Vörn er ekki í boði!

Undirsíður

Eftir sama höfund

Skyldir pistlar

Pistlar á trú.is eru birtir undir fullu nafni höfunda og eru á ábyrgð þeirra.

Leita í pistlum

Hjalti Hugason

15. maí 2011

Það er gaman á gleðidögum eftir sumarpáska. Gras er orðið svo grænt, tré laufgast svo sér mun dag frá degi, fuglasöngur ómar, kvöldin eru löng. Upprisan verður áþreifanleg. Við á mölinni förum þó illu heilli á mis við sauðburðinn.

Fagnaðarerindið blæs til sóknar

Milli upprisu og uppstigningar birtist Kristur lærisveinum sínum og staðfesti þannig undrið sem orðið var. Í lok Markúsarguðspjalls kveður hann þá svofelldum orðum samkvæmt gömlu biblíuþýðingunni: „Farið út um allan heiminn og prédikið gleðiboðskapinn allri skepnu…“. — Nýja þýðingin er vissulega ekki jafndramatísk! Síðan fylgir stórbrotið fyrirheiti: „En þessi tákn munu fylgja þeim, er trúa: Í mínu nafni munu þeir reka út illa anda, tala nýjum tungum, taka upp höggorma, og þó að þeir drekki eitthvað banvænt, mun þeim ekki verða meint af. Yfir sjúka munu þeir leggja hendur, og þeir verða heilir.“

Við lítum vissulega flest svo á að þessi stórmerki eigi ekki við okkur. Allt um það flytur kirkja samtímans sama gleðiboðskap um sigur lífs yfir dauða, réttlætis yfir ranglæti. Slík boð verða ekki flutt á trúverðugan hátt í vörn. Gleðiboðskapur sækir alltaf á. Að öðrum kosti skortir gleðina. Gleðidagarnir verða þá framhald föstunnar. Hugsanlega hefur íslenska þjóðkirkjan festst þar. Að undanförnu hefur hún spilað varnarleik.

Iðrun en ekki vörn

Vissulega hefur þjóðkirkjunni orðið á í ýmsum efnum undanfarin ár. Það á ugglaust við um leiðtoga hennar, starfsmenn, stofnunina sjálfa og einstaka söfnuði. Á vettvangi kirkjunnar hafa jafnvel verið framin brot. Við slíkar aðstæður er vörn síst í boði. Þegar svo stendur á ber kirkjunni að játa syndir sínar, iðrast, sýna yfirbót í verki og leita fyrirgefningar.

Í iðrun felst ekki vörn heldur hlífðarlaus sjálfsskoðun, gagnrýnið endurmat og vilji til að byrja upp á nýtt. Iðrun er heiðarleg bæn um fyrirgefningu og tilraun til að endurheimta trúverðugleika. Vörn felur aðeins í sér krampakennda tilraun til að halda áfram á sömu braut. Slíkt er ekki samræmanlegt fagnaðarerindinu og sæmir ekki evangelískri kirkju sem kennir sig við það.

Um höfundinn

4 viðbrögð við “Vörn er ekki í boði!”

Þór Gunnlaugsson skrifar:
15. 5. 2011 kl. 17.41
Sæll vertu og bestu þakkir fyrir greinina
Trú von og kærleikur er það sem fólk þarfnast í dag og eitthvað kallar fólkið í kirkju þegar ég er með samkomu fyrsta mánudag í hverjum mánuði í Bústaðakirkju ásamt séra Pálma.
Þar tala ég bara til fólksins í nafni heilags anda sem hefur slík áhrif á viðstadda að þeim líður betur andlega og líkamlega á eftir sem gleður mig mjög.
Ég verð næst 6 júní kl.20.00 og mér þætti vænt um að þú kæmir og upplifðir það sem kallar fólk til sín.
Nína Leósdóttir skrifar:
16. 5. 2011 kl. 16.39
Vel mælt, Hjalti!
Þórður Guðmundsson skrifar:
16. 5. 2011 kl. 19.25
Sæll gamli lærimeistari og takk fyrir þennan stórfína pistil. Ég hef þá tilfinningu að kirkjan hafi undanfarna a.m.k. 2 áratugi verið talsvert stödd í vörn sem hlýst af vaxandi fjölmenningarsamfélagi, afhelgun þjóðfélagsins og auknu vægi fjölmiðla. Á sama tíma tel ég að kirkjan hafi alls ekki sótt fram heldur haldið sig til baka af ýmsum ástæðum. Skortur á iðrun og auðmýkt presta er ein ástæðan, eins og þú Hjalti bendir réttilega á. Presturinn sjálfur fellur ekki liðlega inn í messuformið sem órjúfanlegur hluti þess heldur er hann mest áberandi og skyggir á allt annað, eins og haldinn sýniþörf, en á sama tíma hefur hann ekkert að segja í prédikunarstólnum, það er bara sjáið mig viðhorfið sem blasir við. Þetta er ekki algilt og margar undantekningar eru frá þessu en blasir samt víða við.

Kirkjunnar menn þurfa að þola speglun gagnvart því sem þeir gera. Stundum finnst mér samt eins og það megi ekkert segja og ekkert gagnrýna vegna þess að kirkjan sé í raun svo hörundssár. Gagnrýni verði þannig að árás á kirkjuna. Mér finnst hins vegar mikilvægt að láta aðeins flakka á vissa hluti. Eitt af því er að prestar, að mínu mati sumir hverjir, verði að passa sig á hrokanum og að þeir verða allir að gerast lágkirkjuprestar ef kirkjan á að lifa af það sem koma skal - aukna fjölmenningu og afhelgun í þjóðfélaginu.
Birna G. Konráðsdóttir skrifar:
18. 5. 2011 kl. 2.07
Kærar þakkir fyrir þetta Hjalti. Góð grein, orð í tíma töluð.