Trúin og lífið
Pistlar


Undirsíður

Eftir sama höfund

Skyldir pistlar

Pistlar á trú.is eru birtir undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.



Leita í pistlum

Agnes Sigurðardóttir

Til skýjanna nær trúfesti þín

19. júlí 2011

Sumarið er tíminn söng Bubbi Mortens. Á sumrin breytist lífstaktur frá því sem er á veturna og við sinnnum garðverkum og fleiru sem tilheyrir sumrinu. Margir kjósa að ferðast um landið og við sem búum úti á landi fáum heimsóknir sem aðeins tilheyra sumrinu.

Frá Bolungarvík er stutt að fara upp á Bolafjall og þegar himininn er heiðskýr er hægt að sjá inn allt Djúp og yfir í Jökulfirði og fyrir Rit. Það er stórkostlegt að standa þar og horfa yfir Djúpið og ósjálfrátt reikar hugurinn til fólksins sem bjó í Sléttuhreppi og Grunnavíkurhreppi, en Sléttuhreppur fór í eyði árið 1952 og Grunnavíkurhreppur árið 1962. Það var háð barátta til að halda byggð þarna og því lýsir t.d. Hallgrímur Jónsson frá Dynjanda í bók sinni „Saga stríðs og starfa“ sem kom út hjá bókaútgáfunni Skjaldborg árið 1983. Og stundum hvarflar að manni að sú lýsing sem dregin er þar upp eigi við í dag, svo mjög eiga byggðir landsins í vök að verjast. Það er reyndar ótrúlegur kraftur sem í landsbyggðarfólki býr því sífellt fækkar þeim sem bera uppi samfélagið og meira reynir á þau sem eftir eru.

Hvaðan kemur krafturinn? Hann stafar m.a. af þeirri óbilandi trú að byggðin eigi framtíð fyrir sér. Að mannlífið geti blómstrað nú og í framtíðinni. Og ekki spillir fyrir stórkostleg náttúra og fjöll sem geta vissulega verið hættuleg en mynda skjól fyrir hvössum vindinum. Hún amma mín, sem fór aldrei út fyrir Vestfjarðakjálkann orti fyrir margt löngu.

Aftanskinið indæla
oft mitt gladdi sinni.
fjallakyrrðin friðsæla
fer mér ei úr minni.

En fyrst og fremst er það trúin á almáttugan Guð sem hefur gefið Vestfirðingum óbilandi kjarkt og kraft til að takast á við dagana. Veraldlegt ríkidæmi var ekki fyrir hendi í hinum horfnu byggðum handan Djúps en þeim mun meira var andlegt ríkidæmi. Þegar börnin fóru að heiman fylgdi þeim bæn um blessun Guðs og trúarvissan um að Guð myndi vel fyrir sjá. Fólkið nærðist af Orði Guðs og treysti því að allt myndi blessast þrátt fyrir harðbýli vetrarins, enda vissi það sem var að eftir vetur kemur vor eins og fram kemur í eftirfarandi vísu eftir ömmu mína:

Sumardagur fyrsti
sólskin færir ér,
áður grimmur gisti
gustur á húsum hér.
Eftir vetrar harða hríð
kemur sumar sælu með
og seður allan lýð.

Allt þetta kemur upp í hugann þegar horft er af Bolafjalli yfir Djúpið og einnig hugsunin um miskunn Guðs, sem þá eins og nú er til staðar. Í hugann koma orð úr 36. Davíðssálmi:

Drottinn, til himna nær miskunn þín,
til skýjanna trúfesti þín.
Réttlæti þitt er sem hæstu fjöll,
dómar þínir sem reginhaf.
Mönnum og skepnum hjálpar þú, Drottinn.
Hversu dýrmæt er miskunn þín, ó Guð,
mannanna börn leita hælis í skugga vængja þinna.
Þau seðjast af nægtum húss þíns
og þú lætur þau drekka úr lækjum unaðssemda þinna
því að hjá þér er uppspretta lífsins,
í þínu ljósi sjáum vér ljós.

Já, orð Drottins er uppspretta sem aldrei þrýtur. Þó fólki fækki og á móti blási er þar alltaf styrk að fá. Kraft og kjarkt til að takast á við verkefni daganna og texta til að lofa Drottin fyrir miskunn hans. Njótum sumarsins og sköpunar Guðs og þökkum fyrir að fá að tilheyra honum og sjá ljósið í hans ljósi.

Um höfundinn



4 viðbrögð við “Til skýjanna nær trúfesti þín”

  1. Sigríður Guðmarsdóttir skrifar:

    Það er mikilvægt að tala um fólksflóttann sem er veruleiki svo margra dreifðra byggða og bera þangað krafts- og vonarorð. Hafðu þökk fyrir þennan góða pistil séra Agnes.

  2. Júlíana Signý Gunnarsdóttir skrifar:

    Góður pistill, hef einmitt staðið þarna á Bolafjallinu í heiðskýru…..leit svo yfir á Grænuhlíðina þar sem togarar ísi lagðir leituðu í var og sumir fórust…
    .þekki til fólks sem bjó og barðist í Djúpinu …
    Djúpið gaf og Djúpið tók!!
    Takk séra Agnes!! Óska þér góðs gengis!!

  3. Skarphéðinn Haraldsson skrifar:

    já inn milli fjallana þar á ég heima , segir í kvæðinu, og Bolungavík er minn staður , en þar sem enginn er vinnan þá er ekki hægt að vera heima . En in milli fjallana er ég hér á Eskifirði , samt ekki eins og heima , í hjartana geymi það sem ég hef .
    Trúin flytur fjöllin og ef við landsbyggðarfólkið töpun ekki trúnni , þá töpum við ekki byggðinni .

    takk fyrir góða grein Séra Agnes .

  4. Matti skrifar:

    “…fyrst og fremst er það trúin á almáttugan Guð sem hefur gefið Vestfirðingum óbilandi kjarkt og kraft til að takast á við dagana”

    Er þetta ekki dálítið stór alhæfing um Vestfirðinga og landsbyggðarfólk almennt. Þið vitið vonandi að til eru Vestfirðingar og landsbyggðarfólk sem trúir ekki á neina gvuði en líður samt alveg þokkalega.

Allur réttur áskilinn © 2000-2017 Höfundar og þjóðkirkjan. Flettingar 3025.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar