Undanfarna mánuði hef ég notið þess að endunýja kynni mín af Suðurlandinu og öllu því fagra umhverfi sem hér er að finna. Í sól eða rigningu hver dagur hefur sinn sjarma.

Um daginn átti ég erindi í Skálholt og kærkominn tími gafst í bílnum til að hugsa málin. Ég kallaði fram minningu frá einni af fystu heimsóknum mínum í Skálholt. Ég lá í mjúku rúmi í Skálholtsskóla fjarri heimili uppfullu af smábörnum og þvotti hvert sem litið var. Vöknuð en ekki búin að opna augun og hugsaði ég með mér að svona hlyti þetta að vera í himnaríki. Ég hafði vaknað við söng sem að barst inní herbergið af ganginum. Falleg karlmannsrödd rektorsins söng : „Nú hraðar sólin sér af svefni að kalla …“.

Söngur getur haft ótrúlega mikil áhrif á líðan.

Fallegir söngvar eru þeim eiginleika gæddir að þeir hafa mikil áhrif ekki aðeins á þau sem að heyra heldur ekki síður þau sem að syngja. Miðla fegurð og vellíðan til þess sem flytur og þess sem á hlýðir. Mörg okkar nota líka söng til að kalla fram tilfinningar og upplifanir. Syngja í okkur von og kjark þegar við tökumst á við eitthvað erfitt eða þá til að fá útrás fyrir sorg og vanlíðan. Þetta þekkir fólk á öllum aldri.

Ég hef margoft gert þá tilraun að syngja söngva vonar og gleði þegar að ég er leið og í hvert einasta sinn kallar það fram betri líðan. Það er ekki tilviljun að talað er um að syngja af gleði. Það er til dæmis í hvert sinn sem að ég messa hér í Selfosskirkju áhrifamikið að finna ekki aðeins sönggleði heldur góðan anda héðan af söngloftinu frá organista og þessum góða kór sem hér starfar og finna samhuginní fullri kirkju af fólki sunnudag eftir sunnudag.

Þannig er það að andinn sem frá okkur stafar hverju og einu skiptir miklu máli fyrir vellíðan þeirra sem að umgangast okkur og raunar fyrir samfélagið allt. Héðan frá kirkjunni höfum við einsett okkur að stafi velvild og öryggi. Velvilji til allra og fyrirbæn fyrir öllum. Að þau sem að hingað koma finni að hér sé andlegt athvarf þar sem við saman ræktum með okkur það góða og berum það svo héðan út með okkur í samfélagið fyrir utan. Við höfum sett okkur það markmið að lifa trú okkar: Elska Guð af öllu hjarta, öllum huga og öllum mætti og náungann eins og sjálf okkur.

En við erum öll manneskjur. Á fimmtudaginn síðasta kom ég þreytt heim og náði mér niður með því að hvæsa svo á fjölskylduna fyrir draslið í húsinu að ég þurfti að biðjast afsökunar á eftir. Örugglega hefur einhver annar upplifað vonleysi þetta kvöld eða sýnt ósanngirni. En vegna trúarinnar og þess verkefni sem að hún hefur falið okkur að bæta eigið líf og samfélagið kom nýr dagur með nýju andrúmslofti og nýjum tækifærum.

Vegna trúar höfum við tækifæri til að sjá hverja kreppu og átök sem tækifæri. Hreyfing kemst á hlutina eitthvað breytist og tækifæri skapast. Við getum tekið á einhverju sem að við höfum ekki haft kjark til, talað um það sem hvíldi á. Fáum í raun einstakt tækifæri til þroska, tilefni til að endurskoðunar og breytinga.

Það er lítil hreyfing í lífi þar sem ekkert gerist.

Það er lítið mál að elska þau sem eru elsku verð.

Raunverulegu tækifærin gefast þegar við erum skoruð á hólm við erfiðleika og lifa samt trú. Elska þau sem að okkur finnst að séu ekki elsku verð, og með því lifa trú. Það er ekki um lítið beðið en til mikils að vinna. Það er tækifæri til að finna til með öðrum, segja okkur í spor þeirra og finna angist þeirra og kreppu. Sjá að á hverju máli eru ótal hliðar og sannleikann er aðeins að finna í kærleikanum, í elskunni.

Það reynir í raun lítið á okkur fyrr en við höfum þurft að sýna umhyggju einhverjum sem hefur gert eitthvað sem að við fyrirlítum. Sjá hann sem manneskju í sárum og hlú að honum. Sjá hann með augum Guðs. Vinna að því að reiðin og hefndin nái ekki unditökunum heldur sáttin og fyrirgefningin.

Þegar við erum skoruð á hólm reynir á að tala eða syngja í okkur gleði og von. Góður svefn, hreyfing, gott mataræði, samskipti við aðra, bænin og samfélag sunnudagsmessunnar! Allt þetta er til að næra von og sjá til sólar á ný. Uppáhaldslög geta líka hjálpað, ég t.d. er ótrúlega hallærisleg og syng gjarnan sálma til kalla fram þá líðan sem að ég sækist eftir. Syng kanski : „Dag í senn…” eða„ Ástarfaðir himinhæða…” þegar ég vil syngja í mig gleði. „Ver hjá mér Herra.. eða„Á hendur fel þú…” eða þá kanski„Ó blessuð stund ……” til að kalla fram von.

Hver og einn þessara sálma minna á að í öllum aðstæðum hvort sem er í fárviðri atburða sem ekki eru á okkar valdi eða í glaðværum hópi erum við aldrei ein. Í einum sálminum sem ég syng gjarnan segir:

,,Ég heyri raust er hljóðlát við mig talar,
hún tendrar ljós og bitru um myrkur skil,
og hljómur hennar sárum þorsta svalar
og sendir inn í hjartað djúpan frið. “

Og vonin fæðist á ný. Gleðin yfir því að vera á lífi, þakklætið fyrir allt það sem er þakkarvert. Þrátt fyrir erfileika. Og við verðum fær um að miðla því til þeirra sem á þurfa að halda.

Við skulum hvert og eitt okkar virða það mikla hlutverk sem við höfum sem einstaklingar í samfélaginu, á heimilunum, á kaffistofunni, allstaðar. Hlutverk og tækifæri til að lifa og miðla trú, von og kærleika í orðum, hugsunum og gjörðum.

Guð gefi okkur kjark til þess.

Um höfundinn