Um daginn var ég á fundi, það er ekki í frásögur færandi því ég fer líkt og mörg önnur á marga fundi vegna vinnu minnar og félagsstarfa.  Fundir eru til margs gagnlegir; til að stilla saman strengi, til að koma á framfæri athugassemdum, til að tengja og tengjast.  Sumir fundir eru þó þannig að þeir senda menn og konur heim með ónotatilfinningu um að eitthvert ógagn hafi átt sér stað, þessi var þannig.  Í framhaldi fór ég að velta því fyrir mér hvað hefði eiginlega verið svona ómögulegt að mínu mati.  Niðurstaðan var einföld; umræðustíllinn eða umræðumenningin sem birtist. 

Töluvert var rætt um fjárhagsáætlun og reikninga sem er nauðsyn á niðurskurðartímum.  Öll félög, allar stofnanir, öll fyrirtæki eru í þeim sporum að þurfa að skoða forgangsröðun sína með það í huga hvar megi spara.  Í slíkum umræðum reynir sem aldrei fyrr á þau sem eru valin eða ráðin til forystu.  Það reynir á okkur í kirkjunni núna að getað talað saman með málefnalegum hætti, hlustað með opnum huga, svarað málefnalega.  Að þau sem leiða og stjórna detti ekki í varnargírinn, tali niður til eða snúi útúr með hæðni. 

Stutt er í Kirkjuþing 2010, gríðarlega erfið verkefni bíða þingsins og reynir sem aldrei fyrr á samvinnu þingfulltrúa svo og vilja þeirra sem stjórna til að heyra gagnrýni og tillögur.  Lífsnauðsyn er fyrir okkur í kirkjunni að þau geri það.  Mörg vilja skera niður í yfirstjórn og stoðþjónustu og færa fyrir því rök.   Það verður ekki einföld umræða því augljóslega er launakostnaður stærsti útgjaldaliðurinn.  Því ríður á að umræðumátinn sé til fyrirmyndar og fari ekki í skotgrafir þjóðþingsins.  Að hrökka í vörn eða skamma fólk eins og óþekka krakka ef einhver kemur með gagnrýni eða tillögur sem eru manni ekki að skapi, það getur ekki vera í boði lengur.  Heldur ekki sá aumingjagangur að gefast bara upp og fara heim með vonda tilfinningu !

Í áhugaverðu spjalli í morgun var mér bent á að það væru ávallt tvær leiðir til að mæta fyrirspurnum og athugasemdum, annars vegar að fara í vörn og svara með skætingi, hins vegar að svara með opnum faðmi og opnum huga.  Biðjum þess að það verði okkar menning.

Um höfundinn