Haust

Haust og vetur. Það kólnar í veðri og dagarnir styttast, skammdegið leggst að. Það minnir á forgengileika lífsins. Allt sem lifir visnar, fölnar, deyr. Skammdegið minnir líka á þátt trúarlífsins sem fyrr eða síðar mætir öllum sem veg þess feta. Gleðin í trúnni víkur fyrir hauströkkri í hjarta og tómleika í sál. Fjarvist Guðs hlýtur sérhver sá að reyna fyrr eða síðar. „Guð minn, Guð minn, hví hefur þú yfirgefið mig!“ hrópaði Jesús á krossinum, og tók sér í munn bænarkvein Davíðs konungs. Áföllin í lífinu verða iðulega til að vekja það óp. En fjarvist Guðs er ekki aðeins háð ytri atburðum eða áföllum. Stundum leggst hún yfir eins og vetrarþokan grá og skammdegismyrkrið napra.

En það er líka reynsla kynslóðanna af samfylgdinni með Guði að jafnvel í fjarvist sinni er Guð í nánd. Jafnvel í myrkrinu og tómleikanum er hann. Hann er nær þér en hugur þinn og þekkir þig betur en þú þekkir sjálfan þig. Þar sem þú sást aðeins kalkvisti og sölnuð grös sér Guð hulið líf sem mun spíra fram á ný. Þar sem þú fannst aðeins trúleysi og andleysi í sál og sinni, þar sér hann trúarfræin duldu sem bíða þess að vori á ný. Bænin sem Jesús gerði að sinni í krosskvölinni, 22. Davíðssálmurinn, endar á innilegu trúartrausti til Guðs sem muni endurreisa þann sem nú finnur sig yfirgefinn. Þegar vetur hallar mót vori og kirkjuárið líður að páskum erum við minnt á að trúfesti Guðs varir að eilífu og er máttugri en afl myrkurs og dauða.

Ef veturinn er tími hinnar andlegu baráttu þá er hann líka tími þolgæðis. Þar fáum við að finna að trúarlífið snýst meir um viljastyrk en tilfinningar, og þolgæði í bæn fremur en gleðina yfir henni.

Bænir við þessa tíma dags

• Blessun haustsins – Martin Lönnebo
• Láttu sólina minna á þig
• Er naprir vindar næða – Karl Sigurbjörnsson
• Ég horfi á regnbogann
• Hversu torskildar