Trúin og lífið
Lífið og tilveran

Eftir sama höfund

Skyldar færslur



Leita

Stefán Már Gunnlaugsson

Blátt áfram

Mikilvægt er að efla forvarnir gegn ofbeldi og fræða um áhrif andlegs, líkamlegs og kynferðislegs ofbeldis og ekki síst vanrækslu gagnvart börnum og unglingum.

Heilbrigð samskipti grundvallast á trausti, sem verður að gilda um alla nærþjónustu við börnin okkar á heimilinu, í skólanum og tómstundum. Þar skiptir svo miklu samstarf sem byggist á trausti og trúnaði.

Félagssamtökin Blátt áfram hafa birt auglýsingar að undanförnu í fjölmiðlum, m.a. í fjáröflunarskyni, þar sem gefið er í skyn að heilar starfsstéttir geti verið gerendur með ofbeldi gegn börnum og unglingum. Þetta eru alvarlegar ásakanir. Hverju skilar slík auglýsingaherferð? Er verið að ala á tortryggni og vantrausti í garð þeirra fjölmörgu fagaðila sem vinna að heill og velferð barna og unglinga? Í átökum á milli stríðandi hópa er gjarnan beitt aðferðum til að skapa fordóma og tortryggni, vantraust og ótta. Tæpast getur það eflt forvarnir gegn ofbeldi. Viljum við ekki byggja upp samfélag og samskipti þar sem ríkir trúnaður og traust?

Einstaklingar sem störfuðu með börnum og unglingum hafa verið fundnir sekir um ofbeldi. Það réttlætir ekki að heilar starfsséttir, sem láta sig hag og velferð barna skipta beri þá ábyrgð. Mikilvægast er í forvarnarstarfi að efla samstarf allra fagaðila um að efla forvarnir enn frekar, fræða fólk um einkenni ofbeldis gegn börnum og möguleg úrræði. Einnig að styrkja sjálfsmynd barnsins og virðingu fyrir sjálfum sér og líkama sínum, kenna börnum að setja sér mörk, hvað má og hvað ekki.

Síðast en ekki síst að fræða foreldra um leiðir til að sporna gegn ofbeldi gegn börnum og hvernig við tölum við börnin okkar um þann alvarlega vanda.

Mikið forvarnastarf hefur verið unnið á vegum menntastofnana og frjálsra félagsamtaka gegn ofbeldi. Efla verður samstarf foreldra og fagfólks þar sem trúnaður og traust er í fyrirrúmi. Auglýsingar Blátt áfram gera það ekki.

Um höfundinn



2 viðbrögð við “Blátt áfram”

  1. Fanney Halla Pálsdóttir skrifar:

    Ágæti Stefán Már

    Bestu þakkir fyrir að opna fyrir almenna hlutlausa umfjöllun um þessi mál, það er löngu tímabært.

    Það er ekki langt síðan við fórum að hlusta á og virða börn (þó þau séu mörg hver fullorðin þegar þau loks ná að segja okkur sögu sína) sem hafa lent í slíkum hrottum. Fram að því vildum við lítt um þau og af þeim vita. Þó sitjum við enn, jú virðum þau en ætlumst til að þau sjálf finni leið til að taka á þessum vanda hér í okkar þjóðfélagi. Nú ef þeim mistekst þá er ljóst að ríkisvaldið hafði verið á réttri leið allan tímann.

    Þau börn sem lenda í slíkum hrottum vita að enginn kom þeim til hjálpar, enginn hlustaði á þau, enginn varði þau. Ef yfirvöld komust að þeirra hremmingum þá urðu þeirra hremmingar oft meiri á eftir. Mér skilst að einn Breiðavíkudrengurinn, sonur einstæðrar móður, hafi hnuplað lítilræði og verið því tekinn af móður sinni og fluttur af ríkisvaldinu í hendur barnaverndaryfirvalda og þar fengu þeir sem vildu níða hann. Ein systirinn í Hafnarfirði sagði frá í blöðunum fyrir nokkru að eftir að barnaverndaryfirvöld höfðu íhlutast um þeirra mál hefði þeim verið kennd lexía heima sem sýndi þeim að lífið yrði einungis erfiðara ef hægt væri eftir slíka íhlutun.

    Því er það eina þekking og reynsla sem þessi börn (þó fullorðin séu nú) hafa er að sá eini sem getur hjálpað börnum eru þau sjálf. Enginn kom þeim til hjálpar, enginn fór fyrir skjöldu og tryggði þeim öryggi og nú þegar þau fá að segja sögu sína þá fer enginn fyrir skjöldu heldur og þeim sagt að sjá um að taka á þessum vanda í þjóðfélaginu. Því er það þeirra eina þekking að kenna öllum börnum að vantreysta hverjum manni, það er það eina sem hefði bjargað þeim og við höfum ekki náð í gegn með okkar vinnu til að taka völdin af ríkisvaldinu og stjórna þeirri vinnu og leita leiða til samvinnu við þessi börn. Þ.e. að þeir sem fullorðnir eru og hafa góðar stöður í þjóðfélaginu og hafa ekki lent í slíkum hremmingum eiga að leita leiða til að tryggja ´jaðarsvæðin´ og takast á við það sem herjar þar á og láta ekki saklaus börn hrekjast þangað og vera þar óvarin gegn ofurefli (né börn sem lenda í öðrum hremmingum þó þær séu ekki svo alvarlegar). Jafnhliða að leita leiða til að hlú og hlynna að þeim sem hafa lent í slíkum hrottum en láta þau ekki þurfa að eyða þeim litlu kröftum sem þau hafa í að leita leiða til að vernda önnur börn. Þetta er þeirra eina þekking.

    Fyrir meira en ári síðan vorum við þjóðin komin með mikla vinnu hröktum börnum í hag. Hins vegar þá má aldrei segja hröktum börnum að hægt sé að tryggja að þau komist í skjól. Slíkt er tál. Það eina sem við getum er stöðugt að leitast við að tryggja vinnu þeim í hag. Þegar vinnan þá var orðin sterk og mikil þá var hún tekin af öðrum til sinna hagsmuna. Þau börn sem lenda í slíkum hrottum verða kynþroska (eða eru að koma á þann aldur þó kynlíf eigi ekkert heima inn í þeirra lífi og á ekki að vera næstu árin). Þær stundir sem eru helgastar varðandi líkamlegt samneyti hjóna eru jafnframt þær stundir sem vekja upp mestan sársauka og kvöl hjá þeim sem lent hafa í slíkum hrottum. Þær tilfinningar um þrá og sterka þrá eftir að fá a.m.k. viðurkenningu á þessum erfiðleikum gáfu mikinn styrk. Einnig þá eru þau sem lent hafa í hremmingum afar þakklát fyrir það litla sem fyrir þau er gert. Þá komu samkynhneigðir fram með kröfu um að fá að gifta sig í kirkju. Öll sú vinna í framhaldi sem unnin var af stjórnvöldum, í stjórnkerfinu og fjölmiðlum í þeim tilgangi að koma þessum breytingum fyrir samkynhneigða í gegn hefði átt að vera fyrir þau sem hafa verið níddir af hrottum. Auk þess var sú vinna til að setja ritskoðun á okkar trú og trúarsannfæringu og kljúfa niður okkar kristna samfélag og fyrrnefnt einungis meðalið sem var notað. Sú vinna átti ekki að vera til að setja ritskoðun á okkar trú sem að auki gerir marga sem við þurfum á að halda fyrir þennan málaflokk, svo reið að þau hættu að leggja sitt til.

    Jafnhliða hófust beinar árásir á kirkjuna (þau verstu mál sem og stærstu mál sem hafa komið upp hér á landi hafa verið á ábyrgð ríkisins og barnaverndayfirvalda) sem og árásir á biskup Íslands herra Karl Sigurbjörnsson, þann sem hafði lagt mest til af kærleika og vinnu hröktum börnum í hag. Þar sem burðarásir í stórum hluta af vinnu hröktum börnum í hag eru kristnir menn og margir af kirkjunnar mönnum og þar fremstur meðal jafningja herra Karl Sigurbjörnsson biskup Íslands, þá hætta þeir menn ekki að leggja þessarri vinnu sína góðu vinnu til. Þannig er okkar kristna samfélag. Ef eitthvað er þá bæta þeir í og gera betur ef unnt er. Þannig er kristið hugarfar og skyldi ekki leika sér að því á þennan hátt.

    Þau sem hafa lent í hrottum hafa þekkingu og reynslu, við höfum fjármagn (ríkið) og völd (ríkið). Þau segja okkur að enginn hjálpaði þeim og eina vopnið gegn slíku er að öll börn fái vopn í hendur til að verja sig hugsanlegum árásum. Þegar þau fengu smá virðingu þá er það þeirra eina hugsun, ekki að krefjast fyrir sjálfan sig, heldur að leggja sitt til að börn geti varið sig. Ljósið sem þau seldu í fyrra og núna sýnir okkur einnig varnarleysi þeirra. Þau eiga einungis þetta litla ljós og eru tilbúin til að leggja það til ef það getur lýst smá fyrir barn sem er í neyð. Við fullorðin stjórnum orkuöflun, höfum rafmagn og getum látið lýsa upp ´stíga´. Við þurfum einungis að finna leiðir til að sú lýsing fari á rétta ´stíga´. Við höfum þekkingu til að vita hvaða ´stíga´ verður aldrei hægt að lýsa og þá þekkingu til að setja upp varnargirðingar og hættu viðvaranir við þau slæmu svæði. Kastljós RUV og faðir í Hveragerði, fyrir hönd þeirra feðga lögðu mikið til í þessa vinnu nú í febrúar fyrir ári síðan (þá er ekki tekin afstaða til hvort meintur gerandi sé gerandi í þessa veru einungis að ljóst er að drengurinn lenti í hremmingum og á þessum tíma). Stígana þekkja börnin og þá einungis eftir að samþætta þá þekkingu okkar vinnu eins og unnt er. Þau sem hrakin eru á að hlynna að og hjálpa þannig að þau geti nýtt þann litla kraft sem þau eiga í eigin þágu en ekki nýta til að koma með ljósin sín á alla ´stíga´.

    Vona ég að skrif okkar opni umræðu í þjóðfélaginu hröktum börnum í hag í þessa veru og ekki nokkur maður leyfi sér að nota vinnu hröktum í hag fyrir hagsmuni sína.

    Góðar kveðjur,
    Fanney Halla Pálsdóttir

  2. Fanney Halla Pálsdóttir skrifar:

    Ágæti Stefán Már

    Það mun taka langan tíma fyrir okkur hér á landi að stilla saman góða strengi hröktum börnum í hag. Þau kerfi sem byggst hafa upp hér í um og yfir tvo áratugi stjórna enn allri vinnu í þjóðfélaginu og virðist ætla að hafa yfirtökin þrátt fyrir hrunið.

    Það eru ótal margir þættir sem þarf að kortleggja sem og skilgreina áður en lengra verður haldið. Þó þeir verði túlkaðir út frá ofangreindum kerfum þá verðum við að halda áfram.

    Fjölmiðlar og almenningur stjórnuðu m.a. ungri eiginkonu ríkisarfa Breta. Fékk hún ekki frið til að sinna sinni nýju fjölskyldu og móta sjálf með hjálp konungsfjölskyldunnar og tímanum sínar formlegu skyldur. Fengu þau hvergi frið og má leiða að því líkum að ef hún hefði ekki látið toga sig jafn mikið inn í fjölmiðladarraðadansinn og opinber líknarmál og raun varð á, hefðu synir þeirra orðið fyrir barðinu á þessum kröfum og þurft að gjalda dýru verði. Þegar tókst að sundra þeim þá náðu allir sterkari tökum og hættu ekki fyrr en öfundarraddirnar þurftu ekki að öfunda lengur.

    Ljóst er að þekking og skilningur á níði og eyðileggingu á lífi annarra er það sterkur meðal hrakinna barna hér á landi að það veitir viðspyrnu þarna á formlega vinnu þeirra, því sá hópur vill síst að sársauki þeirra og kvöl leiði til sársauka og kvöl hjá öðrum. Því eðli þeirra tilfinninga sem stjórna kröfunni um að svifta e-h saklaysi sínu, grimmdinni að fá að stjórna lífi e-h til tjóns er sú sama. Því er það eina von og vilji hrakinna barna (sum þeirra fullorðin nú) sem hafa þann góða hug að leita leiða til að geta lýst til að tryggja öryggi og vernda börn sem gætu hugsanlega lent í hrottum. Það er okkar að sýna styrk og fara fyrir skjöldu en við ramman reip að draga þar sem stjórnvöld, stjórnkerfið og fjölmiðlar vinna eftir þeim kerfum sem leggja þarf niður.

    Hrakin börn eru háð stjórnvöldum, stjórnkerfinu og fjölmiðlum á sama hátt og við. Nú eru valdatækin ekki eingöngu fjármálakerfið og bankarnir heldur og einnig börn þjóðarinnar og sárskauki þeirra og kvöl, allt undir formerkjum mannréttinda. Græðgi er einnig að grípa hvert tækifæri sem gefst til að etja fólki saman, grípa hvert tækifæri til að etja fólki út í ógöngur, grípa hvert tækifæri til að brjóta niður og fá alla á móti öllum og oft í málaflokkum sem virðast óáhðir en öll erum við þjóðin og öll vinna samþætt og hefur slíkt margfeldiáhrif til tjóns.

    Þó við sjálf höfum eflaust ólíkar skoðanir á vinnuferli í þessum málaflokki þá erum við sammála um þau atriði sem þú skrifar um hér fyrir ofan. Vona ég að ég hafi ekki farið út fyrir þær áherslur og hafi haldið mig nokkuð innan þeirra marka sem þú gefur. Ef ekki þá biðst ég velvirðingar.

    Góðar kveðjur,
    Fanney Halla Pálsdóttir

Allur réttur áskilinn © 2000-2006 Þjóðkirkjan. Flettingar 3107.


Pistlar
Postilla
Almanak
Spurningar