vitið að þeir sem teljast ráða fyrir þjóðum drottna yfir þeim og höfðingjar þeirra láta menn kenna á valdi sínu.” sagði Jesús eitt sinn við vini sína og bætti við: „Eigi sé það svo ykkar á meðal.” Þegar ég les þessi orð hlær eitthvað inní mér með líkum hætti og þegar ég var 12 ára gamall á Lækjartorgi. Það er húmorísk afstaða í orðum Jesú, einhver afstæð sýn á valdið í heiminum sem einatt leitast við að gera sig algilt. En Jesús talar um þá sem teljist ráða og læðir inn þeirri spurningu hvar valdið liggi í raun? Sami húmor er svo á ferðinni þegar Jesús kemur ríðandi á asnanum í átt að múrum Jerúsalem á pálmasunnudegi. Konungur á asna er auðvitað í sjálfu sér einkar fyndin hugmynd og það hefur verið kitlandi stemmning sannkölluð gleðiganga þegar Jesús fór um og fólkið veifaði pálmagreinum syngjandi og þau bröttustu rifu sig úr yfirhöfnum sínum til að leggja á veginn þar sem Jesús fór. Og þegar fulltrúar ríkjandi ástands báðu Jesú að skipa fólkinu að þegja ansaði hann: „Ég segi ykkur, ef þessir þegja munu steinarnir hrópa.”

Valdið sem safnar sjálfu sér. Valdið sem fer í fýlu fái það ekki að vera algilt og fúlsar við öllu nema heimsyfirráðum, það er valdið sem Jesús stríðir. Sama valdi var ógnað á Lækjartorgi 24. október 1975, líka á leiðtogafundinum í Höfða 1986, líka þegar helstu valdaembætti landsins voru tekin niður af stalli sínum og krafin um samtal. Og manstu þegar við byrjuðum að sjá alla blekkinguna í kringum Íraksstríðið og áttuðum okkur á því að lýðræðislega kjörin vestræn yfirvöld geta bara blákalt logið upp í opið geðið á okkur og metið mannslíf að vettugi? Þá var eitthvað sem brotnaði innra með flestu hugsandi fólki.

Valdið sem safnar sjálfu sér afhjúpar sjálft sig ef það bara fær aðstæður til þess. Það er einhver ærleiki tengdur öllum yfirganginum, einhver óvænt þrá eftir afhjúpun, því á bak við alla valdbeitingu eru bara skelkaðar manneskjur sem skynja hið sanna. Vill einhver vera svo góður að stöðva mig, hrópar valdið um leið og það hræðir og lýgur. Atburðurinn á Golgata er m.a. um þetta. „Faðir, fyrirgef þeim, þeir vita ekki hvað þeir gera.” mælti Jesús.
Það er nú það. Þeir vita ekki hvað þeir gera. En svo gera þeir það samt, og við höfum trúað á óhjákvæmileikann. Ef eitthvað er hægt þá er það gert er dæmi um setningu sem hefur þótt gáfuleg í fermingarveislum og heitum pottum. Við höfum talið það óhjákvæmilegt að gera allt sem er hægt að gera af þeirri einu ástæðu að það er hægt, hvort sem það er á kostnað manns og náttúru eður ei. Og hlýtur ekki Guð svo bara að fyrirgefa allt, sé nógu mikil heimska á bak við það, nógu mikill skamtur af óhjákvæmileika og vilja til valda? Faðir, fyrirgef þeim, þeir vita ekki hvað þeir gera!

Ég held ekki.

Ég held ekki að Guð fyrirgefi heimskuna og yfirganginn. Ég held að Jesús sé að hjálpa okkur til þess að skilja að það er ekki reiðin sem leysir heldur húmorinn. Þeir vita ekki hvað þeir gera. Þess vegna afhjúpast grimmdin og græðgin í heiminum því hún er heimsk og athyglisjúk og sér sjálf um að strípa sig því á bak við allt ranglæti eru skelkaðar manneskjur sem þrá að losna.

Ekkert tákn er fyndnara en krossinn. Krossinn þar sem Jesús var hengdur upp til háðungar svo að veraldarvaldið gæti hlegið sig máttlaust. Svo er það hann sem á endanum afhjúpar máttleysi valdsins.

Krossar Rómarveldis stóðu við þjóðbrautir svo almenningur gæti séð hvernig færi fyrir þeim sem styggðu alræðisvaldið. Þeir voru hrein og klár auglýsingaskilti svo allir mættu vita hver réði. En Jesús snéri skiltinu við. Hvar sem krossinn sést minnir hann á máttleysi valdsins.

„Það er fullkomnað” hrópaði Jesús út í myrkur föstudagsins langa áður en hann gaf upp andann og engum orðum hefur fylgt meira vald. Á þeirri stundu var verk frelsisins fullkomnað. Aldrei framar er hægt að taka yfirganginn gildan því Guðs sonur hefur í eitt skipti fyrir öll tekið hann á sig.

Svo stendur hann brosandi í morgunsól páskadagsins og biður okkur að skoða sárin sín: „Lítið á hendur mínar og fætur að það er ég sjálfur.” Þar mun verða farsæld okkar, að þekkja og virða sárin í lífi manns og náttúru.

Dag einn mun Lagarfljóti létta.