Í gær var ég á afar góðum umræðufundi í Félagi prestsvígðra kvenna eða kvenvígðra presta eins og einn snillingurinn á fjölmiðlunum sagði !

Þar var m.a. rætt um sundurlyndi og einingu, með hvaða hætti manneskjur geti verið í sama kór sem þó syngji ólíkar raddir. Það er langt síðan að ég söng með kór en þó finnst mér að sambærileg upplifum geri helst vart við sig á fundum sambærilegum við þennan í gær. Hvar sem við hittumst til að ræða saman augliti til auglitis.

Mér virðis sem í hvert sinn sem fjölmiðlarnir vilja ræða við presta eða annað starfsfólk kirkjunnar þá sé fókusinn nær eingöngu á að draga fram það sem við erum ósammála um, vilja að því er virðist fá fram ummæli þar sem við gerum lítið hvert úr öðru eða þjóðkirkjunni, að láta svo líta út sem við syngjum ekki einu sinni sama lagið. Ef ekkert slíkt næst fram er það sem sagt er jákvætt eða uppbyggilegt ekki birt, klippt út eða rangfært. Jafnvel þó gagnrýnin sé sett fram með málefnalegum hætti er túlkunin sú í almennri umræðu að þetta sé bara enn ein sönnunin fyrir því hversu ómöguleg kirkjan er og prestarnir séu allir með hnífasett í bakinu hvor eftir annan. En ekki er bent á þá staðreynd að við erum frjáls af því að tjá okkur og hafa ólíkar raddir þrátt fyrir að vera eitt.

Ég hef ekki lausn á því hvernig megi snúa þessu við. Við verðum að geta áfram gagnrýnt það sem betur má fara í þjóðkirkjunni jafnvel þó það snúist um að okkur finnist einhver eigi að segja af sér. En við verðum líka að finna þessari gagnrýni farveg í umræðu okkar á milli en ekki út á við þar sem útá við breytir hún engu í þjóðkirkjunni heldur hvetur aðeins fleiri til að yfirgefa skipið. Ekki síst er ég mjög hugsi varðandi það sem ég sjálf hef látið frá mér fara í þessari umræðu allri.

Við hljótum að þurfa að spyrja okkur þess með hvaða hætti við getum unnið að breytingum ef breytingar eru það sem við viljum. Það gerist ekki með því að við hvert og eitt reynum að vekja athygli á okkur sem einstaklingum og sýna hversu réttlátari en hin við erum. Kirkjuþing er kosið af okkur og er þrátt fyrir allt sá vettvangur þar sem hlutirnir eiga að vera að gerast og eru að gerast ? Þróun í átt til meira lýðræðis og betri vinnubragða.

Það sem var mikilvægast að mér fannst eftir að ég kom heim í gær af fundinum var sú hugsun að vönduð vinnubrögð og endurskoðun verkferla og stjórnsýslu tekur tíma. Auðvitað er eðlilegt að það hafi verið mörgum vonbrigði að útkoma rannsóknarskýrslunnar fæli ekki í sér LAUSN í sjálfu sér því hún er aðeins vegvísir í átt til lausna sem ekki eru varanlegar því í lifandi samfélagi þurfa vinnubrögð að vera í sífelldri endurskoðun. En við þurfum líka að vera tilbúin til að sleppa hendinn af óraunhæfum væntingum. Allt þarf sinn tíma.

Ég hef af því áhyggjur að heyra hjá leikmönnum sem hafa í sjálfboðinni vinnu gefið tíma sinn ríkulega í þágu kirkjunnar, þreytu og löngun til að draga sig til baka. Ástæðan sú að þeim finnist þetta allt unnið fyrir gíg því prestakirkjan sé söm við sig. Kirkjuþing taki ákvörðun um að láta fara fram rannsókn, leggi sig síðan fram af vandvirkni við að standa vel að úrvinnslu, huga að betri og öruggari framtíð í kirkjunni en afrakstur þeirrar vinnu allrar sé upphróp og köll um að öll eigi bara að segja af sér og ekkert sé að gert til að mæta þeim sársauka sem valdið var.

Auðvitað er þetta ekki rétt að hlutirnir séu einmitt svona en það er nauðsyn að hlusta eftir þessari upplifun, hvað er það í okkar samræðu og menningu sem gerir þetta að verkum ?

Guði sé lof þá er ótrúlegur fjöldi sjálboðaliða og starfsmanna um allt land sem af óeigingirni og fagmennsku sinnir þjónustu og á samfélag í trú, von og kærleika. Sú mynd sem er raunveruleg og hefur lítið með þá mynd að gera sem fjölmiðlar draga upp af kirkjunni þessa daganna. Ekki heldur sú mynd sem blasti við mér í gærkveldi þar sem systur ræddu saman af einlægni og virðingu.

Ef við viljum lýðræði þurfum við þá ekki líka að vera manneskjur til að styðja við þær ákvarðanir og þá viðleitni sem Kirkjuþing og nefndarvinnan sýnir. Vera manneskjur til að sjá að þegar að við höfum komið á framfæri okkar skoðunum og þær hljóta ekki hljómgrunn því meirihlutinn kýs annað, að finna aðrar leiðir til að hafa áhrif og breyta. Að líta ekki á fólk sem hindrun eins og góð vinkona mín bendir gjarnan á, því hindranirnar sé helst að finna hjá okkur sjálfum.

Um höfundinn