Trúin og lífið
Lífið og tilveran

Eftir sama höfund



Leita

Pétur Björgvin Þorsteinsson

… og þjóðin situr á kirkjutröppunum í norðangarranum

Í gegnum árin hef ég hlustað á marga prédikara. Ein af sögunum sem sagðar hafa verið í ýmsum útgáfum er af einstaklingi sem kemur í messu, finnur sig ekki – eða er jafnvel rekinn út – og sest hryggur á tröppurnar fyrir utan kirkjuna. Þar hittir hann fyrir karlmann. Eftir smá spjall saman kemur í ljós að sá er enginn annar en Jesús sjálfur sem þar situr því ekkert pláss var fyrir hann í messunni.

PS-1913-brotning-braudsins2Þessi saga kom í huga mér þegar ég las orð páfa í bók hans um Jesús frá Nasaret:

Það eru ekki fræðimennirnir, þeir sem tengjast Guði í atvinnuskyni, sem þekkja hann; þeir eru of uppteknir af smáatriðunum í sinni miklu þekkingu. Hin mikla þekking hindrar þá í því að líta einfaldlega yfir sviðið, á veruleika Guðs eins og hann opinberast – en svo einfalt getur það ekki verið fyrir fólk sem veit svona mikið um flóknar hliðar málsins. (Bls. 329).

Páfi tekur undir með Páli postula sem áminnir hvern kristinn mann:

Enginn dragi sjálfan sig á tálar. Ef nokkur þykist vitur í þessum heimi verði hann fyrst heimskur til þess að hann verði vitur. (1. Kor.3:18).

Og páfi minnir okkur á hver merking þess að„verða heimskur“ sé. Lykilinn sé að finna í fjallræðunni. Þar sé innri grunnur þessarar merkilegu reynslu afhjúpaður og vegur sinnaskiptanna gerður ljós, þar sem við verðum eins og börn, köstum frá okkur sjálfræðinu sem snýst um sjálfið og verðum eitt með Föðurnum.

Í ljósi atburða síðustu daga hef ég spurt sjálfan mig hvort verið geti að ég og jafnvel fleiri vígðir þjónar í kirkjunni séum týnd í smáatriðunum, blinduð af sjálflægri þekkingu og sannfærð um að geta bjargað kirkju Krists í eigin mætti.

Á meðan stækkar hins vegar gjáin milli kirkju og þjóðar. Fólkið situr úti á kirkjutröppunum í norðangarranum.

En ég á þá von að Jesús Kristur sé meðal fólksins úti á tröppunum. Og bæn mín er sú að hann kenni mér sem vígðum þjóni í kirkju hans auðmýkt svo ég fái skilið að spurning dagsins er ekki hver ég er. Spurning dagsins er hvort ég trúi því sem hann er:

  • Brauð lífsins
  • Ljós jarðar
  • Dyrnar
  • Góði hirðirinn
  • Upprisan og lífið
  • Vegurinn
  • Sannleikurinn
  • Lífið
  • Hinn sanni vínviður.

Og ég vona að hann sendi mig út á tröppur líka því við öll – KIRKJAN – eigum erindi meðal fólksins.

Um höfundinn



2 viðbrögð við “… og þjóðin situr á kirkjutröppunum í norðangarranum”

  1. Ragnheiður Sverrisdóttir skrifar:

    Takk Pétur. Það er svo hryggilegt að við í kirkjunni skulum vera kirkjunni verst - alla vega stundum. Ég var eitt sinn að undirbúa sunnudagsskólann og presturinn sagði við mig að myndirnar sem ég hafði hengt upp á veggina eftir börnin væru þar í algjörri óþökk ýmissa í kirkjunni. Ég varð svo reið og ósátt og lét það í ljós. Stúlka stóð hjá okkur sem ég hafði veri að aðstoða og hún varð svo miður sín og hvarf á braut. Síðan byrjuðum við sunnudagskólann og það var ömurlegt að hafa orðið svona reið. Bæði ég og presturinn hefðum geta rætt málið í næði við síðara tækifæri … en hvar er þessi stúlka núna?

  2. Hólmfríður Pétursdóttir skrifar:

    Pétur Björgvin, þakka þér fyrir þessar þörfu hugleiðingar.
    Þar að auki þótti mér vænt um orðalagið þitt ,, vígðir þjónar kirkjunna” því auðvitað erum við afskaplega mörg í kirkjunni og þess vegna er í rauninni ótækt að tala um kirkjuna, eða segja við í kirkjunni þegar átt er einmitt við þau sem hafa tekið að sér ábyrg í kirkjunni sem leikmenn og vígða þjóna kirkjunnar en ekki kirkjuna í heild.

Allur réttur áskilinn © 2000-2006 Þjóðkirkjan. Flettingar 2805.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar